Kijker..

....Tsja, dan maar zo

2010-03-23T09:09:00.000-07:00

Loden lootjes

2010-03-22T03:27:00.000-07:00

Laatste week alweer voor de beoordeling. Afgelopen les was kort maar leerzaam. Inmiddels ben ik al weer 2 installaties verder.
Hier even een kort overzicht om de boel weer enigzins op een rijtje te krijgen.
Installatie 1)Zelfde situatie vanuit twee standpunten gefilmd. Installatie bestaat uit twee TV's die met de rug naar elkaar toe dezelfde situatie dus maar dan vanuit twee standpunten tegelijkertijd vertoont. Onderzoek naar kijkgedrag van de toeschouwer. Vraag die ik mezelf gesteld had was of ik een filmsituatie kon creeeren waarin een toeschouwer een eigen, persoonlijke ervaring op doet? Het idee waaruit mijn onderzoek voortkwam was dat bij een ongeluk geen twee mensen exact hetzelfde verhaal vertellen. Iedere situatie is een persoonlijke belevenis. Films zijn sturend en laten zo weinig mogelijk aan het toeval over. IK WIL TOEVAL!
Installatie 2) Zelfde materiaal als vorige week maar nu de twee TV's met het beeld naar elkaar toegezet. Onderzoek naar wijze waarop een installtie werkt. Wat zijn de mogelijkheden.
Installatie 3) 5 TV's zijn zo in een ruimte geplaatst dat het schietgrage figuur dat op respectievelijk elk beeld te zien is op een ander figuur, in een ander scherm schiet. Positie van een toeschouwer bepaalt welk schietincident de toeschouwer waarneemt. Onderzoek naar persoonlijke ervaring voor de toeschouwer, toeval, associatief vermogen van een kijker (neemt de kijker een vuurgevecht waar of een paar TV's met schietgrage figuren?).
Installatie 4) Het schietincident wilde ik in deze installatie complexer maken door een prooi dan wel slachtoffer toe te voegen aan het verhaal. In deze week onderzoek gedaan naar diverse papiersoorten om beeld op te beamen. Installatie bestond nu uit 3 beamers. Eén beamer die een aantal schutters projecteerde en twee beamers die daartegenover stonden waarop respectievelijk prooien, dan wel een slachtoffer geprojecteerd werd. Toeschouwers kregen diverse stukken verschillend papier uitgereikt die ze voor één van de 3 beamers konden houden. Hierdoor namen toeschouwers actief aan de installatie deel. Een term die ik toen voor het eerst hoorde was monumentaal. Ik wist niet precies wat ermee bedoeld werd maar vergat er naar te vragen en het woord vedween weer in de grijze massa. Onderzoek naar narratologie in een installtie, associatief vermogen, papiersoorten, interactiviteit tussen toeschouwer en installtie.
Installatie 5) Deze installatie bestaat uit 4 schermen waarop met een beamer beeld wordt geprojecteerd. In deze installatie heb ik geprobeerd 2 verhaal elementen aan de installatie toe te voegen. Naast schutter en slachtoffers heb ik ook de getuige toegevoegd. Ook wildeik onderzoeken wat voor effect het zou hebben als ik een element aan het verhaal zou toevoegen wat normaal in een film, die doorgaans van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat, niet wordt vertoont.
Ik besloot een muizenval die op scherp staat toe te voegen en zo de aanwezigheid van een eventuele muis te suggereren. Als een metafoor voor de slachtoffers en als onbeduidende bijzaak die plots hoofdzaak zou kunnen worden als er een muis in terecht komt. Dit bleek een stap te ver. Ik had het beeld zwart wit gemaakt. Men wist niet of het een foto of film was. En men begreep de bedoeling van de maker niet. En dat was niet onbegrijpelijk, ik kon het nauwelijks uitleggen. (Hoewel ik wel helder in mijn hoofd had gehad.....dacht ik, hihi)
De wijze waarop ik de beeldschermen had opgehangen werd ook bekritiseerd. Ik had 4 schermen op een rijtje gehangen. Wat was hier eigenlijk nog installatie aan? had ik niet net zo goed gewoon 4 TV's kunnen neerzetten. Wat was de meerwaarde van deze presentatie vorm? Dit was een zeer noodzakelijk kritiek. Het woord monumentaal dook wederom op en nu kon ik er niet meer onderuit.
Wat is monumentaal?
Dat hoop ik uit te kunnen leggen in mijn volgende blogbericht.

Rimboektoe.

2010-03-08T08:24:00.000-08:00

2010-03-08T07:55:00.001-08:00

Afgelopen week besloot ik dat ik nog veel te leren heb op het gebied van filmen en dat ik wellicht verstandiger aan deed met bestaand materiaal te gaan werken. In mijn experimenteer plan had ik het over de verschillen in getuigenverklaring naar aanleiding van een ongeluk. Ik vind dit typisch en wilde iets doen met deze realiteit. Ik stoor me soms aan films omdat ik ze te sturend vind en te beperkt. Ze zijn te zien op één scherm en de regisseur bepaald eigenlijk exact wat een kijker te zien krijgt.
Dus besloot ik een ongeval, in dit geval een schietongeval na te bootsen door schietgrage figuren uit diverse films uit hun verband te halen en in een nieuw verband te plaatsen, een installatie. Ik was erg benieuwd of ik mensen vanuit verschillende beeldschermen op elkaar kon laten schieten.
Ik wil toeval een rol geven in de installatie dus heb ik de korte schietshots geloopt. In de montage heb ik ook delen zwart gelaten zodat niet op elk moment geschoten wordt en niet elke kijker dezelfde beelden ziet op hetzelfde moment. Vanuit verschillende standpunten zag je als kijker welliswaar dezelfde situatie maar iedereen vanuit een andere invalshoek. Twee figuren die vanuit de ene postitie op elkaar lijken te schijten uh schieten blijken vanuit een andere situatie op heel iemand anders te schieten.
Ik vond het resultaat niet betreurenswaardig maar er waren toch wel een paar zeer storende factoren. Ten eerste was de ruimte waarin de installatie zich bevond erg klein. Daarnaast waren de beeldschermen zelf wel erg prominent aanwezig, door hun plompe aanwezigheid en de snoeren en kabels waarmee ze op netstroom aangesloten waren kon je er als kijker niet om heen lopen. Tesamen met alle klaschaoten en een docent trad eerder een claustrofobische toestand op dan de vrije, beoogde toestand.
Van Noud kreeg ik dan ook als advies om meer beamers in te zetten en deze te projecteren op transparant papier. Dit zou ik dan op kunnen hangen.
Vandaag diverse soorten transparant papier aangeschaft, morgen ga ik de proef maar eens op de som nemen. Van Henk te horen gekregen dat kalkpapier dé oplossing is. Dus morgen zal ik eens gaan zien.
Verder vraag ik me wel een beetje af hoe ik nu verder moet. Ik vind het schietincident wel een olijk incident en eigenlijk wil ik daar wel mee verder. Alleen hoe kan het schietincident zich verhouden tot de oorspronkelijke onderzoeksvraag. Als ik die gans uit het oog verlies ben ik strax de Sjaak. Wat was ook al weer mijn onderzoeksvraag?
Als ik een situatie vanuit verschillende kanten film en ik laat het materiaal van beide camera's op een apart beeldscherm, tegelijkertijd zien wat voor effect heeft dat op een kijker?
Wat een rare onderzoeksvraag!?
Ik ben geevolueerd en wil graag een verder ontwikkelde onderzoeksvraag lanceren.
Mag dat?
Ja, dat mag!
Als ik een situatie vanuit verschillende kanten film en ik laat diverse elementen uit dezelfde situatie op verschillende schermen zien, maakt een kijker daar dan één verhaal van?
Hetzelfde dus, maar dan anders!

Taiga geneuzel

2010-02-25T04:51:00.000-08:00

Om te beginnen wil ik laten weten dat Ryanne, de geportretteerde uit mijn film B12, is bevallen van een gezonde dochter, Michelle!! Hiephoi.
Daar ik momenteel niet over een internetaansluiting beschik moet ik mijmeringen zolang maar aan een gratis gedownload schrijfprogramma toevertrouwen. Dit heeft me even moeite gekost. Misschien een beetje vreemdmaarikk heb het idee dat dit schrijfprogramma niet luistert, niet ziet. Mijn blog voelt toch meer aan als een telefoon. Dit is gewoon een platte toestand. Als ik deze flesblog te water laat denk ik wellicht al weer heel anders over het geschrevene... Dat is de prijs die(zij het tijdelijk) betaalt dient te worden voor het leven in de Taiga.
Vandaag allerhande klussen in en om de, van de door houtworm vergeven boerderij gedaan. Deze aangelegenheden hebben me een tijdelijk gevoel van buitengewoon nut verschaft. Dat gevoel nam al gauw af toen de 'Brabant water man' afscheid nam terwijl het water uit de muren spoot.
“Maakt u dat ook nog?”
“Nee hoor, wij leveren tot aan de watermeter. Prettige dag nog.”
“Ok, slik, doeg.”
Inmiddels besloten dan maar aan school te gaan werken. Installatie, tsja wat ben ik begonnen? Afgelopen experiment vond ik een leerzaam experiment.
Ik heb geleerd dat wat ik wil niet zo zeer om hoofd en bijzaken gaat maar wellicht om point en view. Ook is de installatie die ik had gemaakt zeker niets nieuws onder de zon. Veel films worden immers gelijktijdig met meerdere camara's gefilmd. Twee voorbeelden; de film over Zidane, die ook vertoont werd op vele schermen tegelijkertijd en de film van Noud, 'last conversation' niet te vergeten die met 24(?) camara's werd gefilmd.
De situatie die ik had gefilmd en vervolgens liet zien, was erg letterlijk en de kracht van een installatie zit em denk ik juist in de associatieve werking die zo'n installatie kan hebben. Om wat je niet ziet.
Ik heb het eerste experiment gefilmd met twee camera's naar elkaar toegericht. Ik ben nu van plan om een experiment te doen met twee camera's die met de rug tegen elkaar aan staan. Als kijker moet je het gevoel krijgen dat je tussen twee vuren in staat.

Zei iemand vakantie....?

2010-02-19T11:56:00.000-08:00

Ik geloof niet dat ik de afgelopen twee weken met het woord vakantie in verband kan brengen, want ik ben verhuisd, naar een groot en donker bos. Omringd door allerhande wilde beesten leef ik sinds drie dagen in bijna volstrekte afzondering. Een op de russische taiga gelijkend, enigzins gerept stuk natuur vol omgeknakte bomen, vennetjes en hier en daar een rijtje heuse geknotte wilgen. Een Mondriaan-achtige Appelboom in de achtertuin en een stuk of wat half ingestorte schuurtjes zijn te zien op het schilderij dat uitzicht heet.
Ik ben benieuwd wat deze omstandigheden aan inspiratie zullen gaan opleveren. Hoewel de zon nog niet erg hoog komt en de grond nog bikkelhard is kondigt het naderende voorjaar zich soms een beetje aan. Winterkoninkjes, waar danken deze knaapjes hun naam aan, kwinkeleren reeds dat het een lieve lust is. Een krokus verschijnt hier en daar ubergronds!
Het kacheltje knispert en van mij wordt verwacht dat ik GODVERDOMME eens aan het e x p e r i m e n t e r e n ga.

Vorige week in aller ijl Noud en Mels nog op de hoogte gebracht van mijn onderzoeksvraag en in ieder geval van Noud groen licht gekregen, maar daarna is het vreemd gelopen.
Vakantie betekent voor voor mij doorgaans werken, also gedaan. Een mens moet ergens van leven en doorgaans is er niet al te te doen binnen het bedrijf waar ik voor werk.
Daar komt momenteel bij dat ik en mijn lieftallige huisgenoten onlangs van de rechter te horen gekregen dat wij binnen afzienbare tijd, te weten 4 weken, het huidige pand verlaten dienen te hebben. Dit is niet gebruikelijk, ik was er dan ook niet op voor bereid. Laat het een les zijn...zucht. Affijn, alras ons heil moeten zoeken tot een nieuw dak boven onze hoopvolle hoofden.
Vervolgens donderdag tevergeefs op Henk gewacht bij de werkplaats om tot de pijnlijke herinnering te komen dat het 'oh ja, dat is waar ook' vakantie was.
Het is nu vrijdagavond en ik lees net de mail van Wout dat we morgen vanaf 13.00u les hebben. Dit komt mij dus reette goed uit!! Morgen ochtend is het tijd voor mijn eerste experiment.
Ik ga een situatie filmen waarin een gebeurtenis plaats heeft. Wat ik wil bewerkstelligen is dat twee camera's dezelfde situatie vastleggen maar zo dat beide iets anders registreren.
Dussss tot morgen.

Onderzoeksvraag

2010-02-19T11:52:00.000-08:00

Experiment, naar hoofd- en bijzaken in een vertelling.

Als ik een situatie vanuit verschillende kanten film en ik laat het materiaal van beide camera's op een apart beeldscherm, tegelijkertijd zien wat voor effect heeft dat op een kijker?

Ik zou graag onderzoek doen naar het gebruik van meerdere camera's, die dezelfde situatie registreren maar vanuit een ander standpunt.

Das experiment

2010-02-05T05:41:00.000-08:00

Aankomende zaterdag ben ik niet bij de les en omdat de Avans website zoals gewoonlijk onbereikbaar is wil ik middels deze weg dan maar mijn plan omtrent het aankomende experimentele kwartaal kenbaar maken.

Narratologie is de kunst van het vertellen.

Naar aanleiding van een ongeluk, blijkt dat er eigenlijk nooit identieke verklaringen worden gegeven. Niemand maakt ooit exact hetzelfde mee als een ander. Je staat nooit op exact dezelfde plek als je buurman. Al beleef je met 100- den mensen hetzelfde concert, een ieder heeft zijn/haar eigen verhaal. Dit vind ik een fascinerende gedachte. Want hoe éénheidsworst de wereld ook aan ons gepresenteerd wordt, écht één is ie nooit.

Doorgaans gaat een verhaal van hoogtepunt naar hoogtepunt, bijzaken worden nogal eens vermeden. Zo ook in film. Dit levert eigenlijk een zeer onrealistische toestand op. De verteller bepaalt vaak zo concreet mogelijk wat de ontvanger zal gaan horen, zien, dan wel beleven. Kortom een verhaal is een abstractie van de zogenaamde werkelijkheid.
Na het kijken van een film gaat elke kijker naar huis met dezelfde beelden. In de film is zo weinig mogelijk aan het toeval overgelaten en de grillen van de interpreterende mens zijn tot het minimale gereduceerd.

Als antwoord hierop worden onder andere postmodernistische films gemaakt. De maker verwacht een actievere houding van het kijkerspubliek. Toch krijgt iedere kijker nogthans dezelfde beelden voorgeschoteld. In interpretatie wordt de kijker vrij gelaten.

Ik wil onderzoek doen naar de verschillende kanten van waaruit je een verhaal kunt laten zien. Het gaat om dezelfde situatie die vanuit verschillende kanten (te beginnen met twee) wordt vastgelegd. Het hoogtepunt in de film wordt daardoor relatief, het hangt er maar net vanaf van welke kant je naar het gebeuren kijkt. Wat een bepalende rol zal gaan spelen is dus de achtergrond, en wat zich daar afspeelt.

Er zijn twee onderzoeksmethoden die ik heb bedacht.
1)Twee (of evt ooit meer) camera's die tegenover elkaar staan en die registreren wat er tussen hen in afspeelt.
In deze situatie stel ik me voor dat hoofd en bijzaak in de film per scherm verschillen. Als voorbeeld zou ik willen nemen, één en dezelfde persoon die door de ene camera wordt geregistreerd als zijnde naderende persoon. En door de andere camera als zijnde zich verwijderende persoon. Op de voor, dan wel achtergrond kan zich iets afspelen dat onbeduidend is of juist beduidend, afhankelijk van naar welk scherm je kijkt.
2)Twee (of evt ooit meer) camera's die naar buiten gericht dát registreren wat zich om hen heen afspeelt.
In deze situatie stel ik me voor dat geen kijker ooit het hele verhaal zal kunnen waarnemen. Ik stel me bijvoorbeeld voor dat de twee naar buiten gerichte camera's een naderende persoon registreren. Deze personen kunnen vervolgens rondom de camera's lopen. Beiden maken bepaalde situaties mee die gevolgen kunnen hebben voor de loop van het verhaal. Op het ene scherm is bijvoorbeeld te zien hoe de ene persoon de ander een klap verkoopt. Op het andere scherm is vervolgens één van beide personen te zien met een bloed neus.
In dit geval speelt ook tijd een belangrijke rol. De ene kijker ziet een klap en kan raden naar de gevolgen. De andere kijker ziet een bloedneus en hoeft niet lang te raden naar de oorzaak.
Ook kan het zo zijn dat zich iets af speelt tussen de schermen in, aan de hand van eventuele
gevolgen kan een kijker een beeld vormen van wat er gebeurt is.

Als ik een situatie met meerdere camera's tegelijk registreer en ik vertoon het daaruitvoortgekomen materiaal per camera op een eigen scherm dan verliest de situatie de mate van hoofd en bijzaak, die normaliter geregisseerd zou worden, waardoor een kijker wordt gemotiveerd zelf de belangrijkheid van elementen in het verhaal te bepalen.

Uiteindelijk zal mijn verhaal dus in installatievorm aan de kijker verschijnen.

AHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH

2010-01-15T08:30:00.001-08:00

Ik ben al dagen als een idioot aan het monteren en kom telkens weer tot de ontdekking dat ik nog iets mis of dat er iets niet klopt.Of dat de geluiden niet kloppen of dat geluiden niet lang genoeg duren of te kort... of dat er een frame-pje teveel aan een shot hangt of dat het beeld licht is of te donker, of dat de shots niet qua kleur overeen komen of qua geluid.
Ik heb aan de kleur zitten prutsen (NEVER ENDING STORY), is er nog een weg terug...? Eten en slapen zijn gereduceert tot onbeduidende zijstraten. Badend in koud zweet wordt ik 's nachts wakker. Jezus doe ik dit voor mijn lol? En dan ga ik toch maar weer monteren.
Beoordeling, drama.
Spijt achteraf...had ik maar....
Niet dat ik helegaar geen plezier aan dit project beleefd heb, integendeel. Maar nu zie ik het even niet.
Van het geluid baal ik eigenlijk momenteel nog het meest. Ik heb eigenlijk echt geen idee hoe ik dat moet aanpakken. Ik krijg niet veel voor elkaar met sound booth. Waarom kun je bij het ene geluidsstuk de meeste ruis eruit halen an bij het andere nix?
Het moeilijkst met zowel kleur als geluid is dat je niet alles mooi naast elkaar kan zien zodat je kunt zien hoe het totaal plaatje wordt. Ik hoe kleur verschillen(laat ik het over geluid verschillen maar niet hebben).
Nou ik ga nog maar even verder...slik....succes allen...zucht

De laatste week voor de opdracht, nu al??

2010-01-11T03:42:00.000-08:00

Afgelopen week besloot mijn harde schijf het te begeven. Zucht....
Ik dank de goden dat ik niet met een HD camera in de weer ben gegaan want dan was ik nu reddeloos verloren en had ik alles opnieuw kunnen filmen.
Niet dat ik er de aankomende tijd erg florisant voor sta maar ik ben min of meer op het punt waar ik gebleven was. Ware het niet dat ik al het geluid kwijt ben.
De huidige toestand dringt simpele oplossingen aan mij op. Mijn aanvankelijk woeste plannen zijn gereduceerd tot een verhaaltje op Nijntje Pluis niveau. Als ik maar een begin, midden en eind heb galmt het door mijn leegstaande hoofd !!! Slik...
Wat staat mij nog te doen?
De drie scenes nog maar eens beschrijven. Ter controle naar een klasgenoot sturen met de vraag of het volledig is. Nieuwe shot list maken. Morgenochtend filmen. Monteren. Geluidsontwerp. Daar ga ik nog alderbarstens veel werk aan hebben. Hoewel ik de opdracht geloof wel weer erg zwaar heb opgevat. Ik had gedacht dat er geen synchroon opgenomen geluid gebruikt mocht worden. Als je er maar sprake is van een eigen ontwerp.... Dat wordt nachtwerk.
Succes met de laatste loodjes allen....!

Filmplan

2010-01-01T11:28:00.000-08:00

Aan de A59, die van 's-Hertogenbosch naar Nijmegen loopt ligt ietwat weggezakt in het kreupelhout een verlaten varkenshouderij in een laatste koude zonnestraal te wachten op de nacht. Nog slechts een drietal stallen doen denken aan een beladen verleden, waar vandaan vele varkens de lijdzame weg hebben afgelegd naar een, door bestek geflankeerd bord.
Zodra ik oog in oog met deze stallen sta, borrelen vragen op in mijn hoofd en wanneer ik eenmaal binnen ben gaat mijn fantasie met mij op de loop. Waarom staat deze buitensporige lelijkheid werkeloos af te brokkelen? Een dode kat in verregaande staat van ontbinding. Tussen de gaten in de vloer schittert de stront in een waterige middagzon. Muren bedekt, spetters poep.
Waarom ontkom ik evengoed niet aan de schoonheid van deze plek. Hier ervaar ik de woede van de natuur die haar gelijk komt halen. Piepende stukken loshangend metaal. Klapperende deuren. Gekreun. Gekraak. Een krassende kraai. Beplanting neemt het over van de menselijke orde, doorboort het beton, slurpt de achtergebleven mest op en tiert welig. Een muizenfamilie ligt veilig weggedoken in een matras. Er ligt beddengoed en een pyjama. Blauwe wollen dekens. Naast de dode kat. Heeft een mens zich hier ooit prettig genoeg gevoeld om de nacht door te brengen?

De eigenaar kan het weten maar wie is de eigenaar? Ik vraag het de buren en ik vraag het voorbijgangers. En ik zoek op internet en bij het kadaster. Een varkenshouder uit de buurt vindt het helemaal niet absurd, “dat vinden jullie wel he?” Dat daar iemand geslapen heeft.

Synopsis
Aan het einde van de gang in een streep licht ligt op de grond een matras. Erop een blauwe wollen deken, een stuk touw. Plastic zakken ritselen op de tocht. Een kledingstuk met pyjama motief. Lakens met een gele streep. In de door schimmel aangetaste kledingstukken zitten naamkaartjes genaaid waarop de naam H. Hoonakker staat.
Was het H. Hoonakker die in deze, in duisternis gehulde stank de nacht door bracht?

Er zijn twee aan elkaar verwante elementen die een rol spelen in deze korte documentaire, fysiek en mentaal verval. Gebouw en mens. Er schuilt schoonheid in beider verval. Niet in de perfectie van de dingen openbaart zich iets moois maar juist aan de randen die aan afbrokkeling ten prooi vallen. Daar gaat deze documentaire over zich, de schoonheid van het verval. De zoektocht naar H. Hoonakker brengt de schoonheid van het fysieke verval naar het mentale.

De documentaire begint op de weg naar de stal toe, noord Brabant, omgeving van Den Bosch. De weg die naar de stallen toe leidt. De kijker wordt meegevoerd en weet nog niet waar we heen gaan. In de beelden zit veel sfeer die een bepaalde spanning bij de kijker kunnen oproepen. Donker, naargeestig, regenachtig, herfstig. Krassende kraaien. Ondefinieerbare geluiden, is daar iemand? De manier waarop ik de stallen zie wil ik zowel in totaal alsook in gedetailleerde beelden laten zien. In de documentaire zal daar dan ook een groot deel van de beelden aan gewijd worden.
Eenmaal in de stal stuitten we op sporen van menselijk gebruik. Als kijker wordt je nieuwsgierig. Wie zou daar nou geslapen hebben?
Daar begint de speurtocht naar H. Hoonakker. …

Gewapend met een camera dan wel geluidploeg gewoon ergens beginnen, intuïtief afgaand op vage aanwijzingen of spontane ideeën. Gebruik makend van de gegeven omstandigheden, licht, geluid, temperatuur, neerslag, een matras in een vervallen stal, paar rotte kledingstukken met een naamkaartje erin. Ik wil bij voorkeur mijn onderzoek verrichten op druilerige dagen omdat ik het beklemmende gevoel wil versterken dat ik voel wanneer ik de plek bezoek. Bij boeren in de omgeving wil ik samen met een cameraman en geluidsvrouw inlichtingen winnen over het verleden van de boerderij. Ik zal ze vragen of ze weten wie er ooit geslapen heeft en wat ze daarvan vinden.

Een belangrijk aandeel in deze documentaire zal het geluid hebben. Van gesproken tekst zal geen sprake zijn. Voor de geluidsmontage laat ik me inspireren door de mogelijke geluiden die de nachtelijke bezoeker gemaakt kan hebben en dat wat H. Hoonakker gehoord heeft. Dus het uitkloppen van een deken, het rinkelen van een munt op de betonnen vloer, een kraak, een piep... Als kijker moet je het gevoel hebben alsof je bij de nachtelijke bezoeker bent.

Ik wil niet letterlijk op de kerstgedachte in gaan maar ik vind het wel een grappige overeenkomst dat het rond kerst is en de parallel met Jozef en Maria die in een stal overnachten. Kerst is een welkome aanvulling op deze documentaire, die eigenlijk nog een derde laag in de film brengt. Of ik dit ook daadwerkelijk ga integreren? Misschien is het teveel. De beelden moeten dat ook uiteindelijk gaan uitwijzen. Ik wil me niet teveel vast leggen temeer omdat ik ook echt niet weet of het gaat lukken. De Binckhorst een vrij open instelling en kun je er zo naar binnen wandelen. Juist het improviseren vind ik mooi en belangrijk dus ik laat het open. Misschien eindig ik wel met een foto van iemand, of met een paar voetstappen in de sneeuw?

Vanaf de dag dat ik ze ontdekte hadden de verlaten varkensstallen aan de A59 een grote aantrekkingskracht op mij. Op weg naar mijn werk passeer ik ze altijd maar het heeft een paar maanden geduurd voor ik ze daadwerkelijk bezocht. Die eerste ochtend werd ik gegrepen door de schoonheid van hun lelijkheid, precies zoals het me meestal vergaat wanneer ik ergens verval bespeur. Het was een koude zonnige dag in november en ik moest bewegen om warm te blijven. Enigszins gehaast bekeek ik de plek en besloot dat dit de ruimte was waarover ik mijn project wilde doen. Een idee voor een verhaal had ik nog niet.
Leeg staande vervallen panden hebben altijd een enorme aantrekkingskracht op mij. Het verval dat intreedt zodra mensenhanden dat proces niet langer proberen te verdoezelen vind ik buitengewoon fascinerend. Verval geeft mij een gevoel dat het klopt, dat de dingen zijn zoals ze horen te zijn, zoals alles vroeg of laat tot stof zal wederkeren. De opgepoetste schijnwerkelijkheid van de wereld waarin ik leef is een façade en geeft mij een onnatuurlijk gevoel, alsof de waarheid voor mij wordt achtergehouden. In lege panden gaat mijn fantasie met me op de loop, vooral als ik er alleen ben.

Een dag of twee later wederom ginds wijt gegaan. Deze keer uitgebreider de tijd genomen. Het matras ontdekt. De stallen hebben wat mij betreft geen prettige geschiedenis en een dergelijke sfeer blijf je voelen. Zou iemand hier écht de nacht doorgebracht hebben? Ik dacht meteen aan een schizofrene persoon, zich niet bewust van de absurditeit van de keus voor zijn slaapplek. Daarop viel mijn oog op de lakens, witte lakens met een geel lijntje. Dit was een aanwijzing dat het wellicht inderdaad een halve gare betrof. Toen ik de labeltjes in de kleding zag wist ik genoeg.

Psychoses en schizofrenie heb ik van dichtbij meegemaakt en ook dat fascineert me. Ik realiseer me hoe kwetsbaar mensen zijn maar ook dat ze in verwarring soms op de vreemdste plaatsen belanden. Ik weet dat de persoon aan wie de kledingstukken behoren, in een tehuis voor zwakbegaafden, een kilometer of 5 van de varkensstallen verwijdert woont/heeft gewoond. Er overvalt me toch wel een 'one flew over de cuckoo's nest'gevoel.

Treatment
Een troosteloos november landschap, grauw van de regen. Druppels slaan neer op de beslagen autoruit. Ruitenwissers zwiepen piepend heen en weer. Kletterende regen op het dak. Brommende motor, de verwarming loeit.In de auto is het warm en veilig. Bomen flitsen voorbij, een lange laan. De auto nadert een verlaten, donker uitziende boerderij. Houdt halt. Turen naar buiten door een gat in het beslagen glas. Een drietal stallen in verregaande staat van ontbinding. Regen klettert nog immer genadeloos. Op de oprit naar de stallen ligt een betonnen paal overdwars om ongewense bezoekers te weren. Wind speelt met de loshangende dakdelen. Klaterende voetstappen in koude modderplas. Een deur op een kier...

Donker, in de verte een deur die open en dicht waait. Nog immer genadeloze regen op golfplaten dak. Gekraak en gekreun. De wind loeit. Piepende stukken loshangend metaal. Gerasp. Een krassende kraai. Langzaam wennen je ogen aan het donker. Klinken daar voetstappen? Geschuifel? Een steentje valt door een kier in de betonnen vloer, plonst in de dikke brei eronder, stront.

Aan het einde van de gang in een streep licht ligt op de grond een matras. Erop een blauwe wollen deken, een stuk touw. Plastic zakken ritselen op de tocht. Een kledingstuk met pyjama motief. Lakens met een gele streep. In de door schimmel aangetaste kledingstukken zitten naamkaartjes genaaid waarop de naam H. Hoonakker staat. Is het H. Hoonakker die in deze in duisternis gehulde stank de nacht heeft doorgebracht?

Twee nietige figuurtjes bewegen zich door het kale landschap, boerendames . De lege stallen horen in het verhaal van hun omgeving. Ze kijken er niet van op. Op luidde toon voeren zij alledaagse gesprekken. “Wie hier de eigenaar is?” Er wordt gewezen, meewind... “En dan voorbij die rotonde. “Wanneer u bij een groot huis met vrachtwagens in de voortuin komt hebt u het huis van de eigenaar gevonden.”
Een bleke, ziekelijk uitziende boer in nog groenere overall, stapt in bemodderde kaplaarzen, af op het hek dat zijn erf scheidt van de omgeving. Sprekend worden geel bruine stompjes zichtbaar in een schuchter gelaat. “Ik weet van niets, de buurman weet daar meer van af.” Wijst.

't Is donker. In de schaduw van de stal staan ze, op een ladder, gebogen over een silo vol varkensvoer. “De eigenaar is van der Valk, er kwam 'n snelweg en toen moest'n ze weg”. De boer en de knecht. De boer en de zoon? Even oud lijken ze. Het boerenbestaan laat niemand jong. De regen blijft striemen. In de verte de drie verlaten varkensstallen. Beton rondom. Voorbij het prikkeldraad de verte, bijna eindeloos, onderbroken door de A59. “Ja, dat vinden jullie bizar he dat daar iemand geslapen heeft”.

Opgetuigde boom, vrolijke muziek, klaterende stemmen, kerstfeest op de Binckhorst. Wie zou hier aan willen ontsnappen? Een tehuis met onvermurwbaar personeel die er de patiënten zover mogelijk van de 'normale'wereld verwijdert probeert te houden. Fluorescerende roze capsules tegen waanzin. Waar is H. Hoonakker?

KERSTSTAL?

2009-12-28T07:29:00.000-08:00

Nu ik voor de 31ste keer in mijn leven kerst overleefd lijk te hebben, dienen onbenullige kleinigheden zich weer aan.
Een storyboard voor een documentaire lijkt onlogisch en dat is het ook, maar niet in mijn geval. Pfff daar heb ik me weer makkelijk uit geluld. Wat erg zinvol is is dat ik me beter kan inleven in hoe een shot eruit moet gaan zien, niet over de as gaan met filmen en montage enz. Ook ben ik me bewust van wat wel en niet in een shot thuis hoort, achtergrond, omgeving.
Vorige week de meeste shots opnieuw opgenomen in de sneeuw maar dat heeft niet echt een bevredigend resultaat opgeleverd. Wat WEL een redelijk oogst heeft opgeleverd was een bezoek aan de Binckhorst alwaar de onbereidwillige baliemedewerksters me vriendelijk doch dringend te verstaan gaven dat ze wel degelijk wisten wat er in de lege varkensstallen was gebeurt maar dat ik daar niets mee te maken had.
Ik vond dat toch wel erg onbeleefd en wees er nog maar eens op dat als ik niet met deze info naar de Binckhorst was gekomen ze van de hele situatie wellicht nooit iets te weten waren gekomen. Dat vond de wat minder onvermurwbare baliemedewerkster uiteindelijk dan toch ook en een ietsiepietsie gerust schonk ze me een telefoonnummer. Vreemd is dat ik na meerdere malen bellen op diverse dagen nog nooit iemand aan de lijn heb gehad. Dit kan natuurlijk iets met de feestdagen te maken hebben maar ik vind het toch wel een beetje vreemd. Affijn als ik woensdag nog niemand gesproken heb dan ga ik er maar gewoon weer met de camera op af.

Vooralsnog kijk ik me suf aan detectives en Hitchcock. Dee eerste ivm verhaalstructuur. De tweede natuurlijk voor de wijze waarop hij de spanning weet op te voeren en de wijze waarop hij met tijd speelt. Een paar seconden kunnen minuten duren en andersom. Zie ook het boek 'inleiding in de mediatheorie, lessen van Alfred Hitchcock'.

Bloggenoten...!

2009-12-15T09:09:00.000-08:00

Nou van het idee belevingsdocumentaire tijdelijk afgestapt, hoewel ik hoop dat ik die installatie alsnog wel zal kunnen gaan maken in de toekomst.
Zaterdag verliep het presenteren van de foto- en film montage zeer ok en Noud zag geloof ik mijn probleem, van het niet hebben van een probleem, niet in. Dat maar zo gelaten want ineens zag ik het zelf ook niet meer. Dat bewijst weer eens en te meer dat ook het ontbreken van een probleem tussen je oren zit.
Affijn de zoektocht naar de persoon die in de stal de nacht heeft doorgebracht heeft haar visuele vruchten afgeworpen. En hoewel ik de betreffende persoon nog niet gevonden heb heb ik wel inmiddels een min of meer instant verhaal in mijn hoofd zitten met een open einde....dat dan weer wel.
Hester Overmars heeft ons allen geholpen met het schrijven van een filmplan, het schrijven ervan bleek waarempel een waar feest. Ik heb er al mijn ideeën optimaal in kwijt gekund en eindelijk begrijp ik de zin, dan wel de noodzaak van het schrijven van zo'n plan.
De op handen zijnde kerstdagen komen toevallig ook in mijn (kerst)stal verhaal buitengewoon goed van pas.
Een paar obstakels zijn er echter uiteraard altijd...
Zo omschrijf ik in mijn filmplan regenachtige, druilerige dagen, de wind die met piepende loshangende stukken metaal speelt en flarden dak die je om de oren waaien. 't Is echter winter geworden dus eens zien hoe ik dat op moet gaan lossen. Eigenlijk denk ik bij mn eige,'"de kijker heeft het maar te pikken als ik dat door mekaar heen ga monteren".... Dan maar consequent doorvoeren en ook duidelijk andere kleding dragen enzo.... 't Is tenslotte wel een documentaire, ik kan moeilijk alles over gaan doen.
Qua geluid had ik het plan om me in te leven in meneer(of mevrouw?) H.Hoonakker die de nacht in de varkensstal heeft doorgebracht. Ik zou graag zien dat je als luisteraar in de stal bij meneer Hoonakker bent maar dat je visueel bij het onderzoek naar H. Hoonakker bent.

"Het niets nietst"

2009-12-03T03:34:00.000-08:00

"Het niets nietst" (Heidegger,....uhum, ja sorry hij heeft ook veel zinvolle dingen gedacht/gezegd). Die gedachte vind ik op de plek waar ik mijn project doe van toepassing en ik wil daar iets mee doen. De stallen waar ik mijn project doe zijn 'leeg'. De varkens zijn afwezig omdat ze er ooit geweest zijn. Ik ben me bewust van hun afwezigheid en dat maakt dat ik hun 'geweest zijn' voel, niet hun geest maar hun 'geweest zijn' waart rond. Dat geeft deze plek voor mij een bepaalde lading.

Vanaf de dag dat ik deze lege varkensstallen ontdekte oefende de plek een sterke aantrekkingskracht op mij uit. De dicrepantie tussen enerzijds de schoonheid van de vervallen bouwsels en anderzijds de kennis van het smerige verleden, maken het dat ik eerder naar deze bouwsels toe ga dan naar bijvoorbeeld een leegstaand gemaal. Ik kan eigenlijk niet begrijpen wat ik er te zoeken heb en toch ga ik er heen.

“De discussie gaat, lang nadat het gebouw is opgeleverd door: grafittie, vandalen, klussers, schotelantennebezitters, zij blijven in discussie met de gematerialiseerde spatialiteit die de architectuur ook is. De vraag wanneer het architectonisch concept klaar is, is tegen de achtergrond van de bovenstaande opmerkingen makkelijk te beantwoorden: als het gebouw wordt afgebroken. Tot dat moment blijft in ieder geval een groep de ruimte en de materie 'bevragen'. En als bevragen een belangrijke component van een kritische discussie is, dan kan architectuur zonder probleem als een maatschappelijk discussiestuk worden opgevat.”
(Citaat: H. Oosterling, Over architectuur, Internet.)

Toen ik het internet en biep afstruinde op zoek naar iets dat mijn gevoel kon verwoorden stuitte ik op een artikel met dit citaat en vond ik het op mijn onderzoek van toepassing. De stallen vertellen een verhaal door hun vervallen status en de afwezigheid van dát waarvoor ze ooit zijn gebouwd. Het proces is nog niet ten einde en het verhaal gaat door totdat de laatste steen verdwenen is.

Ik ben bepaald geen zweefkees en toch vroeg ik me af of er zoiets als de geest van de dieren bestaat die daar dan nog a la 'the shining' ofzo zouden rondwaren. Ik geloof daar niet in maar vind het toch een beetje een enge en beladen plek. Bovendien merk ik dat de mensen met wie ik de stallen bezoek dat gevoel ook hebben. Toen ik vorige week met Arnoud en mijn zus in de buurt aan het filmen was vroeg ik aan boer of hij wist dat er wel eens iemand in één van de stallen de nacht had doorgebracht en of hij dat niet een bizarre gedachte vond. Hij zei “Ja, jullie vinden dat bizar he?" Hij kon er om lachen en vond het eigenlijk juist logisch dat er iemand zijn toevlucht tot een lege varkensstal gezocht had.

Dit bracht me op de gedachte dat spoken persoonlijk zijn. Het hangt van je achtergrond af wat je voelt op een bepaalde plek en in bepaalde situaties. Deze plek ademt voor mij het leed uit van gemartelde dieren die wreed aan hun eind zijn gekomen. Voor de boer is het gewoon zijn broodwinning, hij beschouwt het als de normaalste zaak van de wereld en voelt zich er zelfs veilig.

Wat betreft het vervolg op mijn onderzoek, dan wel bevindingen, wil ik de stallen met een camera opnieuw onderzoeken. Ik wil een montage maken van geluiden van een nog actieve varkensstal (die moet ik dus ook nog gaan opnemen) en deze beelden, om onderzoek te doen naar het mogelijke effecten die de geluiden van weleer op deze plek hebben. Ik wil geluiden opnemen op een, op dit moment actieve varkenshouderij. Deze geluiden wil ik onder de film plaatsen.

Uiteindelijk wil ik mijn bevindingen omzetten in een geluidsinstallatie op die plek. Het moet een belevingsdocumentaire worden waarbij ik spoken uit het verleden als het ware oproep. Het verleden brengt een bezoek aan het heden. Voor een toeschouwer zijn de gevoelens, herinneringen of associaties die de installatie oproept persoonlijk.

2009-11-26T13:22:00.000-08:00

Joepieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, het is eindelijk gelukt om een filmpje te plaatsen. Dit was de derde keer recht is scheepsrecht poging. Dus die uitspraak klopt dan alvast. En dat is mooi want de rest nog niet helemaal, geloof ik. Vandaag wild van start gegaan met een heuse camera- dan wel geluidploeg. Arnoud hield de camaera vast und mein schwester de microfoon en koptelefoon.
Uiteraard had ik van tevoren maar weinig goed gedaan en ging ook op de plaats des onheils alles fout. Vooral omdat ik toch weer op de bonne fooi ginds wijt ben gegaan en eigenlijk toch eerst een filmplan en ik geloof ook synopsis geschreven had moeten hebben. Uhum... Daar kom ik altijd te laat achter.
Ik verkeerde in de veronderstelling dat ik zonder onderzoek niets méér te weten zou kunnen komen, wat een verassing. En had al besloten dat ik alleen wilde onderzoeken met camera omdat ik anders niet zou weten hoe ik mijn verhaal visueel moest weergeven. Het niet weten waarom de varkensstallen er in deze toestand bij staan is namelijk het probleem.
Na vandaag, wat overigens een hele leuke dag was/is ben ik helemaal niet zeker van mijn zaak. Moet ik hiermee door gaan? Slaat dit eigenlijk wel ergens op? Wat is inshemelsnaam weer eens mijn verhaal? Wat ik wil ik vertellen en wat is mijn probleem.

Op d'n old'n boerderie...

2009-11-16T09:12:00.000-08:00

De afgelopen les een eerste plan aan de Noud en de klas voorgelegd. Mijn gevonden locatie viel welliswaar bij sommigen in de smaak, de dramatiek spat van de vervallen schuren af, toch blijft er één probleem en dat is waar is het probleem?
Deze vraag zag ik al aankomen en ik wist er geen goed antwoord op.
Over meneer Hoonakker zou het wel eens heel moeilijk kunnen zijn, zoniet onmogelijk om informatie te vinden. Noud opperde dat ik wellicht met een zekere regelmaat naar de boerderij, of wat daar nog van over is, zou kunnen gaan en mogelijke sporen van bezoekers filmen. Dit is een mogelijkheid maar wel een beetje één met risico's, wat als er nooit iemand komt?
Dan zou ik dat wellicht kunnen suggereren...hmmmm

Een andere optie was uitzoeken hoe het komt dat deze niet eens zo oude (jaren 70) boerderij er in deze toestand bij staat? Wat is hier gebeurt?
Dit plan klinkt mij haalbaar in de oren.
Ik probeer iets te leren van mijn voorgaande fouten en de grootste fout die ik denk te kunnen maken is mijn eerste idee laten varen als ik er niet een spetterend nieuw idee voor in de plaats heb. Vervolgens maar te blijven zoeken en zoeken waardoor ik geen tijd meer krijg voor diepgang en uiteindelijk een on-af project inlever. Ik heb vele ideeen maar niet iets specifieks voor deze opdracht.
Bovendien deze boerderij vind ik gaaf, ik ben erdoor gefascineert en wil dit project over die boerderij doen. Ik heb zo'n beetje alle lege panden die ik ken in overweging genomen maar doorslaggevend voor deze lokatie is de totale niksigheid van deze plek in dit jaargetijde. Ook vind ik de gedachte dat deze stallen uit puur practisch oogpunt zijn gebouwd zonder enig gevoel voor schoonheid een extra tragische ingredient die mij erg fascineert. Wat bezielt mensen om de wereld zo lelijk te maken. En hoe komt het dat het uiteindelijk geheel onbedoeld iets geweldigs oplevert? De verzachtende kracht van de natuur in al haar facetten is hier aan het werk.

Dus moet ik een camera man/vrouw hebben en een geluidsman/vrouw en dan een paar dagen reserveren en op onderzoek uit gaan. Ik wil verder alles filmen met betrekking tot het onderzoek voor deze opdracht. Het geluid wordt een compilatie van geluiden aldaar, de wind, een krakende deur, vallende stenen, gepiep(ook van muizen) en gekreun of wellicht wel de geluiden van weleer.

Mocht dit alles fout gaan dan ga ik toch achter meneer Hoonakker aan of misschien komt meneer Hoonakker dan wel achter mij aan, ahhhhhhhh.

......en wat is de noodzaak, en wat is het probleem?

2009-11-13T11:51:00.000-08:00

Soms (meestal) heb ik een idee en dan kan ik het niet meer loslaten en is het bijna onmogelijk om nog op iets anders te komen.
In de varkensstal heb ik tijdens mijn afgelopen bezoek een ooit beslapen bed gevonden. Aan de lakens kon ik zien dat het iemand uit een instelling geweest moest zijn. Er lagen ook wat kledingstukken en daarin zat inderdaad een labeltje genaaid van een tehuis in Rosmalen.
Ik ben wel benieuwd naar het hoe en waarom. Ik heb vandaag gegevens over het tehuis gezocht maar ik twijfel of ik zal bellen of langs gaan. Die gaan me natuurlijk niets vertellen. Ik kan tot nog verder eigenlijk niets vinden over deze lokatie wat een interessant punt kan zijn om een vertelling te beginnen. Met name omdat ik een fysiek probleem moet zien te vinden.
Ik vind verval op zich een interessant thema maar louter verval filmen met geluid eronder is denk ik niet helemaal de bedoeling, maar wel leuk, maar niet de bedoeling, maar wel leuk, maar....
De aanwzigheid van mensen zou toch wel spannender zijn, zo niet onmisbaar voor de opdracht. Waar mensen zijn zijn immers problemen.
Misschien moet ik er een blair witch achtige vertelling van maken...gniffel
Hoe het ook zij, de vorige opdracht had ik tal van problemen waardoor ik door de bomen helegaar geen bos meer zag. Nu heb ik godverdomme een probleem nodig.
Wanneer komen er andere ideeen?

Ruimte

2009-11-09T09:29:00.000-08:00

Ha da's lang geleden. Ik ga er weer met frisse tegenzin tegenaan. Niet zozeer wat betreft aanstaand project want daar zie ik wel degelijk reikhalsend naar uit maar naar dit gezever op het blog. Zei ik gezever? Dit nutteloos gezever dat bovendien nog onpersoonlijk is ook en waarop een ieder die dat belieft kan inhaken.
Lekker zeiken om het zeiken is lekker!

Welaan ik ben dus maar weer eens bezig met het een of andere vooronderzoek dat zal moeten leiden tot een filmische vertelling met een narratieve structuur van maar liefst 5 minuten.

Ruimte is dus het vertrekpunt, dit leidt tot 3 mogelijkheden,1) ruimte als inspiratiebron en/of arena, 2) ruimte als podium om het werk te vertonen en 3) ruimte als podium en startpunt van een werk.

Op dit moment denk ik na over ruimte. Daar het de bedoeling is dat we vertelling gaan maken naar aanleiding van een fysiek probleem dat het liefst nog zoiets als urgentie heeft ook en waarvan je nog niet weet hoe het zich in de toekomst zal gaan ontwikkelen, lees ik veel kranten en kijk docu's. Ook ben ik naar FOAM geweest (beetje vreemde expositie van Sanne Sannes, vette foto's maar vreemd geexposeerd. Zoveel foto's met zo'n lading kriskras door mekaar op een muur geplempt. Een beamer erbij die al het overtollige materiaal op die enige lege muur uitbraakt. Toen ik het boek zag van het werk van Sannes wist ik niet wat ik zag, die intimiteit was in het FOAM ver te zoeken. Affijn gisteren naar de Pont, Bill Viola, super.
Misschien ga ik wel iets doen met lege ruimtes die ooit een bepaalde bestemming hebben gehad.
Een week of twee geleden heb ik ergens een paar lege varkensstallen ontdekt. Ze zijn behoorlijk verkrot maar het rook er nog naar de gemartelde dieren. Misschien ga ik ze wel tot leven wekken in mijn documentaire en verleden en heden door elkaar late lopen ofzo.

In elk geval zal ik meer moeten gaan samenwerken dit project want ik schijn nog niet alles zelf te kunnen. Hahahahahahahahahahahahahahha...

Tot de volgende keer maar weer

Een filmplan

2009-09-29T07:04:00.000-07:00

Ik dool weer eens rond in een donkere kamer, op zoek naar de lichtschakelaar.
Afgelopen les een mogelijk filmplan ingeleverd, maar niet tevreden.
Dus bij deze een min of meer herziene en uiterst beknopte versie.
Twee belangrijke vragen die mij tijdens deze les werden gesteld, 1)wat is mijn doelstelling en 2) waarom het beoogde verhaal er niet minder complex op werd.

Doelstelling en minder complexiteit in één!

Ik wil het verhaal vertellen van een zwanger meisje dat er een veganistische leefstijl op na houdt en de baby veganistisch op wil voeden.
Haar vriend, de vader van de baby, die bijna altijd aan het werk is als vrachtwagenchauffeur, wil de baby niet veganistisch opvoeden.

Het verhaal dat ik wil vertellen is nu duidelijk en niet meer al te complex (?), hoe ga ik dit verbeelden?

Dat zij zwanger is kan ik duidelijk laten zien of laten doorschemeren...
Maar hoe laat ik zien dat iemand er een veganistische leefstijl op na houdt?

En dat ze de baby veganistisch wil opvoeden?

Of is dit wat al te voor te voor de hand liggend?

Ik wil toch graag een foto van haar vriend met een broodje bal of spare ribs ofzo als tegenhanger. Ook wil ik zijn afwezigheid benadrukken door hem vooral middels foto's in de film te laten verschijnen, wel met vrachtwagen uiteraard. Misschien wel aan het eind samen met haar bij de final echo.

Ik had aanvankelijk gedacht een telefoongesprek over het zoeken naar en het vinden van een woning te laten gaan maar ik weet niet zeker of ik dat voor het huidige, versimpelde verhaal nog noodzakelijk vindt. Misschien moet dat telefoongesprek gaan over het al dan niet veganistisch opvoeden van de baby.

Ik heb de afgelopen tijd redelijk veel gefilmd en ben tot het inzicht gekomen dat ik vaak te snel ga met de camera. Dat leverde te veel chaos op. Ik wil geen supersnelle, volgepropte film maken. Ik wil me beperken tot de essentie, nu ik denk te weten wat de essentie is.

In oktober heeft er nog een belangrijke echo plaats en die zou ik wel heel graag willen filmen en in de film laten zien.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet met wat voor camera ik moet gaan filmen. Vandaag heb ik weer eens een camera en Edurol in bruikleen. Morgen ga ik bij haar langs en hoop dan een eerste gesprek op te kunnen nemen. Alles gaat op het moment erg traag bij mij omdat ik vaak geen iedee heb hoe de dingen werken en alles tien keer moet vragen, gelukkis is er Greetje!
Greetje bedankt, Greetje bedankt, Greetje, Greetje, Greetje bedankt!!!

Deze drie tegenstellingen tussen haar en hem wil ik in de film verbeelden:

Film(haar) Foto's(hem)

1)Eten koken/ Uit eten
2)Eten kopen/ Eten kopen
3)Naar een baby winkel/ Rijden op de vrachtwagen

4)De belangrijke echo waarin ze sámen aanwezig zullen zijn!

Ik hoop niet dat ik te zeer vastleg hoe het verhaal moet gaan lopen en dat ik voldoende ruimte over hou voor improvisatie. Ik heb gewoon het idee dat ik liever met weinig elementen een pakkend verhaal neer zet dan met veel elementen louter chaos!
Verder loop ik zoals altijd tegen het probleem aan dat ik het de ene keer zo voor me zie en de andere keer zus. Daardoor lijk ik steeds van mijn voorgenomen plan af te wijken (vorig jaar viel mij dat ook al vaker ten deel). Ik hoop dat ik nu in staat ben deze lijn vast te houden en door te zetten want ik heb er, momenteel althans, een goed gevoel over.

Filmplan

2009-09-29T06:59:00.000-07:00

(Mogelijke titel)
...., veganist......

Wie?

Meisje, 18 jaar oud, veganist, kraker en zo'n 4 maanden zwanger. Ze werkt bij een dierenrechtenorganisatie, ze werft leden en zamelt geld in zodat er actie gevoerd kan worden. Haar vrije zaterdagavonden brengt ze door achter de bar van de kraak-kroeg. Ze onthoud zich vanwege de zwangerschap van roken en alcohol. Haar vriend, de vader van het kindje is meestal afwezig omdat hij internationaal op een vrachtwagen rijdt. Ze mist hem vaak. Eigenlijk is ze best makkelijk en vind ze het prima als hij zijn eigen leven leidt maar nu is er toch wel het één en ander veranderd en heeft ze moeite om in haar eentje (of met hem zo ver weg) allerlei belangrijke beslissingen te nemen.
Het kraakpand waar ze op dit moment woont moet ze uit, de woongroep ziet het niet zitten dat er een kind op komst is en bovendien wil de eigenaar het pand weer in gebruik gaan nemen.
Waar moet ze gaan wonen? In Nijmegen of moet ze in den Bosch blijven? En moet ze gaan huren of moet ze blijven kraken. Bovendien zou ze graag in een woongroep blijven wonen, is dat mogelijk?
Een ander probleem is een vitamine B12 tekort, daarvoor krijgt ze injecties.
Wat?
De documentaire '...., Veganist' moet een vertelling van een schijnbaar voor de hand liggend onderwerp worden.
De bedoeling is om de kijker al aan het begin van de film te vertellen dat de film over veganisme gaat maar ook om de kijker het idee te geven dat dat niet het énige is waarover de film zal gaan.

Waar speelt het verhaal zich af?

De film gaat zich voornamelijk afspelen in een kraakpand. Verder op haar werk, de straat dus, alwaar ze leden werft. En wellicht bij de huisarts en/of een verloskundige. Bovendien is ze op zoek naar een nieuw huis.

Welke ingredïenten wil ik gebruiken?

-Kijken bij lege panden, als metafoor voor op zoek naar een huis
-Werken bij dierenrechtenorganisatie
-Kroeg in kraakpand
-Woongroep (?)
-Veganist
-Telefoongesprekken tussen haar en hem
-Foto van hem bij vrachtwagen
-Belangrijkste echo (?)
-Boek over hoe kinderen veganistisch op te voeden

Waarom?

Ik wilde aanvankelijk een documentaire maken over een veganist omdat ik een veganistische leefstijl fascinerend vind. Met name omdat ik dat zelf ook wel eens overwogen heb.
Omdat ik weet dat veganisten vaak met een B12 tekort kampen ben ik er (inmiddels) een beetje sceptisch over. Maar ik geloof ook dat de wijze waarop we in de wereld met dieren om gaan niet verantwoord is dus ik wil graag onderzoek doen naar de eventuele mogelijkheden.
Aanvankelijk had ik een veganist op het oog maar aan zijn luizenleven vond ik het niet eenvoudig de benodigde spanning voor een documentaire te vinden. Toen hoorde ik dat de vriendin van een vriend zwanger was en er bovendien een veganistische leefstijl op na hield. De beslissing was snel genomen en ik heb haar benadert.
Eigenlijk dacht ik de complexiteit voor mijn verhaal wel gevonden te hebben maar vervolgens bleek dat ik eigenlijk nog maar een fractie wist haar leven.

Hoe?

Ik probeer in mijn onderzoek naar het leven van ... veel aan haar over te laten. Zo maakt ze zelf foto's (ik vul dat aan met mijn foto's) en neemt ze zelf gesprekken op waar ik niet bij ben. Ik stuur het allemaal wel een beetje in die zin dat ik met haar overleg over waarover de gesprekken zouden kunnen gaan. (Weurt is op de hoogte gebracht dat sommige gesprekken opgenomen worden.) Ik vind dit een interessante werkwijze/ onderzoekswijze omdat ik wil proberen haar neer te zetten zoals ze is en zoals ze zichzelf ziet en haar eigen leven, zonder dat ik de hele tijd ingrijp. Zo kan ik haar ook beter leren kennen.
Ik heb een redelijk duidelijk idee over welke scenes hoe achter elkaar te zetten maar wat er in de scenes zal gebeuren kan ik niet (helemaal) voorspellen. Toch wil ik straks met filmen wel meer regisseren en wellicht moet ik ook wel het één en ander aandikken omdat het anders gewoon niet over komt. Daar hebben we het ook al over gehad.

Zo ook met het telefoongesprek, ik hoop op een bruikbaar telefoongesprek waaruit ik gewoon 5 aaneengesloten minuten selecteer (?) en die plaats ik dan onder de beelden. Mocht er geen bruikbare 5 minuten tussen zitten dan heb ik met haar afgesproken dat we de opgenomen gesprekken analyseren en dat we aan de hand daarvan een telefoongesprek in scene zetten.

De beelden moeten echter alleen het verhaal wel voor het grootste deel al kunnen vertellen.

Opbouw

Scene1) Werk, ledenwerving en geld inzamelen (Een beetje laten doorschemeren dat ze (wellicht) zwanger is, kijker laten denken), dieren-rechten-activisme.
Scene2) Koken, veganistisch, woongroep (?), kroeg-avond in kraakpand (Bands treden op, bar, zuipuhhh), kraakpand
Scene3) Eenzaamheid, telefoongesprek in lege kroeg met de geliefde die er niet is maar er wel zou moeten zijn, foto van geliefde bij vrachtwagen(?)
Scene4) ….o.a. Shot met boek over hoe je een kind veganistisch opvoedt...(?) Weet ik nog niet zeker.
Scene5) Deze scene wil ik erdoorheen knippen en monteren en zal gaan over hoe ze bij lege huizen kijkt, op zoek naar een geschikte woonruimte.
Als geluid bij de film - Een telefoongesprek.

Onderzoeksmethoden

Interview
Veel gesprekken
Hen beiden foto's laten maken van hun leven
Zelf foto's maken
Mee naar het werk
Informatie zoeken over veganisme en de gevolgen van B12 tekort (ook voor de baby)

Problemen waar ik tegen aan loop

De vraag die me eigenlijk meer en meer bezig houdt is wat moet aan bod komen.
De hele complexiteit van de situatie laten zien is erg moeilijk zo niet onmogelijk gezien de maximale duur van het filmpje, ongeveer 5 minuten. Bovendien denk ik dat ik dan een totaal verwarrend verhaal ga vertellen als ik alles toe laat. Maar wat vertel ik dan wel? Zoals het er nu naar uit ziet vind ik het heel moeilijk om zaken als B12 tekort, het niet hebben van een geschikte woonruimte, de zwangerschap zelf en de veganistische leefstijl in beeld te brengen. Kortom alle elementen die essentieel zijn voor deze film. De zwangerschap is nog te doen met eventueel een kussentje.
Misschien moet ik het B12 tekort achterwege laten, maar voor mij is dat wel erg belangrijk. Ik wil niet per se een promo film voor veganisme maken maar een portret over een veganist, die toevallig zwanger is geworden, waardoor ze onverwachts ook het B12 tekort op het spoor kwam. En met haar vriend is ze eigenlijk gewoon heel makkelijk, ze vind het prima als ze allebei hun eigen leven leiden maar ja....nu ze zwanger is is alles even anders!

Alle elementen van het verhaal op zich zijn wellicht niet zo interessant (dat vind ik wel)maar het wordt echt interessant als al deze elementen samen een verhaal gaan vormen.

Informatie over veganisme en B12 tekort

Tijdens de zwangerschap heeft het lichaam extra foliumzuur en vitamine B12 nodig. Voor foliumzuur wordt meestal wel gezorgd. Voor de zwangerschap al wordt vaak foliumzuur gebruikt om de kans op een "open ruggetje" te verkleinen.
Het gedurende lange tijd gebruiken van de pil kan de B12-waarde in het bloed wat lager doen zijn, maar hierdoor ontstaat geen functioneel tekort. Een lage B12 mag niet alleen op het gebruik van de pil worden geschoven.
De behoefte aan B12 wordt groter tijdens de zwangerschap. De extra inname van foliumzuur kan een eventueel tekort aan B12 in het bloedbeeld verbloemen. D.w.z. dat een algeheel bloedonderzoek normaal kan zijn terwijl er toch een B12-tekort is. In zo'n situatie moet specifiek op B12 worden gemeten.
Vrouwen die jarenlang vegetarisch hebben geleefd, moeten extra oppassen als ze zwanger zijn of willen worden.
Soms ontstaan er grote problemen bij de moeder na de geboorte van het kind, die in die situatie niet direct met een B12-tekort in verband worden gebracht. Meestal had de moeder dan al langer een verminderde opname. Door de zwangerschap komt de ziekte dan in een stroomversnelling. Ook als er zwangerschappen kort na elkaar zijn, dan kan dit een te grote aanslag op de voorraad B12 veroorzaken.
Ook moet opgepast worden met borstvoeding als de moeder een B12-opnamestoornis heeft.
Klik hier voor meer uitgebreide informatie over zwangerschap en B12.

Symptomen
Wat zijn de symptomen van een vitamine B12 deficiëntie?
Aangezien vitamine B12 essentieel is voor de gezondheid van het zenuwstelsel, voor het immuunsysteem, en voor de vorming van DNA, is de onderstaande lijst van klachten niet compleet. Niet alle klachten hoeven voor te komen, en ook hoeven de klachten niet voortdurend aanwezig te zijn. De meeste klachten kunnen variëren in ernst en kunnen al optreden ver voordat er anemie (bloedarmoede) ontstaat. Bij ruim éénderde van de patiënten ontstaat zelfs helemaal geen anemie. Met name de neurologische en psychische klachten komen vaak al voor bij laagnormale waarden van vitamine B12.
Omdat vitamine B12 op zoveel systemen in het lichaam van invloed is, uit een deficiëntie zich bij iedereen anders. Waar de één met name last heeft van vermoeidheid, tintelingen, geheugenverlies en spierkrampen, heeft een ander problemen met zich concentreren, een ontstoken tong, menstruatieklachten en depressiviteit. Wel zijn er een aantal klachten die vaker voorkomen, zoals: een ontstoken of dikke tong, het koud hebben, psychische problemen, neurologische klachten en verlies van eetlust.
Een vitamine B12 deficiëntie is sluipend en het kan jaren duren voordat de symptomen en klachten zich ontwikkelen en voordat ze ernstig worden. Vaak wordt een vroege diagnose gemist door de vaagheid van een aantal symptomen, en omdat veel symptomen overeenkomen met andere aandoeningen. Bij onverklaarbare neurologische klachten, glossitis, concentratieproblemen of psychische problemen zou daarom altijd de B12 serumwaarde getest moeten worden. Als u last hebt van één of meerdere klachten uit onderstaande opsomming, raadpleeg dan altijd uw huisarts.
Neurologisch:
Tintelingen, doof gevoel, brandend gevoel in armen, benen, handen en/of voeten, zenuwpijn, op "watten" lopen, uitvalsverschijnselen
Concentratiestoornissen, geheugenproblemen
Afasie: niet op de juiste woorden kunnen komen, verkeerde woorden gebruiken, verspreken
Ataxie: onverklaarbaar vallen, of ergens tegen aan lopen, verlies van positiegevoel, onhandig zijn, dingen uit je handen laten vallen, dingen omgooien, struikelen, moeilijk lopen
Psychisch:
Depressie, dementie, nervositeit, psychose, paranoia, geïrriteerdheid, prikkelbaarheid, verwardheid, gedragsveranderingen
Overig:
Spierpijn en krachtsverlies
Glossitis (ontstoken tong), branderige, pijnlijke of prikkelende tong, gevoelige mond
Vermoeidheid, slaperigheid, zwakte
Misselijkheid, verlies van eetlust, gewichtsverlies
Menstruatieklachten, zoals uitblijven menstruatie, hevige menstruatie, te lange menstruatie, verergerde menstruatiepijn
Gewrichtsklachten
Kortademigheid, benauwdheid, hartkloppingen
Duizeligheid
Bleekheid van de huid
Het koud hebben
Impotentie
Onvruchtbaarheid
Haaruitval
Veranderingen in gezichtsveld, wazig zien
Darmklachten
Incontinentie en/of vaak plassen
Hoofdpijn

De oorzaken van een vitamine B12 tekort
Er bestaan vele oorzaken voor een tekort aan vitamine B12. Deze zijn onder te verdelen in 4 categorieën: verminderde inname (geen/te weinig dierlijke producten), een gestoorde opname, aangeboren stoornissen in het metabolisme, en gestoorde benutting. Ook is het mogelijk dat er bij één persoon meerdere oorzaken naast elkaar aanwezig zijn. Sommige oorzaken zijn vrij eenvoudig te achterhalen, in andere gevallen kan dat erg moeilijk zijn. Een aantal oorzaken kunnen worden weggenomen, waardoor de opname van vitamine B12 zich kan herstellen. Dit kan o.a. het geval zijn bij coeliakie, langdurig gebruik van maagzuurremmers en aanwezigheid van parasieten in de darmen. De meeste oorzaken zijn echter niet weg te nemen, waardoor levenslange behandeling nodig is.

Verminderde inname:
Strikt vegetarisch/veganistisch/macrobiotisch dieet
Borstvoeding van een moeder met een onbehandelde vitamine B12 deficiëntie, of met één van bovenstaande diëten

Behandeling

De behandeling bestaat uit intramusculaire injecties met 1000 microgram hydroxocobalamine. Er dient begonnen te worden met 10 injecties met een interval van minstens 3 dagen.
Vervolgens dienen de injecties voortgezet te worden met een frequentie van 1 maal per week, met name indien er sprake is van neurologische klachten. Afhankelijk van de klachten dient deze frequentie te worden voortgezet tot de klachten grotendeels verdwenen zijn.
Vervolgens kan de frequentie worden afgebouwd, met dien verstande dat bij terugkeer van de klachten de frequentie dient te worden aangepast. Indien de klachten wegblijven, kan worden afgebouwd tot een frequentie van één maal per maand tot één maal per twee maanden.
Eén maal per twee maanden is de minimale frequentie.
Indien de injecties (te) weinig effect hebben, dient er aanvullend onderzoek gedaan te worden naar folium, ferritine en vitamine B6. Indien er een tekort bestaat van één of meerdere van deze vitaminen/mineralen, is de werking van de injecties beperkt. Na suppletie van eventuele tekorten is een duidelijke verbetering te verwachten. Indien ook dit uitblijft, is een verder onderzoek naar eventuele onderliggende aandoeningen aan te raden. Met name auto-immuunaandoeningen komen regelmatig samen voor met een vitamine B12 deficiëntie.
Bij blijvende neurologische klachten is het aan te raden een neuroloog te raadplegen.
Uit: Farmacotherapeutisch KompasVitamine B12 tekort en kinderen

Een vitamine B12 deficiëntie bij kinderen van 0 tot 19 jaar
Uit meerdere recente onderzoeken is gebleken dat een vitamine B12 deficiëntie bij kinderen vaker voorkomt dan voorheen werd aangenomen. Een vitamine B12 deficiëntie bij kinderen uit zich vaak met niet-specifieke klachten zoals een ontwikkelingsachterstand, een afbuigende groeicurve, geïrriteerdheid/prikkelbaarheid, neurologische problemen en zwakte. Bij een afbuigende groeicurve in combinatie met neurologische symptomen of een ontwikkelingsachterstand moet u denken aan een vitamine B12 deficiëntie.
De status van vitamine B12 gedurende het eerste levensjaar is sterk afhankelijk van hoeveel vitamine B12 er binnengekomen is gedurende de zwangerschap, en is dus sterk afhankelijk van de vitamine B12 status van de moeder.
Normaal gesproken heeft een pasgeboren baby een voorraad van 25 ųg vitamine B12 in de lever, een hoeveelheid die genoeg is tot het einde van het eerste levensjaar, zelfs met te weinig inname. Maar deze voorraad is ernstig verminderd bij moeders met een (onbehandelde) vitamine B12 deficiëntie. Dit kan al op de leeftijd van 3 a 4 maanden tot uiting komen.
Een vitamine B12 deficiëntie gedurende de eerste levensjaren kan leiden tot een verminderde functie van het centrale zenuwstelsel. Ernstige klinische symptomen en neurologische achteruitgang zijn gedocumenteerd bij kinderen met een vitamine B12 deficiëntie.
Zelfs een milde deficiëntie kan al schadelijke gevolgen hebben.

Zwangerschap
Wanneer er een vitamine B12 deficiëntie is geconstateerd voor de zwangerschap dan is het belangrijk injecties te (blijven) geven, en om daar ook mee door te gaan tijdens de zwangerschap. Tijdens de zwangerschap wordt meer vitamine B12 verbruikt, en aanvulling is dan zeker nodig gezien het feit dat vitamine B12 essentieel is voor de vorming van het zenuwstelsel, voor de vorming van DNA, en voor de groei van de foetus. Vitamine B12 injecties kunnen zonder problemen gegeven worden tijdens de zwangerschap.
Bijsluiter Hydrocobamine herziening 24 juli 2006. Goedgekeurd 28 augustus 2006:
Zwangerschap
Er zijn geen ongunstige effecten van het gebruik van vitamine B12 bij zwangerschap bekend.
Experimenteel onderzoek bij dieren wijst geen directe of indirecte schadelijke effecten uit voor de zwangerschap en/of embryonale ontwikkeling, bevalling of postnatale ontwikkeling.
Hydrocobamine kan zonder bezwaar volgens het voorschrift tijdens de zwangerschap worden gebruikt.

Borstvoeding
Vitamine B12 kan worden uitgescheiden in de moedermelk. Hydrocobamine kan worden gebruikt tijdens periode van lactatie.
Tijdens de zwangerschap komt het voor dat de serumwaarde van vitamine B12 daalt, met name in het derde trimester. Dit moet zich binnen enkele weken na de bevalling herstellen. Is dit niet zo, dan is er waarschijnlijk sprake van een vitamine B12 deficiëntie, en dienen injecties gegeven te worden. Daarentegen zijn duidelijk lage waarden uiteraard een indicatie dat er een vitamine B12 deficiëntie kan bestaan, die niet verklaard kan worden door de natuurlijke daling van serum B12 die door zwangerschap kan ontstaan. Om elk risico uit te sluiten, is het aan te raden over te gaan tot vitamine B12 suppletie. Een lage status van vitamine B12 bij de moeder kan leiden tot neurologische problemen bij de baby, zonder dat er bij de moeder duidelijke klachten bestaan.

Werken kan ook z'n goeie kanten hebben....(bleh)

2009-09-18T11:02:00.000-07:00

Zo moest ik heute ochtend weer vroeg aantreden om mijn steentje bij te dragen aan de individuele samenleving (???) waarin ook ik tracht te leven. Treurend om het feit dat ik zo weinig tijd heb voor dit project door dat oh zo noodzakelijke werk zat ik redelijk slecht gehumeurd in de vrachtwagen op weg naar A'dam.
Meestal kan ik op dergelijke dagen geen zinsconstructies maken van woordenstromen in mein kopf maar vandaag klaarblijkelijk wel.
Zo heb ik een verhaal, (welliswaar vol gaten, maar wel een verhaal) dat in een kort tijdsbestek óver kan komen (denk ik) op kijkers, bedacht.
Oeps, gekunstelde zinsconstructie....nogantoe!
Zo gaat de vrachtwagen rijdende knaap (vriend van het meisje en vader van het kind) ten tonele verschijnen in telefoongesprekken en een foto op haar buro(?), met vrachtwagen uiteraard. De gesprekken die ze voeren zou ik in die zin kunnen dirigeren door onderwerpen aan te reiken waarover ze het kunnen hebben. Dit kan dan over eventuele moeilijkheden gaan waar met name zij tegenaan loopt.
Als zij met hem aan het bellen is zou ik willen proberen of het mogelijk is haar intiem en eenzaam neer zetten. Verder gebruik ik beelden uit haar 'alledaagse' leven en laat haar daarin minder eenzaam lijken. Wat in feite ook het geval is. Haar huisgenoten en gewone vrienden zijn er tenslotte wél voor haar. Maar juist die ene die ze nu zo hard nodig heeft, regelmatig niet.
Ik wil wel de nadruk leggen op het veganisme, vooral aan het begin van de film. Later verdwijnt dat misschien wel een beetje naar de achtergrond, en dan neemt de zwangerschap een grotere plaats in.

'T is maar een ideetje.....één van de vele.

Complexiteit.

2009-09-15T11:35:00.000-07:00

Op dit moment ben ik bezig met het bedenken van een verhaalstructuur die eer doet aan de persoon over wie ik een portret wil maken en past binnen mijn mogelijkheden. Dat laatste vind ik eigenlijk nog het minst moeilijk.
Aanvankelijk kwam ik op het idee om een portret te maken over een veganist. Een veganist is iemend die geen enkel dierlijk product in zijn of haar leven probeert te gebruiken. Dus geen vlees, maar ook geen zuivel, leer of honing.
Ik vond een meisje en haar vriend bereid om aan mijn vertelling (hun eigen vertelling) mee te werken. Al van alles en nog wat bedacht, geschreven en ondernomen. Toen ik het meisje echter interviewde kwam ik steeds meer tot het inzicht dat ik aan een zeer complex verhaal was begonnen. Tegenstellingen hoopten elkaar op en ik voelde me eigenlijk meer en meer betrokken bij de situatie, die zeker niet louter rozegeur en maneschijn blijkt te bestaan.
Na de afgelopen les heb ik me gerealiseerd dat ik me niet langer op de achtergrond als een min of meer objectieve toeschouwer kan plaatsen.
Ik heb gedacht om het zwaartepunt van de film naar de zwangerschap en de daarbij ontstane twijfels en organisatorische rompslomp verleggen. Het meisje zal het perspectief zijn van waaruit het verhaal verteld wordt (maar dat had ik al eerder bedacht).
Het is niet immer makkelijk gebleken iets met haar af te spreken want ik mijn werk neemt erg veel tijd in beslag. Misschien zaterdagavond en anders hoop ik maandag of dinsdag. Ik zal me de rest van de week storten op het beantwoorden van de ´wie, wat, waar, waarom, hoe en voor welk publiek´ vragen. En ik ga mogen een heuse filmcamera lenen op school.
Dus blijf binnen en sluit ramen en deuren!!!

Affijn, ik had een virus dus ik kon deze foto´s niet eerder plaatsen. Ze zijn wellicht niet zo bijzonder maar het was wel heel leuk om ze te maken. Een modeshow is wel weer even iets heel anders. Je moet behoorlijk snel zijn want het licht veranderd voortdurend, er zitten veel andere fotografen in de weg en de modellen komen veel te snel op je af... Ik zou zeggen, goeie oefening!

Eén keer raden waar deze foto's gemaakt zijn...

Fotografie of Film?

2009-09-02T08:27:00.000-07:00

FILM!!!!!!!!!!

Dus....
Bekant de gandse vakantie die overigens nauwelijks vakantie was tegen het maken van foto's aan zitten hikken. Dat zette me aan het denken, 'zit ik eigenlijk wel goed'? Ik vind foto's maken helemaal ok maar documentaire fotografie vind ik eigenlijk niet helemaal mijn ding. Dat geneuzel de hele zaterdag over heel belangrijke aangelegenheden en het de hele tijd tot op het allerlaatst gáán voor die ene foto. Zo'n fotograaf ben ik denk ik niet.
Dan maak ik liever een road-movie!

In mijn leven doen zich toevallig plaatjes voor en dat wil ik graag zo houden. Ik kan te weinig vertellen in een foto en bovendien dát wil ik met een foto ook vaak niet. Ik hou van esthetische plaatjes waarin iets gewoon klopt, of juist niet....
Eigenlijk was de keus voor documentaire film toen snel gemaakt.
Ff kwam nog autonoom beeldende kunst om het hoekje kijken want...

Maar nee....de keus is definitief, voor dit jaar dan, gemaakt.
Documentaire film sprak mij altijd meer aan alleen weet ik dat pas sinds kort, hahahahahahahahahaha.
Met name toen ik afgelopen jaar een documentaire zag van Joost Conijn over Amsterdamse kraakkids (Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa en Dzoelkifl,2004) werd mij dat een beetje duidelijk.
Maar ook de documentaire 'leegstand zonder zorgen' van Abel Heykamp (die overigens ook hier op de academie heeft gezeten) vind ik goede documentaire film waarin veel meer aan bod kan komen dan in een foto, (slik)...toch?
Verder heb ik me het afgelopen jaar zeer geamuseerd toen ik een portret maakte over fotograaf en Urban Explorer, Andre Joosse. Het hele proces van onderzoek tot knip en plakwerk van het opgenomen materiaal vond ik gewoon gaaf!
Wat me bovendien aanspreekt aan film is dat je aan één ding werkt van begin tot eind. Als je eenmaal je materiaal hebt dan kun je daarmee aan de slag, dat vind ik ok!
En bovendien toen ik eenmaal besloten had om film te gaan doen kreeg ik weer zin om foto's te maken, uhu...

Slik, begint het gelazer zaterdag a.s. alweer?

2009-08-16T12:06:00.000-07:00

Brooklyn.....

2009-07-04T08:00:00.001-07:00

Vakantie? NOT!
Ik zwoeg er lustig op los ondanks de zinderende hitte.... Ik voelde me daags na de laatste beoordeling onwaarschijnlijk verlicht en zie daar ben ik reeds weer met beide benen veilig en wel op de grond geland.
Mijn nieuwe baan draagt daar van harte aan bij en ook Brooklyn doet een duit in het zakje. Inmiddeld hebben we de eerste DVD gelanceerd en is er een tweede ook al verschenen. Klasgenoten die werk hebben aangeleverd BEDANKT!!! Meer is uiteraard nog immer welkom. In de tussentijd naar de open dag van de school voor schone kunsten in Antwerpen geweest, was reette maar zo als het de meeste kunstacademies betreftbuitengewoon slecht georganiseerd, dus zijn we op de rommelmarkt beland, ook wel gaaf ja. Ik heb een heel fout sherif vestje op de kop getikt, kekke man! En een zo niet nog fouter trainingsjasje met opdruk van de een of andere hondenclub erop.... jezus waarom blog ik dit?...
Affijn Antwerpen is dus erg ok, één van de exposities had plaats in een heel oud en vervallen pand, alleen al dat pand maakte het bezoeken van de expositie de moeite waard. In de kelder was een zeer inspirerende videoinstalatie gemaakt door een meisje die ik daar eigenlijk niet zo bij vond passen. Erg verassend dus!
En nu moet nog steeds van alles en nieuwe dingen staan voor de deur. Gisterenavond plaatjes gemaakt bij van een paar opterdende punkbands en veel bier gezopen, Punx rule the world!!!!!!
Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha

10 minuten...

2009-06-11T00:08:00.001-07:00

De dag van noeste arbeid was fotografisch gezien ietwat gecompliceerd in die zin dat ik geen duidelijk concept voor ogen had. Hoewel ik me had voorgenomen de beste dag gedetailleerd onder de loep te nemen wist ik simpelweg niet wat me te wachten stond. Om 8.40u maakte ik mijn eerste foto (gelukkig had ik een heel leuke collega, Pierre bedankt)maar ik kende de vrachtwagen niet en vond het moeilijk om steeds nieuwe details te vinden die nog wel de moeite van het fotograferen waard zouden zijn. Ik was ook niet de hele tijd in de gelegenheid om foto's te maken dus heeft de dag een beetje een verknipt beeld opgeleverd van een detail, omgeving en situatie kluts. Maar wel interessante beelden, ik moet nog zien hoe ik ze in dit verhaal ga integreren.
Juist nu ontdek ik hoe zeer een concreet concept van belang is.
Een ander aspect dat me bezig houdt is welke dagen het beste met elkaar communiceren. Ik heb nog nooit zoveel foto's opgeplakt en afgehaald in mijn leven en zal deze hoeveelheden niet vaak meer gaan evenaren maar het levert een spannend beeld op wat ik vooral merk aan mijn huisgenoten die het nogal freaky vinden dat ik me omring met mezelf......zo had ik het nog niet gezien,ahum...

In elk geval heb ik nu dus de portretten reeks, de serie waarin ik de omgeving waar ik op dat moment ben heb gefotografeerd, de 'wat ben ik op dat moment aan het doen' serie, de dag van noeste arbeid, gisteren heb ik de mensen in mijn omgeving gefotografeerd en als er niemand was een muur en als er geen muur was de grond. Vandaag fotografeer ik de situatie waarin ik verkeer....dus ook zometeen op school blablabla....
Ik ben van plan om deze hele grappenmakerij morgen te gaan ophangen in school (ik heb reeds een ruimte gereserveerd) en ook die dag te gaan fotograferen en dan zaterdagochtend erbij te hangen...
Wanneer is mijn dagboek af??

Slechte timing!

2009-06-08T12:56:00.000-07:00

En toen ik me dus vanmorgen wederom laafde aan een foto per 10 minuten en veel knip en plak werk omtrent de reeds geschoten portrettekes belde het uitzendbureau dat ik ben aangenomen bij het bedrijf waar ik onlangs heb gesolliciteerd en dat ik morgen kan beginnen.....slik
Waarom nou weer uitegerekend morgen, Murphy hartelijk dank voor je geweldige bijdrage aan mijn project!
Hoe dan ook heb ik maar doorgegeven dat ik iedere 10 minuten een foto ga maken maar of dat ook gaat lukken weet ik niet echt want ik kan moeilijk mijn toekomstige collega's direct een camera onder de neus duwen!? Affijn dit wordt dus nog een spannend verhaal, word ik binnen een dag ontslagen of wacht mij een bloeiende cariere in het bedrijf dat zuurstof levert aan terminale patienten....
Vandaag een serie gemaakt van mijn bezigheden op deze zonovergoten dag die dus te hectisch was om waar te zijn. Nu nog even op de koffie alle andere projecten bij langs en volgens mij zit ik dan nog steeds (hoewel volledig de weg kwijt) toch de goede kant op....
Wil ik graag ter afsluiting nog een dramatisch verhaaltje voor het slapen gaan aandragen, over slechte timing gesproken, wederopstanding tijdens de NVU demo...
Welterusten.

Knalluhhhh met die balluhhhh

2009-06-07T12:18:00.000-07:00

Vanmorgen om 8 uur ratelde de wekker en behoorlijk aangedaan schoot ik mn eerste prentje.
Ik heb een paar tips gekregen en daar kan ik zeker wat mee. Ik ben blij dat mijn gevoel eindelijk grip te hebben op deze opdracht werd bevestigd want soms is dat nodig, dat blijkt. Maar nu kan ik er helemaal voor gaan en dienen de mogelijkheden zich in grote getale aan. Beter laat dan nooit!!
Zo heb ik dus besloten om vandaag de omgeving waarin ik leef vast te leggen zonder de directe relatie tot mij. De tip van Bas luidde om mijn hoofd uit de foto's te knippen en zo te zien of de achtergrond zelf ook iets te melden heeft. Ik ga dat morgen doen maar vandaag heb ik dus ook opnieuw omgeving foto's gemaakt van de plek waar ik ben op het moment dat de wekker weer eens reutelt omdat ik (opnieuw) van veraf steeds closer mijn dag onder de loep wil nemen. Het advies van Michiel was om mensen in mijn omgeving te fotograferen en misschien close ups te maken van elementen.
Uiteraard gaat het hele proces zelf ook weer een belangrijk fotografisch element in de vertelling zelf worden want ik ben er immers erg intensief mee bezig. Ik heb dus vandaag gefotografeerd dat ik de portretten weer op hang tussen de bezigheden van deze slome zondag door. Morgen wil ik de portretten uit knippen en dan ophangen met het restant eronder en de geschoten foto's van vandaag erboven. Morgen is ook de dag dat ik om de 10 minuten een foto ga maken van mijn bezigheden dus dan komt het hele knip en ophang proces ook weer terug in de foto's die ik overmorgen ophang enzovoort....Ben ik te volgen?

Tsja en nu...?

2009-06-04T03:59:00.000-07:00

Maar is het wel een dagboek?
Ik versta onder een dagboek eigenlijk niet per sé een saai- maar ook niet per sé spannend verhaal. In mijn geval is een dagboek meestal een registratie middel geweest maar ik kwam tot de ontdekking dat ik niet bij machte was mijn wereld te beschrijven en ben er zodoende weer mee gestopt (na jaren).
Anyway, ik heb dus een week ofzo geleden om de 10 minuten een foto van mezelf gemaakt en dat is wat mij betreft op zich een dagboek vertelling maar geen boeiend verhaal. Ik vind het resultaat overigens wel degelijk boeiend maar er is geen sprake van een antagonist alhoewel het spanningsveld tussen orde en chaos zou de antagonist kunnen zijn... Maar dat blijkt nog niet genoeg uit de serie... Althans ik kan tot nog toe nog niet helemaal de juiste flipkees vastleggen (voor mij is het wel duidelijk maar voor een kijker ook?)
Wat moet ik dus nu doen?
Ik heb er inmiddels zoveel experimenten opzitten dat ik er eigenlijk écht schoon genoeg van heb, bovendien ben ik door mijn tijd voor deze week heen en ik ben nog steeds niet (of alweer niet) op een punt dat ik denk 'daar kan ik mee verder' (wispelturigheid speelt geloof ik ook een drol...uh rol).
Ik heb al veel eureka momenten gehad maar deze vervliegen juist wanneer ik er iets mee wil gaan doen want dan beland ik weer in geconcretiseer en dan blijkt het allemaal toch niet dat wat ik had gedacht/gehoopt/blablabla....(Het gevaar van orde scheppen in chaos?)
Inmiddels heb ik alle foto's van die dag naast elkaar gehangen in mijn kamer en ik vind dat dat een interessant beeld op levert maar we zijn hier goddomme bezig een VERHAAL te vertellen dus dat aannemelijke beeld moet méér worden.

Nu was dus aanvankelijk mijn idee om iets met chaos te doen en de tegenstrijdigheid tussen de ordentelijke wereld en mijn rommelige wereld die daarmee in schril contrast staat met als gevolg een blokkering van het systeem. Zodoende heb ik geprobeerd om uit de foto's van de 'om de 10 minuten een nieuwe foto' dag een aantal portretten te selecteren die de clou van zo'n chaos dag vertellen.
Vervolgens bleek dus inderdaad dat fictieve elementen onontbeerlijk waren voor het te vertellen van dat ene Nijntje Pluis verhaal (dit had ik dus ook wel verwacht) en dus heb ik drie paralelle verhaaltjes gemaakt. 1) Zelfportretten die een bepaald gevoel uitstralen. 2)De emotie geprobeerd te versterken door een synoniem uit de natuur te plukken en vervolgens 3) een aards beeld die de mogelijke veroorzaker van de emotie bij de persoon die je ziet laat zien. Ben ik nog te volgen?

Aldus het resultaat, te zien hierboven....en ja mijn vorige blogbericht ging ook hierover maar toen bleek ik weer teveel door te redeneren waardoor alle verzamelde en gecategoriseerde ideeen opnieuw naar onduidelijkheid leken te leiden. Versimpelen dus maar weer, maar wat is hier nu nog dagboek aan?
Bijna heb ik de neiging weer overnieuw te beginnen maar ik probeer me in te houden en dus tiep ik nu maar weer raak zodat ge (beste leser und leserinnen) wellicht enigzins begrijpen hoe bij mij deze opdracht verloopt.
Ik heb inmiddels drie dagboekverhalen bedacht (los van de drie met elkaar corresponderenden) maar mijns inziens ontbreekt bij allen enige diepgang omdat ik me dus nu weer op drie verhalen heb gericht, ik troost me echter met de gedachte dat ik met één verhaal ook vast zou zijn gelopen. Hoewel de focus overigens wel op het chaos verhaal lijkt te liggen.
Ik heb verder 'een dag uit het leven van een krakende kraker' enigzins geoptimaliseerd en een 'op weg naar werk' serie uit de (100-den) kliekjes in elkaar geflanst.
Overigens is stopmotion voor mij weer even van de baan want ik kan geen computer en premiere en ook geen photoshop meer zien!!!!!
En nu ga ik maar weer eens naar Philipe....
En morgen heb ik een sollicitatie gesprek.....

Is dit wellicht de juiste flipkees?

Wie schuift die blijft, wordt, is.....zal komen, tot iets, maar wat?

2009-06-01T10:02:00.000-07:00

Heeeeeeeel veeeeeeel foto's laten afdrukken en meer geschoven dan ooit in me leve en ja hoor daar kwam een vertelling tevoorschijn.
Doordat ik om de 10 minuten een foto had genomen van mijn eigen tronie kwam ik tot de ontdekking dat ik met enige regelmaat een beetje een waanzinnige blik in mijn ogen heb en dat heeft in mijn hoofd naar het verhaal van een flip-kees geleid (een beetje aandikken is wel noodzakelijk ja, dat heb ik wel ondervonden).
Met mijn eigen portretten als beginpunt en foto's van de natuur als synoniem voor de op dat moment heersende stemming. Foto's van orde en zooi wisselen elkaar af in samenspraak met de stemming en portret foto's en versterken zo het verhaal van een persoon die het allemaal nét even iets teveel wordt. Orde en disorde blijven de belangrijke elementen in mijn verhaal en de spanning tussen die twee (hoop ik) het probleem. Zal de flip-kees de zaken op tijd weer op een rijtje krijgen?

(under construction dussssssss...)

Een week en vele uitprobeersels verder...

2009-05-29T07:45:00.000-07:00

Mijn zoektocht naar een definitie voor het verhaal dat ik wellicht zou kunnen vertellen gaat onvermindert voort uiteraard, de angst voor een teleurstelling ook.....
Zaterdag uit school zag ik één en ander niet meer zo zitten.... Maar toen ik de volgende dag wakker werd scheen de zon weer eens en besloot ik de stier weer eens bij de horens te vatten. Met camera en zus de benenwagen genomen en alle frust in een fikse dagmars van 15 kilometer eruit geramt en geschoten.
Plannen gemaakt voor de komende week. Van Michiel kreeg ik tijdens de bespreking het advies om 3 dagboekvertellingen te gaan maken dus daar zou mee begonnen kunnen worden. Wel wilde ik dan drie vertellingen maken die de ideeen die ik tot dan toe had gehad te ondersteunen cq uit te werken.
Ik besloot om me maandag op het maken van een stop motion filmpje te gaan richten en toog met laptop en camera naar school alwaar ik de hulp van niemand minder dan Henk, werkplaatsmeester der werkplaatsmeesters in riep. De foto's had vorige week gemaakt, twee series dus materiaal te over. Hoewel de digitale teringbende me zo langzamerhand de strot begint uit te komen, redelijke vorderingen gemaakt, ware het niet dat de series opnieuw gemaakt moeten worden want er zit teveel licht donker verschil in.
Dinsdag de godgandse dag sollicitatie brieven geschreven en bij uitzuigburo's en meere van die onzalige, pestpokketering instellingen langs geweest waarvan mij het nut gehelendal ontgaat en welliswaar wat foto's gemaakt maar mijn leven is nu eenmaal niet saai dus kweenie wat ik ermee moet.
De volgende dag, woensdag wilde ik iedere 10 minuten een foto van mezelf maken en dan maar zien wat dat oplevert. Om 8.00u reutelde de wekker de eerst foto van de dag was er één van een totaal verkreukeld onbetrouwbaar uitziend figuur (?)... Affijn de dag bleek meer momenten te hebben dan ik me ooit had gerealiseerd en toe ik rond 1.00u de laatste foto schoot was ik enigzins bezopen, moe en weltevree.
Donderdag weer solliciteren en daarnaast afgesproken met het BPV roedel om elkaar voor de goede ORDE, (nee we komen niet onder het orde scheppen uit hehe...) maar weer eens te aanschouwen. Jet de onder-eigenaresse van brooklyn wilden we bovendien de eerste DVD aanbieden en we hadden neit echt een idee wat ze dr of ze dr iets van zou vinden. Affijn ze was super tevreden en dus .....tja...

Inmiddels is het dus vrijdag geworden en ik ben zo onverstandig geweest weer eens te gaan schrijven hoewel mij is gebleken dat schrijven voor mij niet zo veel oplevert deze opdracht. Ik verzand de gandse tijd in bijzaken en achteraf steegjes omdat ik daar nu eenmaal graag vertoef maar voor deze opdracht is dat momenteel niet zinvol. De paniekerige gedachte ORDE te moeten scheppen sloeg dan ook weer in alle hevigheid toe en dus op aanraden van Bas een reuzachtige hoeveelheid foto's laten afdrukken zodat ik eens iets in mn handen heb waarmee ik lekker kan schuiven. Op de fiets met camera de weg naar de hema dusdanig gefotografeerd zodat ik er een stopmotion van zou kunnen maken....stopmotion rules!
Ik vind het een reette goeie tip om eens lekker ouderwets foto's te laten afdrukken en aan het categoriseren enzo te slaan maar verkeer nog steeds in een lichte toestand van rusteloosheid (ik moet godverdomme een baan vinden dan heb ik geen tijd om me druk te maken om nix.) dus eerst een paar andere obstakels uit de weg ruimen waarvan schrijven op weblog er eentje is.
Oh ja de hondenuitlaatservice wordt nix, snik daar gaat m'n droombaan.

Maar kraken gaat onverminderd door!!!!

2009-05-22T01:53:00.000-07:00

Gisteren de gandse dag gewijd aan het opruimen van de pleurisbende in de bijkeuken. Daarvan heeeeeeeel veeeeeel foto's gemaakt die ik heeeeeel graaaaaaag in een stooooooop moooooooootion filmpje achter elkaar wil zetten maar ik weet natuurlijk weer eens niet hoe dat moet. Kan dat eigenlijk wel met premiere? Zo ja waarom moeten zaken die met een computer (zouden moeten) kunnen altijd zo onmogelijk en gecompliceerd zijn?? Kan er niet gewoon een computer programma a la Nijntje Pluis bedacht worden voor onaangepaste figuren zoals ik? De computer begint me zo onderhand de strot uit te komen!
Anyway gisteren dus korte mette getracht te maken met allerhande ontstane chaos en zeker vorderingen gemaakt maar het gevoel van te weinig tijd en teveel te doen kan ik tot op heden niet van me afschudden. Van Silvergrey een berichtje mogen ontvangen dat ik toch écht te weinig doe aan de opdracht voor Phillipe dus eigenlijk zou ik daar vandaag mijn dag aan moeten wijden maar ik heb er uiteraard geen tijd voor want we gaan zo weer fijn het één of andere pand voor de één of andere noodleidende student KRAKEN en dat krijgt voorrang.
Affijn ik moet nu gaan, als ik er morgen niet ben dan zou ik wel eens opgepakt kunnen zijn......spannend he...

Concretiseren....

2009-05-21T02:08:00.000-07:00

Vandaag is de eerste dag waarop ik orde op zaken wil gaan stellen. Ik moet toegeven dat ik op het moment een bijna ziekelijk drang tot orde en duidelijkheid voel. Ik heb dus het plan opgevat om althans een aantal zaken die mij momenteel een doorn in het oog zijn grondig aan te pakken.
Dit moet dus visueel worden vastgelegd. Ik wil het graag nog erger overdrijven dan ik het in mijn hoofd heb en des noods met behulp van Photoshop tot David Lynch achtige taferelen laten leiden.....
Twee zaken wil ik (vandaag) op een hyper-achtige wijze aanpakken....
Te weten:

De bijkeuken, als symbool voor de chaos waar ik door verwaarlozing in leef...

De auto als symbool voor achterstallig onderhoud voor contacten met mensen in mijn omgeving...

Fictieve elementen toegestaan!!!!

2009-05-20T13:17:00.001-07:00

Ik kom zojuist terug uit Rotjeknor, oh stad der Hollandse steden...
En in de auto kwam ik dus tot de slotsom dat er graag nog iets mag gebeuren in mijn dagboekvertelling.
In elk geval zal ik op mijn weblog verder mijn zognaamde 'dagboek' gaan bijhouden want op papier verzand ik de gandse tijd in geblaat waar ik niet goed van word. Op mijn weblog ben ik althans nog zo nu en dan in de veronderstelling dat het op de één of andere manier leesbaar moet zijn voor eventuele lezers. Openbaarheid in geschrifte dussss...
Op dit moment ben ik nog maar nauwelijks gekalmeerd want dat ga ik niet in een dag voor elkaar krijgen. Bovendien heb ik een red bull gehad, smerig ja maar effectief en dus hang ik maar wat rond voor danwel achter de laptop en tik er lustig op los.
Ik zie voor mijn geestesoog verschijnen de projecten die ik de aankomende tijd nogthans tot een aanvaardbaar eind moet gaan zien te brengen en probeer in godsnaam niet meer aan dat vervloekte fotoshop te denken.
Toen ik een paar dagen geleden op een bewolkte dag een gat in het wolkendak zag vallen dacht ik zelfs even dat daar iets niet goed geshopt was.
Veel erger kan het niet worden moet ik gedacht hebben maar het werd nog veel erger! En nu zit ik hier, biertje erbij....rielex!?
Ik denk eigenlijk dat ik me beter een keer helemaal het klaplazarus zou moeten zuipen dan weet ik ten minste waarom ik hoofdpijn heb.
Kleurtemperatuur van daglicht is 5500 Kelvin...

Onder voorbehoud!

2009-05-20T03:22:00.000-07:00

Wel, nu is de opdracht voor de kunstenares eindelijk af en zometeen ga ik de foto's bij haar langs brengen in Rotjeknor. Photoshop heeft me zowaar tot wanhoop gedreven en je zult je wellicht af vragen waarom ik daar dan in vredes naam niet mijn dagboekopdracht aan gewijd heb. Nu dat is in mijn geval volstrekt onmogelijk, want ik ben niet in staat om me in een periode van perfectionistische doodsangst (en nee, dat is niet overdreven) op ook maar iets anders te richten. Ik wordt 's nachts in paniek wakker, badend in het zweet en de hele dag ben ik met niets anders bezig dan DAT, mijn doel is duidelijk de weg erheen is een ramp.
Maar ik moet en zal zegevieren, en dat lukt ook vaak, en daar gaat het dus om wat mij betreft, dat het uiteindelijk lukt!!! Niets en niemand in de wereld kan daar iets aan veranderen of mij in een dergelijk toestand op andere gedachten brengen, geen dagboekopdracht, mens, dier. Er is maar één oplossing en dat is dat ene bereiken, godverdomme!
En nu is het af en zit ik weer richting berg op, hoop ik.
En dus tijd om mijn hoofd tot bedaren te brengen en dat ga ik al puinruimend doen want mijn wereld staat aan het eind van zo'n geschift tijdperk dus altijd volledig op zijn kop, in mijn hoofd ook, ik heb al dagen hoofdpijn.

Ik ben momenteel alles wat ik opruim, repareer, schoonmaak en weer terug in het gareel breng aan het fotograferen.
Ik zie wel wat daar strax uit gaat komen.
-Auto is kapot, fixen dus (remblokjes, voorbanden zijn nagenoeg profielloos, oliedop is foetsie, tankdop idem dito, vies en rommelig)
-Tuin is een grote bende, weer ordenen voorzover mogelijk....(tijd enzo)
-Ik heb ruzie met iemand gekregen, .....oeps
-Mijn huis is een zwijnestal....
-Ik heb de opdracht voor Phillipe verzaakt
-Ik ben nog steeds werkloos (gelukkig) maar moet toch weer eens op zoek (ik ga solliciteren bij de honden uitlaatservice dat lijkt me de geknipte baan voor mij, tussen gelijkgestemde blaffers door het bos draven, daarover spoedig meer...
-Mijn weblog verwaarloost, (moet soms kunnen!)
-BPV oprdacht moet naar een aanvaardbaar niveau, daar ben ik reeds aan begonnen...
-2 Parkeerboetes en één snelheidsboete betalen, beste Staat bedankt, ik heb ze natuurlijk van harte verdient!

U ziet, mijn leven is een slagveld geworden maar ik heb het er graag voor over gehad, bovendien eindelijk een beetje rust om in te zien dat er in mijn leven kennelijk genoeg gebeurt om een dagboek opdracht over te maken.

Al schrijvende wellicht door een gedachte gepasseerd dus ik geef geen garanties dat het loopt zoals ik heb getikt! Onder voorbehoud dusss...
Verder ben ik inmiddels weer zo hieperdepieper dat ik weer voort ga razen!

De gedachtenval....

2009-05-17T11:52:00.000-07:00

Tot op heden vind ik de dagboekopdracht een ... opdracht en ik breek mij het hoofd over wat ik er in vredesnaam mee moet.
In mijn hoofd passen vooralsnog met betrekking tot de opdracht geen woorden en beelden bij elkaar. In elk geval kan ik geen constructies bedenken of laat staan vasthouden die me op de één of andere wijze tot aktie aansporen.
Ik geloof ook dat ik het te druk heb maar of er eerst kippen en toen eieren waren? Ik heb een opdracht voor een kunstenares gedaan en die heb ik sind een aantal uur af. Ik heb er veel werk in gestoken en heb de afgelopen tijd als erg leerzaam ervaren (heel veel geleerd over camera technische aangelegenheden en photoshop!) dus ik treur niet, nog niet want de dagboek opdracht staat pontificaal voor mijn deur en ik kan met name de laatste tijd alleen in totale chaos denken.
Ik denk snel waardoor ik mezelf de mogelijkheid tot het kenbaar maken van gedachten aan de buitenwereld ontneem (praten maar ook schrijven) omdat ik slechts af en toe een woord uit de gedachtenreeks in geluid weet om te zetten, dit leidt soms tot onsamenhangende zinnen. Het is ook niet ondenkbaar dat ik al pratend op weg ben naar de ontknoping in een bepaald verhaal, op andere gedachten kom en aan mijn toehoorders zie dat ik kennelijk aan een ander verhaal ben begonnen, daardoor raak ik dan weer afgeleid met als gevolg een vervallen in herhaling van een woord of abrupt einde. Kortom, pratend wordt ik simpelweg door de gedachte ingehaald en schrijven met de snelheid van de gedachte is vooralsnog niet mogelijk gebleken.
Kortom ik heb een probleem gelocaliseerd dat betrekking heeft op de subjectieve wereld in mijn hoofd met als gevolg stagnatie.
De moeilijkheid tussen mij en de wereld om mij heen is dat ik me realiseer dat ik de verpersoonlijking van chaos ben, levende in een wereld opgebouwd uit systemen. Daarom is het voor mijn doen ook heel vreemd dat ik op een school zit en het reeds tot over de helft van het eerste jaar heb gebracht en zelfs weer eens een gestructureerd stukje voor deze blog uit mijn mouw weet te schudden. Een paar jaar geleden wist ik vaak pas wat ik ging doen op het moment dat ik iets deed, dat wordt inderdaad ook wel impulsief genoemd.
Door mijn tijd op st Joost begin ik in te zien waarom ik zo gebrand ben op het leiden van een zo autonoom mogelijk leven. Ik heb in mijn hoofd dus weinig structuur en de structuren om mij heen komen gekunsteld op mij over (hoe kan het ook anders, ze komen tenslotte uit de mens voort of met de mens mee, wat ge wilt) en zijn van tijdelijke aard (totdat het tegendeel bewezen wordt) en bij wijze van voorbereiding op het onafwendbaar lot van de chaos verkies ik ordeloosheid boven schijnwerkelijkheid.
Ik zou gaag zien dat mijn wereld verder reikt dan supermarkt, tandarts, school, huis, identiteitsbewijs!!!? vakantie, bioscoop....
Oeps ik dwaal af geloof ik.....
Ben ik wel iets zonder structuren die mijn bestaan bevestigen, legitiem maken, zin geven? Momenteel denk ik van niet. 'Iets' wordt pas 'iets' als het gedefinieerd kan worden.
Ik zou voor de goede orde toch kunnen onderzoeken of ik door aardse structuren te handhaven in mijn hoofd een paar structuren kan aanbrengen opdat ik in staat zal zijn deze studie zonder al te veel problemen verder te doorlopen en vat te krijgen op gedachten en met name deze opdracht. Ik hoop dan ook dat het door de feestcommissie goedgekeurd zal worden wanneer ik mijn dagboekopdracht wijd aan het onderzoeken naar een systeem.

Ik ben bang dat ik op dit moment niet op een luchtiger onderwerp kan komen want ik kan er simpelweg geen verzinnen.
Soms denk wel eens dat ik eigenlijk een fabrieksarbeider had moeten zijn die gewoon elke dag dezelfde handelingen uitvoert op haar werk en daarmee tevreden is maar er moet iets mis gegaan zijn op de weg ernaar toe...

Op jacht naar 'Snoek'....'Otto Snoek"...

2009-05-11T03:49:00.000-07:00

...'de paradox van een publieke privé-vertelling'.

2009-05-05T06:46:00.000-07:00

Vandaag om 8.55 uur uit bed gekropen en regelrecht op de fiets naar het CWI want er moet nog altijd werk gevonden worden anders kan ik strax mijn studie wel vergeten, not..... Affijn bij het CWI vooral veel vragen beantwoord over hoe ik dan wel woon, "anti-kraak"? Nee KRAAK en dat is niet gratis nee...! Maar liefst 2 vervolg afspraken gemaakt met een werk-vind-consulent en een sociale-dienst-medewerker voor over respectievelijk 2 en 4 weken, hoezo bureaucratische waanzin, kunnen we niet nu direct even in de computer kijken naar een baan? "Nee".
Dan maar weer naar huis, door het centrum van denBosch, over het plein van de Hemelse vrede.....uh het plein vóór de vrede, speciaal voor deze heuglijke 5 mei 2009 dag in het leven geroepen. De lucht ziet eruit alsof deze dag qua weer nog lang in het geheugen gegrift zal blijven, en jawel daar vallen reeds de eerste druppels, het zal een dolle boel worden.
Ik denk aan de dagboek opdracht en maak me nog eens extra zorgen over het 'weer'. Hoe moet ik in 's hemelsnaam te werk gaan deze periode, ik kan maar geen zinnig plan bedenken. Dan maar gewoon beginnen met schrijven en zien waar het schip strand...
Maar eerst langs de super de Boer voor croissantjes, sap en kaas, tijd voor koffie! Met mijn lief en lieftallige zus (die in de keuken de één of andere chutney in mekaar staat te draaien) schuif ik aan de ontbijttafel. Na diverse broodjes vertrekt ze weer richting keuken, A en ik blijven achter en zitten nog lang aan tafel te praten over veel, dus ook de dagboekopdracht ja....
Ik weet niet wat ik moet doen want mijn eerste idee is een beetje afgekeurd geloof ik en daardoor weet ik niet hoe ik nu verder moet.
Gisteren las ik in 'Zen en de kunst van het motoronderhoud',
"Hij was woedend. 'Je kijkt niet!' zei hij. Hij moest weer denken aan zijn eigen verwijdering van de universiteit omdat hij teveel had te zeggen. Voor ieder feit bestaat er een oneindig aantal hypothesen. Hoe meer je kijkt des te meer zie je. Zij keek eigenlijk niet en begreep dit toch niet.
Hij sprak boos tegen haar: 'Beperk je dan tot de gevel van één gebouw in de hoofdstraat van Bozeman. De Opera. Begin met de steen linksboven.'
Haar ogen sperden achter de dikke brilleglazen wijd open.
Ze kwam het volgende uur met een verbaasd gezicht bij hem en gaf hem een opstel van vijfduizend woorden over de voorgevel van de Opera in de hoofdstraat van Bozeman, Montana. 'Ik zat in de snackbar aan de overkant,'zei ze, 'en ik begon over de eerste steen te schrijven en over de tweede steen en bij de derde steen begon het te komen en ik kon het niet meer tegenhouden. Ze dachten dat ik gek was en iedereen plaagde me, maar hier heeft u het. Ik snap er niets van.'
Hij evenmin, maar tijdens zijn lange wandelingen door de straten van het stadje dacht hij er over na en hij kwam tot de conclusie, dat ze kennelijk werd geremd door eenzelfde soort blokkeringsmechanisme dat hem had verlamd de eerste dag dat hij les gaf. Ze werd geremd omdat ze in haar stuk probeerde te herhalen wat ze al lang had gehoord, precies zoals hij op zijn eerste dag had geprobeerd allerlei dingen te herhalen waarvan hij reeds had besloten dat hij ze zou zeggen. Ze kon niets bedenken over Bozeman om op te schrijven, omdat ze zich niets kon herinneren dat de moeite waard was om herhaald te worden. Het was heel vreemd dat ze niet besefte dat ze ook zelf een kijkje kon gaan nemen om te schrijven vanuit een frisse kijk, zonder rekening te hoeven houden met wat er vroeger was beweerd. De beperking tot één steen maakte een einde aan het blokkeringsmechanisme omdat hier duidelijk was dat ze wel oorspronkelijk en direct moest kijken."

"Zodra ze eenmaal gewend waren aan de gedachte dat ze rechtstreeks voor zichzelf moesten kijken, zagen ze ook in dat er geen einde kwam aan wat ze allemaal konden schrijven. Het was tevens een oefening in zelfvertrouwen, want alles wat ze schreven, hoe triviaal het ook leek, was hoe dan ook iets van henzelf en geen nabootsing van iemand anders."

"Scholen leren je te imiteren. Wanneer je niet nadoet wat de onderwijzer van je wil, krijg je een slecht cijfer. Hier aan de universiteit ging het er natuurlijk wat verfijnder aan toe; hier werd er van je verwacht dat je de docent op zo'n manier nabootste dat je hem ervan overtuigde dat je hem niet nabootste, maar dat je de essentie van de stof had opgevangen en daarmee zelf aan het werk kon. Op zo'n manier kreeg je tienen."

Kijk ik niet goed? Toen mijn eerste ideeen niet werden goedgekeurd door de feestcommissie ben ik vast komen te zitten met de vraag wat men dan wel van mij verwacht? Of wat verwacht ik van mezelf?
Ik ben dus maar gewoon begonnen met foto's maken en nu ook schrijven, misschien moet ik iets met mijn oude dagboeken doen?

Hmmm

Milaan in fotovlucht...

2009-05-04T04:30:00.000-07:00

Op donderdag 23 April toog ik tesamen met mijn lief en een paar van zijn studiegenoten naar het jaarlijks terugkerende design gebeuren te Milaan. Nu heppik weinig verstand van design en moet ik daarbij toegeven dat het me ook nog eens niet zo heel veel kan schelen maar een reisje met ons geliefde huis door de Alpen, een paar olijke studenten, en de gedachten aan zon en veel Pizza waren absoluut doorslaggevend om mijn eerste filosofie les (waar ik óók rijkhalsend naar uit zag/zie...) en de uitreiking van de dagboek opdracht te missen, slik?
Affijn de heenreis was zonovergoten uren aanéén tuffend tot de avond viel....

De bus reutelde zonder problemen de Alpen door en binnen één dag stonden we dus al in Milaan!

De eerste dag was het weer geweldig, stroomden bier en wijn overvloedig, verslonden we reusachtige stukken Mario-pizza en ijs en zagen we heel veel van Milaan en eigenlijk maar weinig design.
De volgende dag echter was het tijd voor het échte design-werk, hihi. Het regende reeds gestaag maar dat kon vooralsnog de pret niet drukken, tenslotte weten wij Hollanders maar al te goed wat te doen als het regent!? We kuierden een paar uurtjes rond maar na een tijdje had ik er een beetje beu van dus ik besloot op één van de aanlokkelijk uitziende witte ge-design-de(?) bankjes een uiltje te gaan knappen, ik was geloof ik nog enigzins van de kaart door de dag ervoor. Na een paar uur werd ik gewekt door mijn telefoon, het tukkie was voorbij, op zoek maar weer naar meer vertier!
Zona Tortona is een wijk die in haar vrije tijd tot de achterstand behoort, eenmaal in het jaar echter kunnen de bewoners hun huisje verhuren aan één van de vele designers voor veeeeeeeeel duiten opdat de design week er gehouden kan worden. Hoe dan ook is de designweek een buitengewone kans de ziel achter de anders zo gesloten straatjes te vinden omdat je werkelijk ieder schuurtje en werkplaatsje in kunt, heel gaaf! Milaan is een mooie stad en zona Tortona is een heel mooi wijkje. Zo zagen we een hele metaalwerkplaats met kelner robots met(helaas) lege dienblaadjes. Verder vond ik het eerlijk gezegd qua design wel een beetje tegevallen, ik had wel wat wildere en gewaagdere zaken verwacht/gehoopt te gaan zien....(ik heb bij lange na niet alles gezien, maar toch), de meeste ge-de-sign-de meuk bestond uit allerhande zaken die je je alleen kunt permiteren wanneer je in het geldpakhuis van Dagobert Duck woont.
Menig Nederlandse designer aldaar heeft zich geroepen gevoeld een zo slaapverwekkend en nep-sober mogelijke stijl te hanteren. Ik zeg nep want veel Nederlanders zijn mijns inziens alles behalve sober levenden en ambiëren een dergelijke levensstijl ook nog eens allerminst! De wat zuidelijker designers op hun beurt (Italianen maar ook Spanjaarden en Portugezen..) mixen daarentegen alles op een zo wanstaltige wijze door elkaar dat je er niet aan moet denken een boek in een kast of een jas over een stoel te hangen omdat de daardoor ontstane chaos pijn doet aan je hoofd, ogen, oren en ách welja waarom ook niet, neus.
Er was nog wel een Taiwan design expositie die, anders dan je wellicht zou vermoeden van Taiwan erg uniek was ten opzichte van alle bankstellen, stoelen, kasten, spa's, lampen, make up dozen en meer van die zó voor de hand liggende rommel die we dusdanig overvloedig te zien kregen dat ik wellicht enigzins overdreven enthousiaste gevoelens koesterde voor de Taiwanese designers....erg fijn dat die er ook nog waren!

Affijn, in de tussentijd besloot de regen om er niet meer mee op te houden (maar ik wel met fotograferen omdat ik bang was dat mijn camera nat zou worden), wellicht genoeg van design? In elk geval waren de camping gangers het als eerste beu omdat ze hun tentjes uitdreven en wij busgangers gaven er een dag later de brui aan omdat we ons zowaar genoodzaakt zagen een zeil op de bus te zetten, peddels aan te schaffen en een paar galei-slaven in dienst te nemen....huiswaarts dus maar weer.
De bus reutelde wederom dat het een lieve lust was en hoopvol togen we naar Zwitserland, 'achter de bergen schijnt de zon', toch??
En zie dan Italie maar eens uit te komen, waar zijn de bewegwijzeringsbordjes als je ze nodig hebt? We belanden dus ergens in de Alpen, reden door piepkleine dorpjes en nog pieperdepiep kleinere straatjes (ik denk) uren rond. Na heeeel lang van welliswaar het ene supermooie, regenovergoten uitzicht naar het andere kwamen bij een mini grenspostje waar onze 12 tonner helaas niet doorheen mocht, hadden jullie dat godverdegodver niet 100 meter eerder kunnen aangeven? Eenmaal in Zwitserland waren al onze problemen uiteraard voorbij in 22 uur tijd reden A en ik elkaar afwisselend in één lange streep door naar Nederland en brachten allen weer naar huis.

En afsluiten maar weer......?

2009-04-20T06:34:00.000-07:00

Zo dat zit er weer op, bij deze sluit ik dan ook dít 'never-ending-project' af.
Ik moet toegeven dat dit een project is geweest dat naar mijn idee voor het eerst een concreet eind heeft opgeleverd. Resultaat op DVD en het gevoel dat ik erin heb gestopt wat ik erin heb kunnen stoppen en dat heeft een overeenkomstig resultaat opgeleverd.
Om het volgende project te openen'dagboek', zijn we afgelopen zaterdag naar Rotterdam afgereisd en hebben we ons gelaafd aan foto's van Otto Snoek, Ed van der Elsken en Robert Frank en op de koop van de museumjaarkaart toe ook nog een heuse daguerotype camera met bijpassende foto's!
Menige Otto Snoek foto leidde tot kritische kreten van toeschouwers, dat was erg vermakelijk. Ik, ter plekke tot romanticus gepromoveerde vond eigenlijk een aantal van zijn foto's respectloos en stigmatiserend en toen ik mezelf hoorde zeggen dat ik het gevoel had dat zijn wijze van fotografie makkelijk prijsschieten is, waren de rapen een beetje gaar geloof ik. Voor zijn foto's bezoekt hij zo te zien vele volkse evnenementen, Feyenoord, Feyenoord, achterbuurt kroegen en Feyenoord en daar schiet hij bij voorkeur zijn plaatjes. Volgens sommige toeschouwers laten deze beelden de complexiteit van de samenleving zien, en dat vinden ze heel knap. Mijn mening is dat vooral de foto's zelf de samenleving nog eens extra complex maken, doordat je jezelf als toeschouwer een 'mening' moet vormen waarbij mijns inziens de simpele logica van het daaglijks leven verbleekt.
We werden ook geattendeerd op het 'feit' dat wij op een festival of koninginnedag precies hetzelfde gedrag vertonen als het type dat bij enige regelmaat voor Snoeks camera verschijnt. En enerzijds denk ik ook wel dat daar een waarheid in zit maar zien we er dan ook net zo afgeleefd uit? Ik denk van niet ,en wel omdat een dag of een weekendje feesten en zelfs de beste braspartij van de wereld nog geen life-style is! Voor veel van de gefotografeerden van Otto Snoek is het leven waarin ze gefotografeerd zijn in't geheel geen dagje feesten maar een omstandigheid waarin ze wellicht altijd zullen verkeren. Het naar de kroeg of een evenement gaan is welliswaar een keuze(?) maar eenmaal thuis zien ze er nog net zo verlept en simpel en meelijwekkend uit, althans als dat het enige is waarop je je camera richt.
Bovendien werd er opgemerkt dat er mensen uit alle bevolkingslagen door de camera van Otto Snoek te grazen worden genomen en niet alleen 'lower' en 'lowest' class..... Dan moet ik een deel van de serie gemist hebben?
Een laatste gedachtengang moet mij nog uit het hoofd en wel dat ik een ander opvallend element aan de foto's vind dat er voornamelijk mensen gefotografeerd worden binnen de context van een groep. Ik vind dat de gefotografeerde individuen het slachtoffer worden van deze context want Snoek heeft deze hele groep telkens op een zo leeg en inhoudsloos mogelijke manier neer gezet. De individuen worden gedegradeerd tot een massa oelewappers die vrijwel alleen nog maar extra gestigmatiseerd kunnen worden door toeschouwers die wellicht zelf zelden bij Feyenoord wedstrijden of in achterbuurt kroegen komen en die zich alleen gesterkt voelen in opvattingen over een wereld die ze wellicht helemaal niet in het echt kennen en misschien ook niet willen kennen?!
Om nog maar te zwijgen over de gefotografeerden zelf die uit hun context gehaald en op een hoop gegooid nog eens een extra modder figuur slaan aan de muren van het Rotterdams Fotografie museum zonder het te weten en misschien willen ze het ook liever ook niet weten?!
In elk geval heeft de opmerking over het prijsschieten geresulteerd in een opdracht, ons tijdens koninginnedag (kommer en kwel) als échte Otto's onder de feestende menigte te begeven en zélf óók te gaan 'prijsschieten'.
Geen woorden maar daden, gniffel!
En verder zou ik over de foto's Otto zelf wel eens willen horen en/of ZIEN...

De dag was natuurlijk nog lang niet ten einde en dus begaven we ons naar Boymans om ons te laten onderdompelen in de wereld van Pipilotti Rist. Ik had hooggespannen verwachtingen want ik had er reeds het één en ander over gehoord alsook gelezen (er staat een artikel over haar in Blend) dussssss.
Er waren te zien vele zwoele doeken, waartussen zich vele schermen bevonden waarop allerhande enigzins esoterische, trippy beelden werden afgedraaid onder constante herhaling van zweverig aandoende klanken. Ik ben lang binnen geweest want ik hoopte op een mening omtrend het hele gebeuren en ik wilde niet over één nacht ijs gaan. Helaas meningen, oordelen en kritische reflecties kwamen niet en ik was blij dat Jos en David langskwamen met de mededeling dat we de laatsen der Mohicanen binnen waren en dus spoedden we ons naar buiten. Er werd wat over Pipi gebabbeld en ik kwam tot het inzicht dat het niet gek was dat ik me maar moeilijk een mening over het hele gebeuren kon vormen want dat was geloof ik ook een beetje de heersende opvatting. Vlees nog Vis, zoetsappig, esoterisch enzovoort....

Al met al hebben we een reette kekke dag gehad met een lekker biertje na en veel zon!

Hoi Phillipe

2009-04-06T04:31:00.000-07:00

Je zult wellicht afvragen wat deze compositie in vredes naam met mijn daaglijks leven van doen heeft? Om te beginnen ik heb een kat.
Ten tweede 'gedenk te sterven', oftewel 'memento mori', oftewel vergankelijke druifjes symboliseren mijn verganklijk leven.
En ten derde de voorraadbus, staat symbool voor alle zaken die ik daaglijks vergaar.....zowel spullen (hoewel dat niet veel is) alsook kennis, met name door naar school te gaan en heeeeeel veeeeeel te leren!

Ik wilde bovendien niet een al te gecompliceerde compositie want dat wordt mij in dit stadium (hoe kan het ook anders) te complex (hihi).

Oproep!!!!!

2009-04-03T06:13:00.000-07:00

Halloooooooooooooooo

Bij deze een dringend verzoek aan een ieder die mijn blog durft te lezen;

'ONDERTEKEN DE PETITIE TEGEN HET KRAAKVERBOD'

Alvast namens mij en vele mede krakers met mij STANX MAN!!!

http://kraak.petities.nl

Hatsjiekadee-overflakkee

2009-04-03T00:02:00.000-07:00

En nu het werk erop zit is het afwachten tot de dag des oordeels, slik!
Afgezien van de nachtmerrie die wellicht iedereen uit de klas vannacht heeft bezocht, dat wát mis kan gaan bij de presentatie gáát mis, voel ik me weer helemaal het kippetje.
Na dinsdag werd het uiteraard alleen maar nóg doller. Ik vergat zo'n beetje te eten en te slapen, premiere had me geheel in haar macht, ik kon werkelijk aan nix anders meer denken. Niet meer overnieuw beginnen dacht ik op een bepaald moment, je moet gewoon met één ding doorgaan en dat tot een goed einde proberen te brengen.
Tot op het laatst getwijfeld, gewikt en gewogen....
Na een tijdje kon ik totaal niet meer beoordelen of ik nog wel inhoudelijk bezig was of dat ik louter liep te miereneuken over pieterpeuterige aangelegenheden.
Gelukkig boden nietsvermoedende huisgenoten uitkomst, hoewel Arthur na drie dagen minstens zo gehersenspoeld was als ik en op den duur nauwelijks nog een zinvolle opmerking uit z'n strot kon krijgen, we kunnen geen Andre meer horen of zien!
Al met al was het weer een buitengewoon leerzame periode waar ik nu al met veel genoegen op terug kijk.
Samenwerking met Linda was, afgezien van een onzekere start reette ok. We houden er een totaal verschillende werkwijze op na en dat kwam al snel aan het licht. Onder het genot van een biertje daarover gecommuniceerd en dat was het beste wat we hadden kunnen doen. Linda heeft de spits afgebeten met haar interview met Eric en dat heeft mij zeker geholpen voor de mijne. Eric en Andre zijn absoluut elkaars tegenpolen dus dat heeft voor de broodnodige afwisseling gezorgd. Waar Eric maar bleef babbelen viel Andre een beetje stil. Twee alleraardigste fotografen hoor die Eric en Andre. Wat ik wel grappig vind is dat amateur of prof, spraakzaam of stil, over bepaalde zaken aangaande fotografie zijn bijna alle fotografen het wél degelijk eens. De wijze waarop een foto dient te communiceren bijvoorbeeld en de invloed van digitale fotografie ten opzichte van de immer verheerlijkte analoge fotografie op het fenomeen fotograaf.
Kortom het was leerzaam, we hebbe gelachuh en 'ach ja, het houdt je van straat'....

De vormstudies hebben al met al wel zeker een bijdrage geleverd aan het hele tot-stand-komings-proces, hoewel ik aan het begin van dit project behoorlijk twijfelde aan het nut ervan voor mij, verpersoonlijking der hardleersheid!

Ik zie dat mijn blog uit louter text bestaat de laatste tijd en beloof mezelf bij deze (wederom?) plechtig dat ik daar de aankomende tijd verandering in ga proberen te brengen, och arme visueel georienteerde Leser und Leserinnen!
Wil ik dit project toch nog graag even afsluiten met woorden en niet met een plaatje(gniffel)....

"Was ist das Schwerste von allen?
Was dir das Leichteste dunket.
Mit den Augen zu sehen, was vor den Augen dir liegt".

En zo is't maar net, van niemand minder dan die bovenste beste ...!

Premiere!

2009-03-31T07:19:00.000-07:00

Soms vraag ik mij de laatste tijd af wat voor studie ik eigenlijk ook al weer ben gaan doen...iets met computers?
In elk geval zal wellicht de ganse klas op het moment druk doende zijn allerhande persoonlijke monteerkwaliteiten ten toon te stellen en dus voeg ik me ook maar in dat rijtjes leipo's, en knutsel d'r op los van heb ik jou daar. Gelukkig heeft werkplaatsmeester Henk een engelengeduld want dit zal wellicht voor het eerst sinds mensenheugenis zijn dat een holbewoner een filmpje leert maken. Zoiets als een aap die een blauw vierkantje in het daarvoor bestemde gat deponeert.

Vorige week de hele WEEK bezig geweest met het 'capturen' van bruikbaar beeldmateriaal en de eerste schreden gezet op het gebied van selecteren, verschuiven en deleten....hihi. Doordat ik keer op keer kwijt was waar ik de dag ervoor was geeindigd, iedere dag zo'n beetje opnieuw begonnen met alle (positieve) gevolgen van dien.
Maria de vrouw die sneller digitaal knipt en plakt dan haar schaduw!
Ok, zo ver is het dus nog niet maar het gaat de goeie kant op, hoewel totaal de weg kwijt want hoe vertel je in vredesnaam het verhaal dat verteld moet worden. Wanneer hept ge de juiste opbouw te pakken. Waarom werkt in vredesnaam het één wel en het ander niet?? Uit het geselecteerde materiaal dat feitelijk een piep klein stukkie van iemands verhaal vertelt moet je een nog ieniemienie-er sub-verhaaltje gaan maken dat nauwelijks nog te relateren is aan de werkelijkheid (voorzover die uberhaupt bestaat). Je koppelt beeld en tekst los en geeft er een totaal eigen draai aan!

Afgelopen maandag vol goede moed met Linda afgesproken op school en fris en fruitig achter één van de groen knipperende monsters gekropen. Na enkele luttele uren hadden we reeds wallen tot aan onze knieen maar hadden we ook veeeeeel vooruitgang geboekt. Het hele zakie op onze oh zo harde schijfies gezet, op naar huis en voortmonteren maar. Nou ja daar gaat het vervolgens immer mis. We konden beiden geen bestanden openen en in blinde paniek besloot ik om dan maar voor de achtmiljoenstezevenhonderdvijfenveertigduizendste keer opnieuw te beginnen. Tot heel laat door geploeterd en vandaag Henk om een dringende uitleg gevraagd waarom die kut computers niet naar mij en ook niet naar Linda willen luisteren! Affijn, helaas lag de fout uiteraard bij mij en maar een beetje bij maggi want er zat een virus op mijn gloednieuwe harde schijf. Daar had ik uiteraard niet van terug. Het heeft Henk veeeeel tijd gekost om aan mevrouw de holbewoner uit te leggen wat ze wel niet allemaal fout deed met betrekking tot het groen knipperende monster.....
Kort gezegd ik kan weer verder!

Tot zaterdag mensen en veel succes!!!!

2009-03-25T07:52:00.000-07:00

Affijn,

Die vrijdag heb ik tussen neus en schaamharen door een kleine expositie bezocht van Andre in Turnhout. Het zag er op zich aardig uit maar d'r had van mij wel wat meer power in mogen zitten. De foto's waren slechts op a4 formaat en hingen gebroederlijk met teveel in een te kleine ruimte. Enige sprake van onderlinge samenhang en spanning opbouw ofzo kon ik niet ontdekken en dat is jammer want mij is de mening toegedaan dat de foto's zouden moeten overdonderen zoals een leeg pand de betreffend explorer overdondert.
Verder heus niet getreurd hoor want het gaf mij een toch weer wat meer beeld over de fotograaf waar ik maar met moeite iets over te weten kon komen. (Verder was er bovendien een reete vette racebaan met bijbehorende autootjes voor kinderen!!!! en werd er een nog veel reettere vettere film vertoont van Joost Conijn, over Amsterdamse kraakkids, KRAKEN GAAT DOOR hoewoewoehhh!!)

Zaterdag dus naar Breda, we keken rijkhalsend uit naar een kale knakker met een
emo-bril (zwart montuur). Het zal je nog verbazen hoeveel mensen er aan de verwachting voldeden maar op een bepaald moment was er maar één die écht voldeed en dat bleek hem dan ook écht te zijn.
Hij zag er een beetje uit alsof hij er geen zin in had maar dat ebde snel weg toen we bij het pandje aan kwamen. Het pand was enigzins bizar omdat het leek alsof de bewoner (junkie aan de methadon) een dag ervoor was vertrokken. Bovendien hoorden we een waterleiding lopen hoewel er toch zeker niemand meer woonde?
Het interview vond ik achteraf gezien écht heel leuk om te doen. Andre is geloof ik niet zo'n prater maar er kwam toch een redelijk ongedwongen gesprek op gang en ik kon eigenlijk alles vragen wat ik me had voorgenomen en nog veel meer. Toen we eenmaal waren begonnen liep het eigenlijk allemaal vanzelf, reette. Linda deed het geluid, ik stond naast de camera en gezamenlijk gaapten we Andre dus aan die daar verbazingwekkend rielekst onder bleef.
Na het interview nogmaals het pand door, bewapend met camera's en opname apparatuur.
Toen we nog even aan de voorkant van het pand keken om te zien hoe het pand in mekaar steekt kwamen we eerst een rat tegen (waar zou die nou toch vandaan komen) en daarna een architect die ons het één en ander over het pandje wist te vertellen. Dat ontbrak er natuurlijk nog maar aan, dus we waren wel erg verheugt dat ons zoveel geluk ten viel.
Na deze toevalstreffer verliet Andre ons en besloten Linda en ik nog even wat geluid op te gaan nemen in het pand. Tot onze stomme verbazing bleek er in een deel van het pand waar wij maar niet konden geraken een kunstenares te wonen die door ons luid gekrakeel was opgeschrikt. Eerst was ze erg wantrouwend maar na een tijdje had ze wel door dat we met goede bedoelingen kwamen en brak het ijs. Ze bleek jaren geleden afgestudeerd aan st Joost en sedert 25 jaar ofzo in het bouwval te huren van de één of andere project ontwikkelaar die er maar wat graag de sloopkogel doorheen wil halen (de architect probeert dat nog op de één of andere wijze te verhinderen maar heeft weinig hoop). Ze liet haar huis zien onder luid ohhh en ahhh geroep van ons want het huis was een levenswerk op zich, een pakhuis waarin ze allemaal metalen onderdelen van apparaten en machines verzamelt, een enorme geordende chaos waarop door reusachtige ramen écht oudhollansch licht binnenvalt waarin stof dwarrelt tot het erbij neervalt. Na de vergapende rondleiding namen we ook van haar afscheid maar niet zonder meel adressen uitgewisseld te hebben en de belofte dat we na de waanzin van het portret nog eens bij haar langs zullen gaan....

Daarna in de auto op naar Den Haag....daar wachtte Eric, Linda's slachtoffer....

Hoe het verder ging...

2009-03-24T10:39:00.000-07:00

Wat is er weer onmeunig veel gebeurd in de tussentijd dus maar weer eens de afgelopen week doornemen dat schept schijbare orde in onvermijdelijke chaos....

Affijn, Linda had een reette vet pandje gespot vanuit de trein, in de buurt van het station van Breda. Vorige week zaterdag uit school als de wiedeweerga ginds wijt want in het donker hadden we niet veel kunnen uitrichten.
Er bleek een hele reeks panden leeg te staan maar slechts eentje was zonder bruut geweld te betreden, dus daar maar eens een kijkje gaan nemen. Een klein maar fijn pandje, waar het stonk naar dode merel. Een erg spooky kelder die we nog maar even met rust lieten. Een paar plaatjes geschoten en toen was het donker en gingen we ieder ons weegs.
Woensdag nogmaals naar Breda getogen om te checken, 'het zal toch niet al gesloopt zijn he'? Gelukkig stond nogthans het krakende bouwval op de kaalgesloopte vlakte. Deze keer was ik bewapend met filmcamera, speelkwartier..... Zondag zou ik er afspreken met Andre, de urban explorer en ik wilde toch een beetje een idee krijgen van wat ik eigenlijk zou willen.
Zaterdagavond was ik reette zenuwachtig (hebben anderen daar dan geen last van?) en ik besloot dat ik er beter aan zou doen de rest op z'n beloop te laten en maar te zien hoe het zou gaan.
Dat werkte uiteraars veel beter dus een stuk rielekster vertrok ik de volgende dag naar Breda.

Vormstudie, Compositie

2009-03-17T07:10:00.000-07:00

Compositie dus, samenstellen,componeren,organiseren,stilleren.........Waar plaats je wat binnen het kader en (soms) waarom.
Ik maakte dus volgens Bart en Nout een stapel niet te versmaden foto's en daar keek ik eigenlijk wel een beetje van op. Niet dat ik het nou van die mooie plaatjes vond maar ik dacht het gaat om de studie en was op zoek naar lijnen en vormen en kleuren en voor mijn gevoel ook compositie. NOT dus!
Tsja ik vind de wereld gewoon erg vol dus zoek ik naar een tegenhanger, denk ik, schijnbaar levert dat momenteel even saaie dingen op?

Affijn ik leid alles behalve een saai leven maar ga nu toch weer wat saaie tegenhangers demonstreren.....(is dit de bedoeling?)

Er gloort geloof ik weer licht aan mijn horizon...

2009-03-17T06:57:00.000-07:00

En natuurlijk kreeg ik net op de valreep een mailtje van mijn slachtoffer dat hij zaterdag of zondag wel kan. In eerste instantie brak het angstzweet me uit omdat ik dat eigenlijk wel een beetje erg laat vind maar Linda om raad gevraagd en besloten dat het nog nét wel zou moeten kunnen......ik hou m'n hart nog steeds enigzins vast, maar goed.
Ik besloot om me er dan gewoon nog beter op voor te bereiden, kan dat? Ik geloof het wel. Dus heb ik inmiddels een heel draaiboek in mekaar bedacht, ik weet wat ik wil weten. Andre exposeert momenteel in Belgie, een tour van een jaar dus morgen daar heen, filmen en ik hoop dat ik iemand daar kan interviewen over zijn werk.
Voor zondag heb ik ook mijn plannen klaar en daarvan heb ik hem ook op de hoogte gebracht, min of meer.

Gisteren zijn Linda en ik naar Eric Kampherbeek geweest, het was heel ok, gezellig en bovenal interessant en daardoor zie ik het eigenlijk allemaal wel weer voor me. Vandaag getracht nogmaals met het fenomeen compositie bezig te houden en me heel hard afgevraagd wat mijn onderwerp nu eigenlijk is, want volgens mij gaat het daar steeds mis met de vormstudies, dat ik geen onderwerp heb.

Hoe verder??? ( vergeten te posten zondag...)

2009-03-15T03:11:00.000-07:00

Gisteren dus weer les gehad, vormstudie enzo....
Kennelijk bleek ik de opdracht niet begrepen te hebben want ik sloeg de plank voor de tweede achtereenvolgende week volkomen mis. Weet ik eigenlijk wel wat de bedoeling is van deze vormstudies? Van tevoren heb ik me zo goed als mogelijk op de les voorbereid door de reader lezen en dan rijzen er geenzins vragen. Ook tijdens de les lijkt alles mij volkomen duidelijk maar zodra ik dan zelf moet beginnen is het voor mij niet geloof ik niet duidelijk wat de bedoeling is.
Vorige les was dat ook al het geval, toen ik nog eens na vroeg wat we nu precies moesten doen werd mij geadviseerd gewoon te beginnen. We (Linda en ik) begonnen dus aan de opdracht maar toen we de eerste resultaten lieten zien bleken we écht reette fout te zitten. Vervolgens kregen we een andere opdracht mee en wel dat we een ruimte moesten filmen. Om beurten hebben we een ruimte bewapend met camera onderzocht maar nog steeds bleef mij de idee erachter volkomen onduidelijk. Op dat moment dacht ik dat ik gewoon mijn dag niet had maar deze week is het dus hetzelfde gegaan en ik vraag me af hoe ik nu verder moet?
Dan zit ik vervolgens ook nog eens met het puntje portret van de één of andere fotograaf cq filmmaker.....
Ik ben het project mijns inziens reette goed begonnen want ik had al na een paar dagen meeltjes enzo naar potentiele slachtoffers verstuurd en in de daarop volgende week had ik reeds zinvol contact met een fotograaf.
Ik bracht hem na wat email contact over en weer op de hoogte van mijn snode plannen, voor zover ik dat tot dan toe kon overzien en wachtte redelijk lang op een antwoord. Ik vond dat het te lang duurde en dacht bij me eige (en communiceerde erover met Linda) dat ik me wellicht gewoon voor zijn huis zou moeten gaan verschansen. Ik besloot dat wanneer ik voor een bepaalde dag geen bericht van hem zou krijgen ik dat ook zou gaan doen.
Ik kreeg op tijd van hem een bericht, hij wilde nog wel meewerken blablabla maar niet gefilmd worden....
Mailtje terug van mij aan hem dat dat wat mij betreft ook niet hoeft, dat er vele wegen naar Rome leiden etc .....eindeloos gewacht, 'zie je het écht wel zitten'??
Nog een keer over en weer gemaild, ik zend keer op keer mijn telefoonnummer mee, hij zend keer op keer geen nummer terug.....

Nu zit ik weer te wachten en voor mijn geestesoog loopt alles reeds in de soep! Met Linda geoefend met interview, filmen, premiere.....we zijn er een beetje klaar voor, voor zover we weten wat ons te wachten staat dan dus ja.....maar wat nu?
Ik heb voor zover ik iets van film enzo afweet een redelijk plan gemaakt omtrend wat ik wil, me laten inspireren door heeeel veel documentaires, the blair witch project, foto's bekeken, me enigzins ingelezen voor zover er iets verschenen is over de schoonheid van het verval (ooit gehoord van wabi-sabi?), gisteren zijn we naar twee super gave panden geweest in Breda die er buitengewoon ver-crust bijstaan, de één helemaal dich ge-citex-ed (schrijf he dat zo???) tegen krakers en ander ongedierte maar de ander was goed binnen te komen. We hebben er een gefilmd en foto's gemaakt maar het werd helaas al gauw donker dus dat blijft nog voor herhaling vatbaar.
Zojuist heb ik mezelf de vraag gesteld; 'ga ik door met deze fotograaf'? Zo ja, hoe moet ik dan een portret maken van een persoon die ik nog nooit gezien heb? Kan dat? Ja dat kan(hoop ik)!
Door antwoord 1. Hem toch te zien krijgen.
2. Ik kan míjn verhaal over de fotograaf vertellen.
3. Ik ga iemand zoeken die hem kent, galleriehouder of kroegbaas? (Expositie in Belgie, de Warande in Turnhout).
4. Als het niet goedschiks kan, dan maar wat minder goedschiks?
Als ik vandaag geen bericht krijg ga ik over tot rigoreuzere middelen.

Nen goed'ndag....Phillipe,

2009-03-13T08:32:00.000-07:00

Vandaag dus verder met het volgende experiment, gewoon een bult spullen in de schimmelkamer. Schimmel is gaaf!!!!!!

Hallooo Phillipe...

2009-03-13T08:14:00.000-07:00

Deze foto's waren dus het resultaat van de tweede stilleven week, genomen in de badkamer alwaar immer het mooiste licht dat ik me maar kan bedenken binnen valt. Na heel lang gaf ik het op omdat ik tot de ontdekking kwam dat ik het niet fijn vind dat het stilleven zich in een hoek bevind. De ruimte vond ik te klein, ik kon niet genoeg afstand nemen en door het raam en de spiegels werd er constant onder- dan wel over belicht. Daarneest flikkerde de hele tijd alles naar beneden of storte mijn zorgvuldig opgestapelde Himalaya in, mijn huisgenoot wilde gaan koetelen en de hond moest uit, dus dit ging em ook niet worden.....

Stilleven week 2.
Onderbelicht...

Bovenstaande foto is met flits en daglicht genomen.

En deze ook...

En deze niet...

De vele andere foto's in deze serie kunnen het daglicht niet verdragen vandaar dat ik het bij deze knapen houd.

Ik heb mijn hele hebben en houwen naar de badkamer gesleept en ben begonnen alles op kleur te sorteren. Veel verder dan rood, oranje, geel, groen niet gekomen maar het idee zit nog in mijn hoofd.... Op naar het volgende experiment.

Tot de volgende knoop Phillipe!!!

Deze is voor Phillipe!!!!!!

2009-03-13T07:47:00.001-07:00

Vandaag mijn dag gewijd aan het stilleven.... Maar voor ik naar vandaag ga, eerst nog mijn worsteling met het cliché. Reeds twee weken geleden begon ik voor het eerst met het uitwerken van wat ideeen die ik had bedacht omtrend de opdracht. Eigenlijk begon ik te snel te schieten zonder er goed en wel over na gedacht te hebben. Zie hieronder het verbluffende resultaat, gaaaap.... (Hoewel ik wel tevreden ben over het licht want dat valt altijd heel mooi deze schimmel kamer in)

Foto's stilleven week 1.

Om een idee te krijgen van een meter bij een meter bij een meter bij een meter bij een meter bij een meter heb ik een meter bij een meter bij een meter bij een meter bij een meter bij een meter op raam, vloer en muur aangebracht met behulp van gaffa-tape, mijn hoop in bange dagen!

Affijn nadat ik de resultaten zag van mijn gekneuter omtrent het stilleven zonk mij de moed in de schoenen, zou het nog erger kunnen? Ik zocht het één en ander op het internet over stillevens, nuttige info misschien over symboliek enzo in oude stillevens maar toen ik een paar moderne stillevens vond waren de rapen pas écht gaar, wat een trieste tering meuk zeg! Ik hield het voor gezien maar dacht en denk nog steeds (oh ja joh..?) ik wil een stilleven fotograferen maar dan niet zo uitgekauwd. Maar of ik daar in ga slagen?

Ik vatte het plan om alles wat ik bezit op een hoop te zetten, leggen ofwel gooien al naar gelang en eens zien wat daar zoal uit zou voort komt, wellicht het een en ander rangschikken op kleur ofzo?

En dusssss...

Oh er kunnen geen afbeeldingen meer bij dus die zet ik in het volgende bericht, Phillipe!!!!

Even alles op een rijtje krijgen uh zetten...

2009-03-09T08:25:00.000-07:00

En toen vielen uiteraard ineens alle opdrachten samen in deze week. Dat wil dan dus zeggen;

1) Het portret dat ik moet/wil maken van Andre Joosse, die momenteel overigens opvallend stil geworden is waardoor ik em een beetje begin te knijpen...!! Je laat goddomme toch nog wel wat van je horen he???? Wel veel ideeen en mogelijkheden en veel zin om daden bij woorden en gedachten te voegen maar het ziet er naar uit dat ik nog even geduld moet hebben. Maar dat heb ik NIET!
Vandaag met Linda geoefend met het opnemen van geluid, het interview en de montage van foto's, bewegend beeld en allerhande geluiden. Premiere pro begint haar geheimen aan ons te ontsluieren, zou het echt meevallen?
2) De opdracht van Phillipe fotografeer een stilleven, portret of werkende in werkplaats met gemengd licht en flits licht. Ik ben reeds vorige week aan een stilleven begonnen maar eindigde vooralsnog enigzins cliché... Inmiddels ligt een kant en klaar concept te wachten op uitvoer maar eerst de presentatie van......
3) Presentatie dus... van 4 foto's waaronder twee detail foto's, één historisch en één recent en twee moment foto's, één historisch en een recent. Ik heb vandaag reeds mijn keuzes daaromtrent gemaakt en nu zit ik bij de scanner en weet niet hoe je grote foto's moet inscannen! En die ene foto die niet ingescand kan worden kan ik niet op het internet vinden, gloeiende, gloeiende.... Verder dik tevreden met m'n keuzes, power point here I come!
4) De vierde en tevens laatste(?) opdracht luidt, maak een boekie of andere presentatie vorm van de vormstudies die we iedere zaterdag krijgen cq uitvoeren. Mijn eerste vormstudie staat reeds op mijn blog de tweede echter werd een puinhoop want afgelopen zaterdag had ik een suckend humeur tot en met, moet kunnen als je het mij vraagt maar ik wil de oefening als het even kan nog wel doen want inmiddels zijn er wat kwartjes gevallen, dus gaan met die banaan zou ik zo zeggen.

Affijn tot zover deze opheldering van vandaag......

Eerste vormstudie.....

2009-03-03T07:34:00.000-08:00

Eerste foto vind ik niet goed omdat het onderwerp (afvoerputje) te aanwezig is waardoor er weinig spanning in de foto zit. Je ziet wat je ziet en wordt niet geprikkeld meer te zien.

Deze foto vind ik ook niet goed omdat je te weinig ziet. Het onderwerp is een kwart van de foto en er is welliswaar niet veel van te zien maar toch teveel in deze context, er is geen prikkelende omgeving zichtbaar en het vlak is enigzins saai verdeeld.

Ook deze foto is niet spannend genoeg omdat de foto in gelijke vlakken is verdeeld en het onderwerp pontificaal in de picture staat. Even lijkt deze foto te prikkelen door de reflectie in de muur maar wanneer je die hebt ontdekt is ook echt alle lol eraf.

Deze foto vind ik wel ok omdat het onderwerp niet of nauwelijks aanwezig lijkt maar je wel wordt geprikkeld naar het onderwerp te zoeken. Ik vind de vlakverdeling spannend met name door de witte verticale lijn.

Deze foto vind ik spannend omdat je het onderwerp pas later ontdekt, voorzover je nog van een onderwerp kunt spreken. Het lijkt in deze foto alsof je moet kiezen tussen wat het onderwerp is. Door de openstaande deur krijg je het gevoel dat er iets gaat gebeuren.

De laatse foto vind ook wel ok omdat het een beetje een stiekem gluurgevoel geeft en ieder moment betrapt kunnen worden.

Dat was dus afgelopen zaterdag. De dag begon voor de ganse klas met algemene kennis over hoe je een onderwerp in een kader kunt plaatsen en ook dat het wellicht niet altijd even spannend is om je onderwerp te laten zien, waar heb ik dat eerder gehoord? Nadat we een stukje film hadden gezien van Anton Corbijn over de kunstenaar Don van Vliet werd de groep in tweeen gehakt en was het aan ons allen de opgedane theorie in praktijk te brengen.

Ik kwam in het toilet terecht, enigzins afgeschermd van de talloze fotografische mogelijkheden die de school te bieden heeft. Door overdaad weet ik vaak van gekheid niet meer waar ik mn camera op moet richten en de plee schenkt een weldadige rust, zolang er niet teveel gescheten wordt dus......

Na een half uur kwamen we allen terug en bespraken onze foto's met Noud en Bart die uiteraard ruimschoots commentaar leverden. Mijn vormstudie liep de goede kant uit hoewel Noud zich enigzins af vroeg wat mijn onderwerp was.

Ik realiseerde me nogmaals hoe spannend de kunst van het weglaten is en mij werd geadviseerd wederom de plee in te duiken en mijn onderwerp aan meer onderzoek te onderwerpen.

Na de tweede bespreking kregen we de opdracht mee om een goede en een foute foto uit te selecteren en van commentaar te voorzien op ons weblog. Ik kan dus niet zo heel goed kiezen en zodoende heb ik 6 foto's laten zien, 3 fout en 3 goed.

Gelukkig komt er ook aan vakantie een eind....

2009-02-27T09:14:00.000-08:00

Hoewel ik eigenlijk niet zo erg vakantie gevierd heb en al helemaal geen carnaval en eigenlijk best wat vorderingen heb gemaakt wat betreft het vinden van een benaderbaar slachtoffer. Ik heb zowel Andre als Huib een berichtje gestuurd. Toen de één me adviseerde een forum te bezoeken en de ander zelf vragen bleek te beantwoorden was de keus snel gemaakt. Na nog een paar mailtjes over en weer besloot ik de stoute(??) schoenen aan te trekken en hem te vragen of ik een keer mee mag op een 'shoot' en dat mag dus ik hoop volgende week met hem af te kunnen spreken. Momenteel exposeert hij in Vlaanderen dus wie weet kan ik daar een dezer dagen ook nog even een kijkje gaan nemen.

Afgelopen donderdag kwam ik nog wat verwaalde mede studenten tegen die wat rondhingen in de school en één daarvan vertelde me dat er een artikel over de schoonheid van het verval in het volkskrant magazine van die zaterdag stond, dat is toch zeker wel toevallig?

http://www.filosofiemagazine.nl/00/fm/nl/121/artikel/5397/De_schoonheid_van_verval.html

Dit is een link naar een artikel over 'de schoonheid van het verval' dat onlangs verscheen in het filosofie magazine.

http://www.vergane-glorie.nl/

En een site over urban exploration.....super gaaf!!!

De foto's aan het begin zijn wat eigen schoonheid van het verval grappen, ik had ze liever onderaan de pagina gehad maar zowel computer alsook blogspot luisteren niet naar mij dus blijft het op deze wijze behelpen. kijku wattie doet als ik op publiceren druk......

En dan nu gauw door....

2009-02-19T03:57:00.001-08:00

Want daar was het me eigenlijk om te doen, gauw fotootjes plaatsen en dan door naar de volgende opdracht.
Dit keer onder leiding van Bart, ja die hebben we inderdaad al eens eerder gezien en dat is prima bevallen en oud is nieuw uh Noud is nieuw!
Het thema is serieel beeld en de wijze waarop we dit thema aan dienen te pakken is door het portretteren van een fotograaf/filmmaker, en dan niet zomaar 'één maar eentje met wie je je op de een of andere manier verbonden voelt.
Nadat zich de groep in tweetallen en één drietal had op gesplitst bestormden we massaal de bieb en de computers op zoek naar spannende fotograaf/filmmakers. Er zijn er uiteraard altijd bij die direct weten wat ze willen maar ik behoor niet tot die gezegende groep en ik wist nog net drie architectuur fotografen te noemen waar ik eigenlijk daarvoor nog nooit van gehoord had. Aanvankelijk had ik direct een enorme lijst fotografen paraat zodra ik van de opdracht hoorde maar toen duidelijk werd dat het mogelijk moest zijn je 'slachtoffer' in levende lijve te ontmoeten zonk mij de moed in de schoenen.
Affij dit zijn enkele mogelijk slachtoffers; Philip Driessen, Linda Vlassenrood (van het NAI, Nederlands Architectuur Instituut?), Rob 't Hart, Awoiske van der Molen (zij zou zelfs wel eens benaderbaar kunnen zijn, joepie).
Maar het was het eigenlijk allemaal niet zo voor mij. Ik wil graag iets met afbraak, verval, lege panden en een beetje architectuur maar niet alleen maar van die gelikte rotzooi.... Dus thuis begon ik als een razende te zoeken. De volgende dag overigens pas want zondag bleek er een reette vette expo van Thomas Struth in de Pont (Tilburg) die kon ik niet laten wachten.
De volgende dag dus twee knapen gevonden die mijns inziens wellicht door konden naar de volgende ronde, Andre Joosse en Huub Nederhof.
Zodoende beide wat meel gestuurd voor een taart en gisteren van beiden een mailtje terug ontvangen. En nu weet ik eigenlijk nog niet hoe nu verder of wat dan ook,dus effe rustig aan. Zometeen heppik les van Phillipe, licht als ik mij niet vergis en daarna eindelijk weer eens wat theorie, dat zou goddomme toch ook wel weer eens tijd worden. Helaas niet van Gerard Koek maar ik heb goede hoop op goede theorie!!!!

Ik heb alleen dat boek nog niet.....slik ben ik de enige of wa.....?

2009-02-19T01:55:00.000-08:00

Daar ik het Marseille blog nog altoos niet heb weten te traceren en ik wat me eige betreft immer te veel loop te lulle en te weinig laat zien met terugwerkende kracht dan alsnog maar wat Marseille plaatjes, ongesjopt en wel voor de snel verveelde lezer waaronder ikzelf natuurlijk......alhoewel.

Terug van weggeweest....

2009-02-11T08:20:00.000-08:00

Marseille was een alleraardigste belevenis kan ik wel zeggen. Thanx to Linda die een reette leuk hostelletje voor mekaar had weten te boxen en met wie het bovendien naar believen klikte. We hebben ons kostelijk vermaakt en vele foto's geschoten die ik momenteel op de een of andere manier tracht te definieren, of op te delen, of te categoriseren, ofzo....
In een container heb ik een paar ouwe foto's gevonden en in en supermarkt een onleesbaar boodschappenlijsie dus ook die kunnen eventueel mee gecategoriseerd worden tot een sterk lulverhaal.
Dag één begaven we ons naar leCorbusier, la Cité Radieuse', jaja er is heus nog wel wat meer voorbereiding geweeste dan tot nog toe door, ik geloof, Bas werd aangenomen. We schoten ons te pletter maar helaas was het een enigzins grauwe dag waardoor gefotografeerde vormen enigzins aan mekaar vast lijken te zitten. (Jos wees mij hierop toen ik de grijze lucht a la Bernd en Hilla Becher verheerlijkte, en ik moet toegeven, het is waar...de gebouwen plakken aan elkaar.)
Die avond was een dolle boel omdat een paar klasgenoten in ons hostelleke langs kwamen en de wijn overvloedig stroomde en Whisky ook geloof ik... Hoe dan ook was het reette gezellig en dat vond housekeeper Jean maar nix dus begaven we ons op zijn commando naar buiten. Nadat we wat te smoken hadden geritseld en tot ons aller grote eer werden aangehouden door de Franse smeris om waarschijnlijk een lul reden, een beetje zitten spacen in de een of andere botanische tuin. Toen Linda als een zombie voorbij kwam gewandeld kreeg ik de indruk dat de avond ten einde was en dus keerden we onder escorte terug naar ons hostel, boy's bedankt hoor!
De dag erop viel de kater eigenlijk heel erg mee dus besloten we om na de nodige stokbrood en enkele liters sap maar weer de benenwagen te nemen, deze keer naar het museum voor contemporary art aldaar... Eindelijk een heuse Daniel Buren mogen aanschouwen, ik was verheugd en ben dat nog steeds! Saai is niet erg, saai is leuk!
Daarna geloof ik dat de kater er toch harder inhakte dan aanvankelijk gedacht, het ene moment compleet bescheten en het andere moment hoopvol ok maar altijd van korte duur.... Maar weer gaan lopen, eerst naar zee en eenmaal aan zee langs de kust naar het centrum. onderweg nog even een ouwe wijk ingedoken, heel mooi en authentiek maar mij eigenlijk niet saai genoeg, voor het eerst voelde ik me een echte toerist, al kiekjes schietende compleet verkeerd gelopen en weer bij start uitgekomen, dat moet onze straf geweest zijn voor de lamme nacht ervoor! Toen we eenmaal in het centrum aan kwamen troffen we onze klasgenoten op het terrasje van een lelijk cafe, Brasserie genaamd....

Oh daar is de concierge we gaan sluiten.......maar de foto's dan?????

Die komen de volgende keer!

2009-02-02T03:06:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag wederom de doca ingedoken met maar liefst drie studenten en wel twee docenten. Dat was dus heel ok en ik heb er dan ook errug veel van opgestoken. Zo weet ik nu hoe de rolletjes te ontwikkelen, contactafdrukken te maken en foto's afdrukken, doordrukken, korrel zoeken enzo. Ik weet wat kalkvlekken zijn (zucht) en hoe je ze beter kunt voorkomen dan genezen, gedemineraliseerd water, azijn en dat de belichtingstafel een hele handige handle heeft die je negetieven de ruimte in schiet zodra je er tegenaan komt. Kortom de doca is zeker aan mij besteed en zwart wit fotografie steeds iets meer.
Zwart wit fotografie laat je heel anders kijken naar een te fotograferen object en dan met name wat betreft licht (uiteraard). Dat spreekt me meer aan dan ik aanvankelijk had gedacht misschien neem ik wel alleen mijn analoge camera mee naar Marseille met zwart wit rolletjes, is dat verstandig?
Verder naar het SM's geweest, leuk maar niet heel bijzonder. Wieki Somers, designer heeft er een expositie die wordt ondersteund door wel een leuk filmpje over vormen, beetje typografie-achtig. Ja voor een holbewoner als ik is alles leuk maar ik heb ook iets met typografieen momenteel dus.... Verder is er werk te zien in SM's van Kimberly Clark, drie vrouwen die denk ik een beetje gefrustreerd zijn. In ieder geval me bewust geweest van de vraag waarom ik iets wel of niet ok vond. Leuk hoor.....
Nu staat Marseille voor de deur en daar zie ik reette naar uit maar volgens mij moet er nog iets geactiveerd worden dus ik moet eens zien hoe dat verder zal gaan, anders moet ik als verstekeling mee?! Ik weet nog niet wat ik in Marseille wil gaan doen maar ik hoor en lees spannende verhalen over deze een na grootste Franse stad. Dus wie weet waar het schip strand?

2009-01-26T08:12:00.000-08:00

He he rust in de keet.....
Ik was afgelopen zaterdag, zelfs voor mijn doen echt ongelovelijk hyperdepieper en ik sta zodoende enigzins versteld van het feit dat ik het nog steeds doe. Oftewel op naar de volgende ravage!
Het was een reuze leuke dag natuurlijk, afgelopen zaterdag vol zelfkennis en goede voornemens?! Ik ben erachter gekomen dat ik eigenlijk nauwelijks weet waar ik sta in de fotografie. Ik vind de studie veelzijdig en motiverend maar betwijfel of ik wel zo'n bepaalde fotograaf wil zijn? Ik zit eigenlijk niet zo te asen op mensen enzo....
Volgens mij ben ik als het om fotografie gaat eigenlijk hartstikke saai. Ik denk wel eens dat ik van strak hou omdat ikzelf een uber-chaoot ben en ik het nodig heb om orde te scheppen in onvermijdelijke chaos. Ik heb behoefte aan ritmiek, herhaling, clean, sober, strak.....blablabla. Anders wordt ik geeeeeeeeek maaaaan!
Maar ik ben het toonbeeld van tegenstrijdigheid, al zeg ik het zelf. Weinig mensen zullen hun eige zo vaak tegenspreken als ik. Ik ben een en al discrepantie!!!
Dus ja, aan de andere kant zit het verhaal, de mening, emotie, de behoefte aan pleurisbende en hectiek maar ook zoiets als performance, reacties uit lokken.....en nog meer gebla.
Karin voorzag me van het goede advies uit te vinden waar ik sta en wat ik ok vind of niet aan een bepaalde kunstenaar. Dus daar ga ik de aankomende tijd dan maar voor en wie weet zal ik in de toekomst om de chaos compleet te maken al dan niet voor een korte tijd denken dat ik orde kan scheppen in de chaos in mijn hoofd. Nu voel ik in ieder geval de behoefte aan strakke lijnen, minimalisme, zwart-wit en meer van die saai lijkende meuk maar voor mijn getergde hoofd even spannend genoeg!

Tijd voor foto's

2009-01-20T07:13:00.000-08:00

Ik was gisteren camera vergeten maar nu niet dus alsnog een paar foto's van de

presentatie....

Ik heb geprobeerd zo weinig mogelijk gezichten te laten zien want ik zou het zelf niet op prijs stellen pontificaal op iemands weblog te staan.

Er zijn eventueel meer foto's wie erin geinteresseerd is! Doei

2009-01-19T08:51:00.000-08:00

Presentatie achter de rug, assessement in het verschiet over een paar dagen is 'Verleiding en de consumptie' in zekere zin voorbij. Ik tiep 'in zekere zin ' want er is weer eens iets onherroepelijks in gang gezet, met begin en zonder eind. Het begin was er denk ik wel maar ik was me er niet van bewust, nu wel.....
Als ik erop terug kijk was het voor mij een hectische periode, die ik nog niet heb afgesloten want hoewel iets minder, een beetje een rommeltje is het eigenlijk nog steeds. Ik geloof niet dat ik de zaken zo goed voor elkaar heb als mijn meeste klasgenoten en bij tijd en wijle hangt mijn leefstijl als een zwaard van Damokles boven mijn hoofd....slik
Ik breng offers aan de goden om af te dwingen dat ik althans tot aan het voorjaar kan wonen waar ik momenteel woon zodat er enige rust in de keet zal zijn en ik de mogelijkheid krijg me vol frisse tegenzin uit te sloven voor een dikke vette baas in ruil voor een hongerloon.
Arbeit macht frei!
Anyway, ik heb een sterkte/zwakte analyse uit mijn mouw geschud van heb ik jou daar om over het daaruitvoortvloeiende studieplan maar te zwijgen.
Nu alleen nog een power point presentatie maken.... en klaar is Kees.

2009-01-16T06:30:00.000-08:00

Weer gefilmd, leuk hoor.....
Ik ga vanavond nog monteren want ik heb nog geen tijd gehad. Ik vind de laatste fase een klote opdracht want ik heb op de een of andere manier een camera moeten fixen, ik heb nog geen premiere en ik weet ook niet hoe het werkt want ik kan niet alles tegelijk, bovendien heb ik het door een misverstand premiere nog niet op mn computet. Inmiddels is door een lekkage de oplader van die hufterige camera kapot dus ik heb er zoals wel vaker de pest in!!!!!!! Morgen is de presentatie en ik heb er eigenlijk alles behalve zin want ik heb een hekel aan drukke periodes en stressige situaties. Daarom kan ik beter in een hutje op de hei wonen en koken op poep maar er moeten allerhande debieligheden betaalt worden aan volk en vaderland dus dan kun je net zo goed naar school gaan!!!!!!!!!!! Wat een SHIT en tot morgen!

En gefilmd heb ik....

2009-01-14T07:42:00.000-08:00

Tot drie keer toe de supermarkt nog veiliger gemaakt met een eigen (geleende) camera....
Na de derde keer was het raak, loop-bare opnamen.
Die vrijdag iemand aan de mouw getrokken en bevolen mij hulp te bieden met premiere, dat heeft hij gedaan en het resultaat mocht er wezen. Ik heb geen Buizerds of anderzijds vliegend objecten kunnen spotten dus zag ik me genoodzaakt youtube te raadplegen. Na heeeeeel lang heeeeeel veel zoeken een mooi exemplaar opgesnord en geloopd. Volgende dag, wederom krijgsraad....gewogen, gewogen te licht bevonden, slik.... De driftig, blindelings consumerende hand kwam niet helemaal over dus deze week nogmaals de stoute schoenen aan trekken. Vandaag dus.... Ik ben nu van plan een winkelwagentje te halen bij een supermarkt en deze dan vol te gooien met reeds geconsumeerde artikelen die ik reeds in huis heb. Ik wil deze keer wat strakkere opnamen maken dus geen gluiperig gedoe bij de supermarkt maar opnemen zoals ik dat wil. Een winkelwagen met een bestuurder op pumps tegen een strakke achtergrond zonder al teveel ongeorganiseerde meuk want ik denk dat dat afbreuk doet aan de geisoleerde hamburger en de eenzaam biddende jager. Nou of het zal lukken valt aanstaande zaterdag dus te bezien...
Verder dan ook nog de presentatie. Kep me eige het leplazarus getiept om alle raggeflarzen van de afgelopen tijd samen te bundelen. Ik heb tenslotte geen internet en geen printer en ik vind het saai om mijn weblog uit te printen, tiepen dus... Ik twijfel enigzins of ik de foto's van fase 1 moet uitprinten of laten afdrukken? De foto's voor het tweeluik zijn in de maak. Godsamme ben ik de enige die altijd denkt te weinig tijd te hebben?
Succes mede stuudjes!!!!!!!!

2009-01-08T06:20:00.000-08:00

Hoihoi de kneuterige kerstdagen zijn voorbij het was weer genieten met de feestelijke temperaturen van de afgelopen weken. Ik geloof dat ik iets te dicht bij de natuur begon te leven. Al hout sprokkelend, gras etend, op koeipoep kokend en zonnedansen opvoerend kwam ik niet verder met school. Om daar verandering in te brengen en weer enige verbondenheid met den Bosch te krijgen heb ik een huis met een ijsbaan betrokken. Alvorens ik daar neer kon strijken moest er veel gedaan worden, zo veel dat ik NIX voor school heb gedaan, slik.
Dus dat mag gerust een steengoed begin van het nieuwe jaar genoemd worden: werk aan de winkel!! (?) Eens zien waar ik gebleven was....
Verleiding en de consumptie....2009, maken van een filmpje dat geloupt uh bedankt Barry geloopt moet worden naast een foto uitverkoren foto die ik in een grijs/bruin verleden gemaakt heb. Ik weet al de ganse vakantie wat ik wil gaan filmen. Ik wil een roofvogel, cirkelend boven een prooi en ik wil ook nog een boodschappen in winkelwagen ladende hand.
Er deden zich uiteraard veel problemen voor te weten,waar zijn de roofvogels in de winter, waar zijn camera's te vinden, hoe werkt die verdomde kut camera, waarom is de batterij op als ik dan eindelijk een buizerd weet te spotten en er geen stopcontacten in de buurt zijn?
Het probleem waar ik eigenlijk gaandeweg dit project tegenaan loop is dat ik heel veel wil maar dat ik dus meestal niet weet hoe mijn snode plannen uit te voeren.
Maar genoeg geleuterd voor het nieuwe jaar, ik ga filmen.....

2008-12-18T05:26:00.000-08:00

Gisterenavond mijn snode plannen omtrent in het donker, pinhole foto's maken van een toehappende mond getracht uit te voeren. Heel graag had ik een gebit als een kerkhof gefotografeerd of minstens een op een fietsenrek gelijkende, maar in mijn kennissenkring bevinden zich niet zo veel mensen met een slecht gebit dus dat feest ging effe nie door.

Dus geprobeerd iets bevredigends te maken van de opengesperde muil van een vriend. Uiteraard ontbrak het aan de broodnodige tijd en verder weet ik vaak niet helemaal precies wat ik wil en wat ik moet dus ik begin maar gewoon ergens en hoop eigenlijk een beetje op een redelijk resultaat. Tsjessis, een foto ensceneren is gecompliceerder dan ik had gedacht. En ja nu weet ik niet zo goed wat ik met het resultaat aan moet.

Ik vind zoals gewoonlijk een paar foto's wel aardig gelukt maar wellicht komt dat wel omdat ik de ballen verstand heb van fotografie en dus zoveel wel gaaf vind. Bovendien vraag ik me een beetje af of die paar foto's wel het verhaal communiceren dat ik wil vertellen. Welk verhaal wil ik eigenlijk vertellen. Meerdere verhalen beginnen geloof ik een beetje door mekaar heen te lopen en zoals wel vaker het geval is in deze wereld zijn ze niet meer zo goed van elkaar te onderscheiden. Ik lijk door de foto's die ik nu heb gemaakt het verhaal te vertellen van Harry hamburger die alleen op een prullenbak wordt achtergelaten en vervolgens een vreselijke dood tegemoet gaat door op gegeten te worden door de een of andere slechterik (met een goed gebit). Verleiding en de consumptie in een gepersonificeerd jasje.
Vanavond nog maar een poging wagen???
Maar waneer moet ik die hufters dan af laten drukken?

2008-12-17T05:05:00.000-08:00

Afijn, burger dus.

Daar het steeds vroeger donker wordt de laatste tijd, maak ik al mijn foto's ook in het donker. Zowiezo heb ik iets te leren op foto's in het donker schieten, gebied (zie vorig bericht). Alles tesamen bevind ik me dus in een donker tijdperk dus ik ga noch effe door borduren op het donker,in het donker.

Gisterenavond bij het licht van een uitgedoofde kaars een pinhole camera van mijn digitale vriend gemaakt en met behulp van een hoofdlampje een paar fotootjes geschoten. Ik had aanvankelijk verwacht dat het hele wazige en onduidelijke foto's zou opleveren maar de resultaten waren eigenlijk best scherp (zie hierboven) en wat mij betreft ok.

Ik ben er een beetje tevreden mee omdat ik me soms afvraag of al dat leven in een bus op een donkere en bemodderde camping waar hout gezaagd dient te worden voor warmte en waar geen stroom is op het moment, niet in mijn nadeel aan het worden is. Nou je mag het resultaat kut vinden ik vind het redelijk reette en dus wil ik nu de andere foto van het tweeluik met de pinhole camera maken en uiteraard wederom in het donker.

Ik denk ook dat dat bij het vervolg van de eerste foto hoort. Het nuttigen van voedsel uit prullenbakken en containers is stiekeme aangelegenheid die het daglicht maar moeilijk kan verdragen. Bovendien zijn het vaak dezelfde figuren, mensen die er een beetje aan de rand van de samenleving bij bungelen, die zich tot deze consumptievorm gedreven voelen. Uit gebrek aan geld of uit gebrek aan sociale vaardigheden proberen ze zich zo 'onopvallend' mogelijk door de stad te bewegen. Ik denk dat deze consumptievorm in de westerse wereld een stadse aangelegenheid is omdat je redelijk makkelijk in leven kunt blijven door het consumeren van gevonden voedsel. Bovendien trekt de stad mensen van zeer divers pluimage aan waaronder die die liever ongekend door het leven gaan ( laten we het hier even niet hebben over de vraag of Den Bosch een stad of dorp is) en zich graag laten verleiden door een balancerend burger op de rand van de afgrond...uh prullenbak. Ze doen me denken aan ratten die altijd wel weer ergens een maaltje vandaan weten te toveren en juist hun voordeel doen in een rijke weldoorvoede volgevroten omgeving waar overconsumptie de regel is en waar aan iedere verleiding met volle overgave gehoor wordt gegeven. Tot zover mijn geraaskal van vandaag....

2008-12-12T05:38:00.000-08:00

Hamburger.....winkelwagen

2008-12-12T04:49:00.000-08:00

Nou nog maar eens een stukske wagen.
Waar waren we gebleven.... Schieten van een verleiding - consumptie verhaal blablabla... Ik had iets verkeerd begrepen met betrekking tot de opdracht, namelijk dat het de bedoeling was dat er naar de volgende ronde een foto door zou gaan, en dat deze (on)gelukkige zowel het element consumptie alsook verleiding in zich zou moeten hebben. Ik schoot op het station een zeer belabberde serie waarin ik beide elementen verenigd zag. Helaas waren de foto's donker en grof van korrel, hoog iso en kleine sluiter met betrekking tot korte sluitertijd. Ja het was een drama.
Vervolgens nog een paar foto's van Pivo gemaakt die zich van verleiding richting consumptie begeeft en uiteindelijk toehapt. Deze laatste foto's werden niet gewaardeerd omdat met betrekking tot dieren en mensen verleiding en/of consumptie niet hetzelfde zou zijn!? Ik ben het daarmee oneens! Een mens is wat mij betreft een uit de hand gelopen dier dat dringend op de idiootheid van zijn/haar consumptiegedrag gewezen dient te worden. Juist wanneer je het argument aandraagt dat een mens de mogelijkheid heeft om te kiezen waar een dier zich louter instinctief op een nietsvermoedend frietje werpt (hoewel ook daarover te twisten valt, een dier maakt namelijk ook afwegingen) zou de mens de dieren spiegel misschien eens voorgehouden moeten worden.
Anyway ook deze foto's waren kut en dus zag ik af van de een of andere oeverloze discussie die ik in de morgen wellicht nog wel gevoerd zou hebben maar waar ik rond een uur of 4 's middags geen heil meer in zag. Joepie dat de indeling van de les gewijzigd wordt daar zijn we geloof ik wel aan toe!!!!
In elk geval besloten aan het einde van afgelopen zaterdag dat ik voort zou gaan macraméeen op de hamburger.....of toch op de winkelwagen???? Nee hamburger...winkelwagen...hamburger.....

2008-12-08T09:49:00.000-08:00

Afgelopen week had ik geen idee, geen inspiratie, geen zin.
En nu trouwens ook niet want ik heb net een godskolere lang stuk zitten tiepen en dan zul je net zien dat er gloeiende gloeiende geen internet verbinding is en ik m'n stukkie kwijt ben!!!!!! AAAARGGGGGGGODVERDEGODSKOLERE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Volgende stuk beter, doei

2008-12-01T06:55:00.001-08:00

Kortom verleid worden hoort erbij.....maar hoe nu verder?
Ik besloot dat het me wel wat zou lijken het fenomeen over-consumptie te onderzoeken en te zien of er een enigzins positieve kant aan de consumeer waanzin kleeft. Zo weet ik dat er heel wat mensen leven van de 'overschotten' van anderen en dat een al dan niet bewuste consuminderaar in z'n handjes mag wrijven omdat je in Nederland ruimschoots van het zogenoemde afval kunt rondkomen.
Op goed geluk toog ik gewapend met cameraatje lief naar stad en supermarkt. Met een beetje geluk zou ik een skipper aantreffen of op z'n minst een goed gevulde container.
Dag 1 bezocht ik vier supermarkten waarvan 2 containers en voedsel dat weggegooid zou worden buiten hadden staan. In eerste instantie was ik dik tevereden met de foto's en vol goede moed vertrok ik de volgende ochtend naar nog een supermarkt. Ook daar trof ik een container van mijn dromen aan, vol,voller,volst met zelfs 2 vaatjes bier!! Ik dacht het wellicht een idee was om iemand met een volle winkelwagen te fotograferen die langs de uitpuilende containers zou lopen. Ik hoopte dat dat op z'n minst de waanzin van kopen, kopen, kopen terwijl er ruimschoots voldoende van diezelfde artikelen in de container te vinden waren, uit de te maken foto zou spreken. Ik posteerde me bij de inrit van de parkeerplaats en ziedaar een buitengewoon volle boodschappenkar passeerde me in volle vaart. Ik nam de knoepert direct te grazen en schoot de klootzak tot drie keer toe raak. De kar verdween uit het zicht en ik nam de score op...
Shit, de containers op de achtergrond waren eigenlijk louter tot vaag decor gedegradeerd en van mijn plan om de waanzin van de volle container te laten zien had ik in plaatje geschoten dat eerder in verband gebracht kon worden met de oorzaak van de volle container. Ik gaf maar even op en begaf me liever naar het centrum van Den Bosch om daar nogmaals mijn geluk te beproeven. Ik had alweer genoeg van het fotograferen van mensen dus stortte ik me op achteloos weggegooid voedsel waar menig consuminderaar dolgelukkig mee zou zijn. Zo vond ik halve worstebroodjes, nauwelijks aangeknaagde appels, een handje vol volle-melkpoeder(!!!?) zakjes en, de hit van de dag..... een hamburger op een prullenbak, volledig verpakt in plastic met vers garantie en een bijpassend plakje kaas. Ik omsingelde de burger en beschoot hem van alle kanten. Die zat! Voldaan keerde ik huiswaarts!

Hel,verdoemenis en ondergang...

2008-11-27T01:57:00.000-08:00

Terwijl ik nadenk over verleiding en consumptie valt mijn oog op een stuk afval langs de weg dat daar overigens in grote getale ligt. De inhoudsloze doch kleurige verpakking verleidt mij ten eerste om ernaar te kijken en ten tweede om zin te krijgen in zo'n heerlijke verkoelende dorstlesser. Conditionering lijkt me in dit geval wel op mij van toepassing, ik kom, ik zie, ik consumeer! Welliswaar heb ik het artikel niet in mijn bezit maar het water loopt me al in de mond en het kwaad is welhaast gescheten uhhh geschied...na het zien van de verleidelijke buitenkant.
Nu weet ik uit ervaring dat ik ice tea absoluut niet te zuipen vindt dus eigenlijk wel vreemd dat ik word verleid. Verleiding heeft kennelijk iets met het onderbewuste te maken. Mijn zintuigen vangen vanzelf signalen op, kleur, geur, smaak, enzo en zetten die om in prikkels die op hun beurt hun best doen om mij tot actie aan te sporen. Dat zit in mijn natuur en zal wellicht een oud overblijfsel zijn van zoiets als instinct en het voortbestaan van de soort. Pas nadat prikkels, signalen en de directe drang tot aanvallen door mij vakkundig zijn afgeslagen begin ik na te denken over wat er met me aan de hand is. Ik ben ternouwernood ontsnapt aan een aanval van de verleiding tot consumeren.
Ik ben deze keer geen slachtoffer geworden van mijn natuurlijke drang tot overleven maar gevaar ligt wel aan alle kanten op de loer. Daar wordt mijn oog reeds een volgende kleurige verpakking gewaar en ai,ai,ai om een signaal van COCA COLA te trotseren moet ik wel van buitengewoon goeie geestelijke huize komen. Ik moet knokken tegen de waanzinnige consumeer drang die mij in haar greep houdt. Het beeld van de Victoria baars doemt voor mijn geestesoog op, vreten, vreten, vreten tot aan me eigen soort toe vreten totdat ik als enige over ben, aahhhhh.
Ik mag godverdomme toch leie dat ik meer ben dan een agglomeratie van onstilbare behoeftes! Ik als 'mens' mag toch wel hopen dat ik op de een of andere manier aan de bel kan trekken als het me allemaal wat te gortig wordt met dat inhalige gedrag. En dat ik in een zeker geval kan BESLUITEN te gaan consuminderen in plaats van consumeren als ik denk te weten dat zowel ik alsook de soort daar meer baat bij hebben?
Kan dat?
.....Ja dat kan!

Verleiding en consumptie, wat een verassing...

2008-11-25T04:58:00.000-08:00

Verleiden - Tot iets slechts overhalen, op de slechte weg leiden. Deze verklaring van het woord verleiding uit 'dikke van Dale' trof mij buitengewoon. Verleiding heeft voor mij iets met geheimzinnigheid te maken, spanning eventueel erotiek maar deze negatieve lading verbaasde me.
Consumptie daarentegen vind ik een vies woord met een negatieve bijklank. Toch staat er in het 'dikke' boek van meneer van Dale hooguit iets neutraals over als; verbruik van goederen , het nuttigen van levensmiddelen.
Zo blijken beide woorden een andere aard te hebben dan ik dus aanvankelijk dacht, een goed begin van de opdracht!? Toen ik van de opdracht hoorde dacht ik direct aan vlees. Nu ik toch anti vleeseters was kon ik er net zo goed op doorborduren of macrameeen al naar gelang... Echter na het zien van de film 'Darwins nightmare' dacht ik bij me eige dat ik geen zin had om de hele wereld te gaan ontmoedigen door louter negatieve berichtgeving over het wel en wee van de planeet. Godverdomme wat een negatieve documentaire, in plaats van aangezet tot goede daden voelde ik sterk de behoefte me vol te laten lopen in de kroeg en vooral op m'n reet te blijven zitten afwachten totdat het onafwendbaar lot de mensheid uit haar lijden zou verlossen.

Dat dus niet maar wat dan wel......??

Verleiding....

2008-11-17T06:59:00.000-08:00

Die donderdag hadden we weer kunstgeschiedenis van meneer KOEK en daarmee ben ik altijd reuze content dus nix te klagen dus nix bloggen...gniffel
Zaterdag daarentegen zat ik helaas met een buitengewone kater, de opdracht voor die dag aan te horen. Iets met verleiding dat kan ik me nog herinneren en dat we om 12.30u, aan de haren een eventuele introduce met ons mee torsende weer dienden te verschijnen. Ik schoot een paar verleidingen althans zaken die mij verleiden tot schieten maar twijfelde over hoe deze plaatjes te onderbouwen. De foto die wellicht beter had kunnen laten zien gooide mijn benevelde brein eruit en zo stond ik voor de taak om een onverklaarbare foto te verklaren. Dit ging me nog slechter af dan dat ik had gehoopt en nu ben ik anti vleeseters.
De dag was een beetje langdradig daar Mels en Bas tot laat in de middag nodig hadden om iedereen van passende kritiek te voorzien, we waren geloof ik met 40 mensen. We mogen onszelf dus gelukkig prijzen, we hadden er nog kunnen zitten!
Het aankomende project wordt verleiding en consumeren en dat klinkt spannend dus volgende keer meer!

2008-11-17T06:28:00.000-08:00

Wat is het toch altijd weer reuze gezellig in Den Bosch, beetje fatsoenlijk bloggen ho maar!
Affijn we zaten dus weer eens bijeen gekneuterd in de collegezaal en laafden ons aan louter filmpjes want ondertussen waren we allen zo gebrainwashed dat niemand meer een fotootje wilde laten zien.
Toen kwam het Visstraat filmpje en ik liep te kloten met m'n camera omdat ik er de pest aan heb foto's te maken met weinig licht, daarin ben ik nl nog niet bepaald bedreven. Het was de bedoeling dat de kijker liggend deelgenoot kon worden van ons met onze 'hoe is het om de Visstraat te zijn'ervaring.
Gelukkig hadden we besloten er een loup van te maken want het was een enigzins kort filmpje en ook was ik blij dat we niet weer met iets totaal anders waren komen aanzetten. Ik had het idee dat mensen niet goed wisten wat ze met het filmpje aan moesten. De presentatie was zeker ok hoewel er wel een aantal aandachtspunten waren zoals het systeemplafond waarop we het filmpje geprojecteerd hadden verdeelde het beeld in blokken, nee dat was eigenlijk niet de bedoeling. Ook was de wijze waarop we mensen wilden motiveren om op de grond te gaan liggen niet duidelijk.
Inhoudelijk was er uiteraard ook weer heel wat kritiek maar niet getreurd want het was weer reuze leerzaam. Ik voel overigens niet de behoefte daarover of over de rest van de dag nog uit te wijdden want het was een leerzame dag en iedereen die het wat aangaat is erbij geweest dus dat bespaart mij een hoop gebliep en getik.
Vol frisse tegenzin zien wij met opgeheven hoofd het volgende project tegemoet!.....slik

2008-11-13T09:04:00.000-08:00

En zo brak de dag aan waarop we het hele zaakje moesten gaan presenteren. En dus stonden we om 8.30u voor het koffieautomaat in de kantine. We hoopten enigzins te gaan 'scoren' met de presentatie want over het filmpje hadden we enigzins onze twijfels.
Met vooral veel tape, een beamer, boxjes, koffie, asbest afzet lint en nog meer koffie draaiden we een installatie in mekaar.
Een uur later kropen we allen bij elkaar in de college zaal en kon de wedstrijd.... uh de beoordeling beginnen. Vol spanning sloegen we de eerste filmpjes gade en ik dacht bij mezelf dat we toch wel een zesje in de wacht zouden moeten kunnen slepen.
Nou er wordt hier gebabbeld dus ik ga posten... Doei

2008-11-07T00:54:00.001-08:00

Bovendien is mijn tijd om......

2008-11-07T00:25:00.001-08:00

Om een lang verhaal kort te maken (ik heb nog maar een half uur om mn blog te tikken) besloten we om dan in 's hemelsnaam toch nog maar nieuwe beelden te gaan maken. Donderdag togen Shiva, Yen Lee en ik naar geen andere straat dan de Visstraat om daar dan alsnog beelden te gaan maken van in de camera gapende hoofden. Gewapend met een alu bordje en snoep. Ik kwam zo nu en dan langs want ik wilde ook nog even de doca in en bovendien was het weer zo buitengewoon beroerd dat het me nutteloos leek gezamenlijk de mensen te bewegen in de camera te kijken.
Zoals het echter de Visstraat crew eigen is kregen we er weer eens buitengewoon veel plezier in en de ideeen en mogelijkheden en zo ook wanorde hoewel dat die dag nog niet echt bleek. We raapten errug veel matriaal bijeen en kwamen gisteren ( donderdag) bijeen om weer eens een filmpje te gaan monteren.
Wat weer buitengewoon inspirerend begon veranderde langzaamaan in de Visstraat zo kenmerkende nachtmerrie van mogelijkheden, draden van verhalen kwijt zijnde, democratische en meer van die ellende getuigende, melige waanzin! Jaja we hebben weer gelachen. (Voor wie denkt dat we geen plezier aan dit project beleefd hebben.)
Omstreeks 17.00u begon de spanning van de race tegen de klok pas echt goed voelbaar te worden wat uiteraard resulteerde in meer gelach. Vertwijfeld vroeg ik me af of we eigenlijk niet gewoon een blote reet moesten gaan laten zien om de toeschouwer dan op z'n minst nog te vermaken.
Welnu de rest verklap ik niet dat ziet men zaterdag wel.

2008-11-03T06:27:00.000-08:00

Na veel kritiek over het filmpje dat begon met blauwe lucht, vogels, voorbij lopende mensen tussendoor hier en daar een vallende persoon, een rood opstijgend lichtje chaos, plafonds, hoofden, een kelder, een op straat liggende persoon en dan afgelopen.. dacht ik eraan hoe het zou voelen al die opsmuk weg te laten. Het hele probleem met dit project was mijns inziens zowiezo dat de hoeveelheid aan mogelijkheden de essentie vertroebelde. Ik irriteerde me aan het feit dat als ik aan het project dacht ik louter een wit vlak in m'n hoofd zag, geen woord, geen geluid, geen kleur, nix. Als we bij elkaar kwamen werd ik compleet bolsterig in de knarre en als ik na afloop van een bijeenkomst naar huis ging tolde en duizelde het me van de mogelijkheden.
Toch durfde ik niet al het verzamelde matriaal los te laten maar ergens wist ik wel dat we het een kans moesten geven alle wormvormig aanhangsels te elimineren. Die donderdag lieten we een filmpje zien dat door allen tesamen tot stand was gekomen maar dat door Barry in wederom een enigzins gelikt jasje werd gepresenteerd. Ik vond de kritiek verpletterend maar wel juist. Ik had het gevoel dat de kritiek die werd geuit strookte met mijn opvattingen over het essentie verhaal. Geen geluid, geen aftiteling, geen montage trucs en geen verhaal, gewoon beelden.
Die donderdag zouden we allemaal onder Barry's bezielende leiding een filmpje in mekaar draaien. Ik begon nog enigzins schoorvoetend en probeerde eerst nog met wat beelden uit de ouwe doos een filmpje te maken maar het kwam niet en uiteindelijk liet ik steeds meer vallen, behalve een hand aan het eind (die werd er later alsnog afgeknipt). Het maken van een spannend filmpje, of een mooi filmpje, of een filmpje met een verhaal leek mij niet meer ter zaken te doen. Wat voor mij van belang was was weglaten, dat hoorde in het proces thuis.
Die zaterdag moesten wij weer voor de krijgsraad verschijnen en de conclusie luidde dat wij op de beelden uitgekeken zijn. En dat trouwens iedereen op de beelden uitgekeken was.
Mij schoot dat enigzins in het verkeerde keelgat. We zitten toch niet uit louter vermaak op de academie? Het weglaten van wormvormig aanhangsels is toch minstens zo'n belangrijk proces als het vinden ervan......

Oh ik zie dat mijn tijd om is en ik moet nog rijden, tot de volgende knoop!!!

Op weg naar de essentie.

2008-10-27T05:33:00.000-07:00

Op een bepaalde dag kwam de Visstraat crew weer eens bij elkaar. Even leek er iets mis te gaan toen we vernamen dat een van onze leden een flinke smak had gemaakt en enigzins blauw en gekneust op bed lag. Daar dit lid nog met geen atoombom een halt is toe te roepen konden we ons toch later die dag aan ons geliefde project wijdden.
De week ervoor hadden we tesamen besloten een aantal beelden te gaan gebruiken voor het filmpje en Barry had daar alras een productje van gemaakt.
Bij het zien van de eerste beelden dacht ik bij mezelf 'dit is het'...
Blauw, fladderende objecten, passerende mensen een hoofd boven de camera. Plots woeste drukke beelden, ge-ren, gevlieg, stop achteruit lopende mensen, daar ligt iemand (wat een verrassing), flits beeld boven water. Eind, aftiteling met dank aan Olafur Olafuraston blabla. Tsja wat moesten we hier nou toch weer mee? Het filmpje bevatte zeker goede elementen maar tsjessis wat wel en wat niet. We togen naar Barry's super computer en begonnen de zaken weer eens anders achter mekaar te plaatsen en door mekaar te klutsen.
Wat me gaandeweg stoorde was het verhaal dat verteld leek te moeten worden. Wilden we wel een verhaal vertellen? Hoewel we bij tijd en wijle van mening waren dat we liever een beetje de abstracte en wellicht poetische kant uit wilden leek dat in praktijk toch moeilijker. De een ziet een beeld wel zitten en de ander voelt daar dan weer niet zoveel voor.
We besloten elk een plat schijfje mee naar huis te nemen met daarop het gebraden uh gebrande filmpje om aan een ieder die maar zou willen horen (of zien in dit geval) het filmpje te laten zien of horen....en reacties te registreren.
Die avond vatte ik een aantal mensen in de kraag die ik het filmpje in de maag splitste. Bij het zien van de eerste beelden nam ik een bepaalde rust waar maar na een minuut of twee viel het filmpje louter verwarring ten deel. De mensen snapten er werkelijk geen reet van en begonnen luidkeels door elkaar te krakelen en met elkaar te overleggen over het hoe en waarom (voornamelijk het laatste).
Waarom begon het zo rustig en werd het na een paar minuten zo druk, wat doet die laatste persoon op straat, zijn ze in een ziekenhuis ofzo? WIE IS OLAF OLAFSON?

2008-10-21T02:39:00.000-07:00

Misschien had ik eerst even de blogs van mijn groepsgenoten moeten lezen ipv naderhand! Gniffel, wel leuk om te lezen dat iedereen denkt te weten dat we op een lijn zitten maar dat we er toch allemaal een compleet andere zienswijze op na houden.
Of heb ik het nou mis?

2008-10-21T01:36:00.000-07:00

Een paar dagen later maar weer eens gaan filmen geloof ik....
We probeerden deze keer door middel van enigzins dramatische poses de aandacht van de voorbijganger te trekken zodat deze zich niets vermoedend boven de lopende camera zou laten zien. Barry bijt de spits af, gevolgt door Yenli. Tijdens mijn ligactie gaat mijn oh zo handige schoen uit. Dit versterkt kennelijk de dramatiek want nadat Barry een voorzetje heeft gegeven komen er uit alle hoeken en kieren van de Visstraat hulpverleners toegesneld.
Gelukkig houden we tijdig op met onze criminele filmdaden want daar komt de smeris weer eens de hoek om gesjeesd in een welliswaar kei gave politieauto. Gelukkig weten we nog net het vege lijf te redden door het station in te vluchten.

Die zaterdag hadden we, wat een verassing weer les.
Wederom kregen we te horen dat we te ver afdwaalden en dat we eigenlijk al in het begin van het Visstraat project beet hadden gehad. Enig gevoel van irritatie kon ik niet onderdrukken, het is een groepsproject en met de ideeen van 4 mensen zullen we het moeten doen. Daar kan dan wel eens iets anders uitkomen dan wat men hoopt na het zien van de eerste opname resultaten. Als een iemand iets heel ok vindt dan wil dat nog niet zeggen dat dat voor de anderen ook zo is. Er is sprake van een zekere groepsdynamiek en iedereen heeft de reacties over de eerste opnamen op een eigen wijze geinterpreteerd en naar de anderen toe gecommuniceerd. Met als gevolg heel veel foto's, filmmatriaal en ervaringen en enig gevoel van spijt dat we hit al gehad hebben en eigenlijk geen idee hebben wat we daar nu eigenlijk mee aan moeten.
Anyway ik denk wel/niet te weten wat 'goed' in ons geval betekent en Shiva, Yenli en Barry geloof ik ook wel/niet. Dus kwamen we afgelopen donderdag in een spoedberaad bij elkaar op een zeer geheime locatie ergens in Nederland. Terwijl we een Bossche Bol verslonden (Shiva bedankt!) bekeken we het door ons verzamelde filmmatriaal en bespraken we onze zienswijzen op het woord 'goed' in verband met de Visstraat, the movie...
Het was weer erg leuk om samen te zijn en verder zien we wel hoe het loopt. Over een paar jaar lachen we waarschijnlijk om dit project (nu ook al trouwens). En verder gaan we er geloof ik voor het gemak maar even vanuit dat het zo onsamenhangend blijft als het nu is?!
'VISSTRAAT RULES'!!!

2008-10-06T05:09:00.000-07:00

De donderdag daarop hadden we om 9.30 uur afgesproken. Tijd voor activiteit. Helaas waren ikzelf en het weer de spelbrekers van de dag. Ik moest en zou een auto kopen en het weer moest en zou klote zijn. Yenli, Shiva en Barry togen toch naar de Visstraat om het een en ander te gaan filmen. Toen ik uiteindelijk erg laat arriveerde regende het nog steeds en bleek het wat opnames betreft een beetje een schamele oogst te zijn.
We treurden er niet heel erg om en reutelden elkaar wederom de oren van het hoofd.
Persoonlijk heb ik eigenlijk nog steeds geen flauw benul waar dit schip moet gaan stranden. Ik denk dat we weer of geen weer gewoon op straat moeten gaan liggen/staan/zitten/hangen. De regen zou misschien nog een leuke factor kunnen zijn in het geheel. De Visstraat gaat tenslotte ook niet binnenzitten als er een buitje valt. Practisch is het een ander verhaal maar een regenpak kan uitkomst bieden.

Die dag kregen we weer een buitengewoon betreurenswaardige vage les voorgeschotelt. Dat scheelde enigzins want zodoende had ik het idee dat ons project zeker niet vager kon zijn dan de die les. Opgebeurt ging ik huiswaarts.
Zaterdag Breda foto was leuk en ik denk ook leerzaam.
En nu zit ik hier en tiep....

....

2008-09-29T02:56:00.000-07:00

Nou nog maar een berichtje dan waaruit blijkt wat een buitengewone ontwikkelingen ik/wij (Pietje en de Viswijven) de afgelopen tijd heb doorgemaakt.
Zo hadden we ons vorige week zaterdag dus voorgenomen de straat tot ons te laten spreken door haar in ons hoofd te verrijken met zintuiglijke waarnemingen. Proeven, voelen, ruiken,horen en zien. Daar ik in mijn bus een computer ontbeer op het moment zag ik me genoodzaakt mezelf uit te drukken met behulp van erg ouderwetse middelen. Tijdschriften, schaar en lijm. Al knippend en plakkend kwam ik tot de ontdeking dat het inderdaad makkelijker gezegt dan gedaan is een straat te laten zien, horen, proeven etc...
Erg bevredigend vond ik het dan ook niet hoewel ik uiteindelijk wel het idee had dat ik me meer in de straat zelf kon verplaatsen. Dat gaf een beter idee van ongebruikelijke hoekjes en nisjes waar je als toevallige passant niet zo snel bij stil staat. En het gevoel dat afval geeft als het op een winderige dag door de straat wordt geblazen. Het strelen van een servetje van Kees Kroket langs je wang. De natte warmte van een achteloos in een hoek gedropte hondenplas.
Heel leuk maar waar leidt het heen?
Donderdag kwamen we weer bij elkaar. Ik schoot een paar olijke kiekjes van zaken die me tevoren in de straat nog niet waren op gevallen. We troffen elkaar in Bagels en wederom overlaadden we elkaar en onszelf met een ongelovelijke hoeveelheid ideeen en mogelijkheden.
Hoezo door bomen geen bos meer zien. Barry had een nieuw filmpje gemaakt en wij waren redelijk geimponeerd bij het zien van zoveel profi meuk op een hoop. Daar sta je dan met je knip en plak werkjes. Gniffel.... Affijn persoonlijke ontwikkeling blablabla.
Die zaterdag zag ik weer wat meer heil in de hele situatie en vol frisse moed kropen we na het zien van een aantal films (die zeer de moeite waard waren) weer bij elkaar in de kantine. Shiva wist de onderlinge samenhang in ons project groepje zeer goed te verwoorden en zo wisten we weer enigzins wat we ook alweer aan het doen waren.
Het is makkelijker gezegt dan gedaan om met een groepje niet altijd even gelijkgezinde geesten een onderzoek te doen naar een straat en tesamen een gelijkgestemd project af te leveren waarin iedereen naar eigen tevredenheid zijn steentje aan heeft bijgdragen.
Ik wil in ieder geval erg graag nog eens de ervaring hebben de Visstraat te zijn want het was een leuke ervaring.

2008-09-25T07:48:00.000-07:00

titel

2008-09-23T05:19:00.000-07:00

Deze week is een beetje een rommeltje. De les van afgelopen zaterdag was ok. We lieten wat matriaal zien dat we verzamelt en gemaakt hadden. In de groep werd dit besproken. Het filmpje kreeg kritiek. Het bevat zeker goede elementen maar werd toch ook juist als te gestyled en populair beschouwt.
De op-de-straat-lig-actie riep veel vragen op. Dat was uiteraard ook de bedoeling maar ik had zelf het idee dat er naar aanleiding van het filmpje de verkeerde vragen werden gesteld. Ik was van mening dat het allemaal om het politie optreden leek te draaien en dat kijkers van het feitelijke experiment werden afgeleid. Namelijk hoe het voelt om de Visstraat te zijn.

Na de les kwamen we bij elkaar en er was een hoop door elkaar heen gepraat en gekrakeel. We vonden er uiteraard allemaal iets van en het is erg moeilijk om op een lijn te komen met elkaar. Misschien is dat ook niet mogelijk maar je probeert wel allemaal je eigen deel in te brengen om tot een uitgebalanceert geheel te komen. Zo deden we om beurten weer een duit in en uit het zakje en jawel er begon zich een beeld te vormen.
Als we onze ervaringen wilden delen met mensen over hoe het is om de Visstraat te zijn dan zouden we de straat moeten voorzien van onze zintuigen. We zouden in de huid van de straat moeten kruipen en onze oren, ogen, neus, mond en huid goed de kost moeten geven. Vol frisse tegenzin liepen we weer richting Visstraat in de veronderstelling helemaal op de goede weg te zitten.
Ik heb fatsige filmpjes gemaakt met mn telefoon. We wezen elkaar op de ranzigste drollen en kleverigste stukken kauwgom. Persoonlijk vond ik dat erg inspirerend en leverde het mijns inziens veel matriaal op. Een straat is toch wel smerig en juist de pisvlekken en sigarettenpeukjes lijken een goeie aanleiding om je te verdiepen in wat een straat ruikt, proeft, hoort, etc.....
Zoals dat in groepen vaak het geval is werden we allemaal meegevoerd door enthousiasme en raakten we de feeling een beetje kwijt. We willen graag overbrengen wat wij voelen en zien maar daardoor ga je eigenlijk teveel vertellen. Je kunt je groepsgenoten al niet eens uitleggen wat je voelt en ziet en hoort laat staan de klas de kijker de wereld... Iedereen heeft nu eenmaal eigen ervaringen en misschien moeten we dat gewoon accepteren en niet al te erg de nadruk gaan leggen op wat we zelf zien maar op wat we willen laten zien. De kijker zoekt het verder zelf maar uit. Deze boodschap deelde Bart ons zo'n beetje mee maar het kwartje begon bij mij pas op de fiets naar huis een beetje te vallen.
Nu ben ik wel van mening dat onderzoek naar eventuele zintuiglijke waarnemingen mijns inziens wel stof oplevert. Zo heb ik beelden gezocht bij wat een straat ziet, hoort, ruikt etc...
Zo kwam ik eigenlijk pas echt tot de ontdekking dat je kijkers als kleine kinderen gaat behandelen als je alles uit gaat leggen. En ook dat het helemaal niet spannend is voor jezelf om op die manier met een onderwerp bezig te gaan. Het verveelde me eigenlijk en ik hoopte dat ik iemand uit de groep bereid zou vinden om vandaag te filmen.

Nou dat filmen wordt donderdag en zo weet ik vooral wat NIET te doen en een beetje wat WEL te doen.

Hmmm

2008-09-18T05:20:00.000-07:00

Zie maar eens orde te scheppen in de chaos van het onderzoek...

Vandaag naar het gemeente archief geweest en daar zeker wel leuk vn beeldmatriaal aangetroffen. Nix laten uitprinten want ik betwijfel of we er in dit stadium iets zinvols mee kunnen. Maar zeker leuk om te weten en vast ook wel bruikbaar.
Daarna het filmpje dat Barry gemonteerd heeft bekeken. Leuk maar het roept veel vragen op. Gelukkig treffen we bij Bagels en Beans Yenly voor feedback.
Dat levert alleen maar nog meer vragen en twijfels op.... Zitten we op de goede weg? Wat moet ons aanknopingspunt worden? Wat moeten we nog onderzoeken en moet je iets onderzoeken als je niet ten minste in de stellige overtuiging verkeert dat dat ook iets zou kunnen opleveren? Begint de tijd al te dringen? Wordt het niet saai? Blablabla.

De straat vertelt....een spannend onderzoek

2008-09-17T05:40:00.000-07:00

En zo besloten Barry en ik afgelopen dinsdag de proef op de som te nemen en te gaan ervaren hoe het is om de Visstraat te zijn. De locatie werd tegenover de Bagels en Beans. Dan kon ik daartegenover op de grond gaan liggen en kon Barry vanuit de Bagels ongemerkt filmen. Ik vond het uiteraard reette spannend maar had niet het vermoeden dat zich echt spannende dingen af zouden gaan spelen.

Affijn, ik kwam vanaf links aanlopen in beeld en ging op de grond liggen. Ik zag een groep mensen aankomen in de verte en dacht dat het misschien wel leuke reacties op zou kunnen leveren.
De groep stopte en hoewel ik in eerste instantie had bedacht om niet te praten tegen mensen kon ik daar absoluut niet omheen. Mensen willen namelijk direct eerste hulp gaan verlenen. Dat is een erg positief signaal vanuit de samenleving, maar ik zat effe niet te wachten op een hartmassage. Dus ik legde vriendelijk lachend uit dat alles goed ging met mij en dat ik hier lag omdat ik daarvoor koos. Ik probeerde uit te leggen met wat voor onderzoek ik bezig was en dat ik een half uur op deze plek wilde liggen om te ervaren hoe het is om de Visstraat te zijn.

De meesten verklaarden me glimlachend enigzins voor gek. Een meneer echter kon absoluut geen begrip opbrengen voor het feit dat ik daar vrijwillig op straat lag. Hij was van mening dat ik de mensen aan het bedriegen was door te doen alsof ik onwel was geworden. Als er de volgende keer echt iemand zou liggen met een hartstilstand zouden mensen wellicht voorbij lopen omdat ze niet nog eens bedrogen uit wilden komen. Hij sommeerde me dan ook min of meer weg te gaan. Toen ik zei dat ik toch liever nog even wilde blijven liggen besloot hij de politie te bellen.

Ondertussen speelde zich van alles af. Wolken trokken voorbij, een veertje dwarrelde naar beneden. Omstanders verzamelden zich, een duif probeerde zich staande te houden in het kozijn van een leegstaand pand. Fietsers raasden langs. Een paar opgeschoten knapen vonden het erg leuk dat ik bleef liggen en adviseerden me dat ik prima een half uur zou moeten kunnen volhouden omdat de smeris er waarschijnlijk wel een half uur over zouden kunnen doen aleer te arriveren. Er moest een waardetransport wagen de straat in. De schoenmaker voor wiens raam ik lag kwam me meedelen dat hij niet erg gediend was van dergelijke acties om dezelfde reden als de meneer die had gezegt dat hij de politie ging bellen. Ik kreeg een folder aangeboden voor het geval ik ooit nog eens een beter betaalde baan zou willen vinden. Mooie lampen trouwens boven de Visstraat, of had ik dat al eens gemeld....

Een vrouw begon een gesprekje over mijn motivatie om op straat te liggen. Ze wilde me graag een kussentje geven. Een andere vrouw begon een gesprekje en probeerde op slinkse wijze mij tot actie te doen overgaan door te vragen of ik een mineola wilde vangen. Uiteindelijk heeft ze deze op mijn verzoek naar mij toegerold.

Ik vond dit zelf allemaal hele leuke reacties en was oprecht verbaasd toen er na een tijdje daadwerkelijk 2 agenten in mijn blikveld verschenen met de vraag of ik misschien mezelf van deze stoep zou kunnen verwijderen. Ik vertelde hen dat dat geen probleem was maar dat ik graag even mijn experiment wilde afmaken. Ik had het idee dat ik nog ongeveer 10 minuten moest blijven liggen. Door praten hielden we elkaar nog even aan het lijntje.
En wat er toen gebeurde wil ik graag in de klas bespreken na het vertonen van het filmpje dat dit experiment heeft opgeleverd en dat vakkundig door Barry in elkaar is gedraaid.

Groetjes

Een week later..

2008-09-15T05:44:00.000-07:00

Ik ben dinsdag een geluidsopname gaan maken. Heel leuk maar er is meer. Ik vraag me af hoe je een straat tot je moet laten spreken. In mijn hoofd verschijnt een beeld van bakstenen lippen die vermoeid met zware basstem het verhaal van de straat vertelt, de Visstraat in dit geval. Maar moet ik dit wel zo letterlijk nemen? Ja....., waarom niet?

En dus komen we weer bijeen op donderdag 11 september. We hebben onze portfolio's meegebracht en komen vervolgens tijd te kort om nog iets met de Visstraat te doen.

Zaterdag 13 september, nieuwe ronden nieuwe kansen. Nadat we met de klas bijeen hebben gezeten en onze plannen van aanpak aan elkaar hebben geopenbaard gaat iedere projectgroep zijns weegs.

Wij hopen niet al onze geheimen prijsgegeven te hebben en spoeden ons voor nader beraad naar de kantine alwaar we op fluistertoon verder beraadslagen over wat te doen. Omdat we in de stellige zekerheid verkeren dat we op de goede weg zijn gaan we nog even bij het paleis langs om Bart en Mels te vertellen dat we wel wat beters te doen hebben dan wat later alles wat we besproken hebben te verklappen in de klas. Helaas blijken onze briljante plannen hooguit een leuk begin en het delen van ideeen met anderen juist de bedoeling.

Na deze koude douche hebben we nog maar een kwartiertje om naar de Visstraat te gaan dus we moeten voortmaken.

Gelukkig kunnen we elkaar vinden in het idee om de opdracht enigzins letterlijk te nemen dus we hebben de neuzen redelijk dezelfde kant uit staan.

Waar waren we gebeleven?

2008-09-15T04:08:00.000-07:00

Projectdag 1, 7 september...

Projectgroep : Yenli, Shiva, Barry en Maria

Ik mag kaartdarten en veroordeel ons zodoende tot de Visstraat als project gebied. Iedereen lijkt daarmee enigzins verheugd. De Visstraat is een zgn doorloopstraat van station naar binnenstad en weer terug. Een drukke straat die ons vast een heleboel te vertellen heeft.

We wandelen de straat eens in om een eerste indruk te krijgen van wat ons te wachten staat. Daarbij neem ik de camera ter hand. Ik vind dit reette spannend want ik stap niet zo graag met mijn camera in de hand rond tussen mensen. Affijn ik moet er toch een keer aan en dus schiet ik een paar plaatjes.

Weinig mensen die door deze straat lopen moeten er ook zijn. Er zitten wel een paar winkeltjes schoenen lijken in zo'n 'doorloopstraat' wel aan te slaan, ik tel er vier. Een juwelenzaak met een zeer tot mijn verbeelding sprekende verkoopster. Ik waan me even in Istanbul.

En natuurlijk zijn er de nodige eet- en drinkgelegenheden in de Visstraat waar de passant na een lange reis of een hoop gewinkel de dorst kan lessen of een hapje kan eten. Voor elk wat wils moet ik zeggen maar Kees Kroket springt wel direct in het oog. Misschien is het het reusachtige kauwgomballen automaat dat mij naar de snackbar lokt? In ieder geval ziet het er lekker ordi uit in de toch wel een beetje sjieke Visstraat.

Aan een kant ligt de straat open maar dat is helaas niet om een spannend geheim van de straat bloot te leggen. Er komt een opstapplek voor een rondvaartboot dus nee daar zal ons verhaal waarschijnlijk niet beginnen.

Wel staat er in de straat het een en ander aan bovenwoningen leeg, kraken? Van de lege bovenwoningen worden mijn ogen naar de zeer aantrekkelijke lampen geleid die de straat met al haar geheimen aaneen smeed tot een nog nader te ontdekken verhaal.

'De straat verteld, de straat vertelt'

Ok nu ben ik klaar voor het echte werk?

2008-09-15T02:46:00.000-07:00

Als ik het allemaal goed begrijp moet ik hier nu van alles over mezelf en mijn leven gaan neerschrijven. En wie weet zal eruit blijken dat ik op de een of andere manier een bepaalde vooruitgang boek in de toekomst. Ik heb thuis geen internet dus van daaglijks verslag zal in den beginne nog geen sprake zijn.

verder weet ik het nu even niet dus ik neem aan dat ik hier zo nog op terug ga komen

FF Uitproberen.....

2008-09-15T02:45:00.000-07:00

Doe jij het???
Ik ben een digibeet!